Arsham Parsi Arsham Parsi është themeluesi dhe drejtori i organizatës së homoseksualëve iranian i cili gjendet në Toronto, Kanada. Ai na foli për pjesëmarrjen e homoseksualëve iranian në sajber-sferën, propozime dhe projektet e tyre.

Si e vlerësoni pjesëmarrjen e blogeve homoseksuale në blogosferën iraniane? A ka shumë bloger të cilët flasin për homoseksualitetin e tyre?

Po, ne kemi shumë bloger Iranian LGBTIQ, dhe shumica e tyre jetojnë brenda në Iran. Ata kanë pseudonime dhe shkruajnë si anonim, gjë e cila është më e sigurt për ta, por ndonjëherë qeveria i gjen nëpërmjet të IP adresave të tyre. Por ata ekzistojnë dhe janë shumë aktiv.

Si e shfrytëzoni internetin, duke përfshirë bloget deh video filmat, të bisedoni për homoseksualitetin Iranian?

Interneti është njëri ndër veglat komunikuese më të rëndësishme. Pa internet organizata jonë nuk do të mundeshe të bënte shumë punë. Ne nuk kemi përfaqësues në Iran për shkak se frikësohemi për sigurinë e tyre, ne nuk duam të ju bëjmë probleme. I përcjellim bloget e tyre dhe ajo është një ndër burimet tona. Interneti është dhuratë për ne.

Si janë reagimet iraniane për veb faqet/bloget tuaja? A ka ndonjë dialog në mes njerëzve që janë homoseksual, dhe njerëzve të cilët homoseksualitetin e llogarisin si “mëkat” ose “sjellje amorale”?

Ka reagime të ndryshme. Ne pranojmë shumë porosi me urrejtje, dhe gjithashtu shumë porosi me përkrahje. Në bloget e homoseksualëve Iranian, ata kanë dialogë me njerëz të tjerë, dhe ndonjëherë blogerët u kushtojnë vëmendje këtyre problemeve. Por përfundimisht, njerëzit u ndruan shikimet e tyre në disa vite të fundit.

A ka ndonjë forum onlajn ku homoseksualët iranian i këmbejnë idetë e tyre ose lënë komente?

Ne kemi revistë, Sherag. Gjithashtu ekziston edhe forum për homoseksualët Iranian. Ai filloi me punë para disa muajve. Por bloget janë më të zakonshëm.

Si e shikoni ju situatën e homoseksualëve ne Iran? A janë ata të involvuar në sajber-sferën me qëllim që të shprehin veten?

Ashtu siç thashë, shumë punë kanë ndërruar. Kujtohem para disa vitesh, askush nuk bisedonte për të drejtat tona, por tani mund të gjenden me mijëra faqe onlajn. Sipas tyre, ata nuk mund të kenë lidhje fizike të lirë, por ata ekzistojnë dhe tentojnë të jenë aktiv. Unë tani mendoj, pyetjet për homoseksualët iranian bëhet pyetje për të drejtat e njeriut.

Kur i shikojmë bloget e homoseksualëve Iranian dhe lezbikeve, a ballafaqohen ata me lloje të ndryshme të vështirësive?

Kuptohet që po, krejtësisht është e ndryshme. Ata kanë situatë të ndryshme. Lezbiket janë më të padukshme, ndërsa ajo është për shkak të mungesës gjenerale të të drejtave të grave në Iran. Ne nuk kemi shumë bloge lezbikesh, edhe ata për të cilat di, janë aktiv në tentim që të tregojnë se lezbiket gjithashtu ekzistojnë. Ne kemi gazetë onlajn për lezbiket, Hamjens-e men. Kjo është gazetë e parë për lezbiket iraniane.

A keni ndonjë projekt, koment ose ide që ta ndani me ne?

Ne ekzistojmë, por nuk mund të flasim haptas. Ne duhet të përkrahemi njëri me tjetrin. Ajo është tatimi i lirisë sonë.

Kirus Farivar është bloger, gazetarë dhe shkrimtarë i cili jeton në SHBA. Ai aktualisht punon në librin për ndikimin e internetit ndaj shoqërisë. Kirus shkruan për ndikimin e internetit në Iran, Senegal, Korenë Jugore dhe Estonin. Së fundmi ai ishte në Iran i bëri disa fotografi nga qilimat Iranian, ushqimi, ndërtesat dhe natyrat.

Pyetje (P): Së fundmi e vizituat Iranin pas shumë vitesh. A ishte tronditje kulturore për ju? A ekzistonte dallim midis asaj që ju e mendonit dhe asaj që e njihe për Iranin në realitet?

Përgjigje (A): Irani aspak nuk ishte tronditje kulturore. Ishte shumë afër asaj që e prisja në aspektin kulturor. Megjithatë unë jam rritur në familje gjysmë iraniane në Kaliforni. Iranianët janë njerëz shumë mikpritës dhe c135doherë duan ti ndihmojnë dhe ta presin anëtarin e familjes si unë, të cilat asnjëherë nuk e kanë vizituar Iranin.

P: Ju shkruani libër për internetin ndaj shoqërisë. Një e katërta e librit është për Iranin. A do të mund të na e sqaroni këtë projekt?

A: Unë shkruaj libër për historinë dhe efektet e internetit në katër shtete të botës, në mes ë cilave Estonia, Irani, Senegali dhe Korenë Jugore. Libri studion lidhjen në mes historisë politike dhe ekonomike të këtyre vendeve me ardhjen e internetit. Ajo do të publikohet nga Rutgers University Press (SHBA) në vjeshtë/dimër të viti 2009.

P: Përse i zgjodhët këta katër vende për librin tuaj?

A: I zgjodha këta vende për shkak se çdonjëra nga këta paraqet përvojë shumë të ndryshme kur është fjala për internetin.

Senegalin, për shkak se është vend nga Sub-Saharan Afrika, dhe sidoqoftë në krahasim me vende të tjera të rajonit është i qëndrueshëm politikisht dhe ekonomikisht. Do të duhet të arrij për depërtimin e madh të internetit, por megjithatë ky nuk është rasti.

Estonin, për shkak të ndryshimeve të shpejta që i bëri prej kur u nda nga Bashkimi Sovjetik në vitin 1991. Ajo u ndërtua në vend në të cilin mezi kishte komunikim me botën e jashtme në vitin 1991 në vend të i cili ka më shumë celularë se sa banorë.

Korenë Jugore, për shkak se ka numër më të madh të shfrytëzuesve të internetit në botë dhe e ka gjerësinë proporcionale më të madhe dhe më të gjerë (bandwidth) në botë. Si ndodhi kjo?

Iranin, për arsye personale, por edhe për shkak se është interesant të ndjekej se si interneti, teknologjia përçarëse, përputhet me teokracinë dhe mendimtarët demokrat herët në shekullin e 21.

P: A ke gjetur diçka të përbashkët në këta vende?

A: Kam gjetur elemente të përbashkëta në atë se interneti deri më tani ka efekte dinamike ndaj historisë bashkëkohore në çdo vend. Bile edhe në vendin si Senegali, interneti është mjaftë i lirë deri në pikën ku bile edhe fëmijët më të varfër nga Dakar me mbledhje të parave nga tre, katër fëmijë mund të lejojnë të ndajnë qasje në makinë në internet kafetë, rregullisht nga një orë në ditë. Çdonjëra nga këta vende mund të duket e ndryshme pa zmadhimin e numrit të shfrytëzuesve të internetit.

P: A mendon se bloget kanë ndikim të vërtetë ndaj mediave iraniane dhe shoqërisë?

A: Mendoj se bloget kanë ndikim ndaj Iranit, por pyes se sa mund të ndikojnë tani kur shumë bloge janë të filtruar dhe gjerësia është e ngadalshme. Sigurisht, shumë Iranian dinë se sit ë shfrytëzojnë proksi dhe vegla të tjera për t’ju shmangur bllokimeve, por prapë se prapë qëndron fakti se shumë mendimtar të rinj Iranian dhe shkrimtar patjetër të largoheshin nga viti 2001, me çka pyes kush janë fituesit dhe humbësit në këtë rast. Përgjigja nuk është e qartë.

P: A njoftuat ndonjë bloger në Iran? Cilat ishin sfidat për siber aktivizmin?

A: Nuk kam njohur bloger në Iran, por e njoftova Shahram Sharif nga ITIran.com dhe Sian Tabesh nga Vikipedia persiane. Më parë kam biseduar me shumë bloger nëpërmjet telefonit dhe mesenxherit, por për fat të keq nuk jam takuar me asnjërin nga ata. Është shumë rëndë për siber aktivistët, bile ehe për ata të cilët jetojnë jashtë Iranit, të flasin kundra qeverisë dhe të ndjehen të sigurt.

P: Si ishte përvoja juaj personale në surfin dhe shfrytëzim të internetit në Iran? E ngadalshme, e filtruar…?

A: U vendosa te gjyshja ime, e cila edhe pse jeton në Teheranin verior nuk kishte qasje në internet në apartamentin e saj. Në kohën që unë qëndrova dy javë vetëm njëherë e shfrytëzova internetin nga internet kafeja në hotelin Aeman në Esfahan. Munda të bëj skajp thirrje në SHBA pa asnjë problem. ME këtë që thash, unë kisha qasje shumë të kufizuar të internetit në iPhone – çudi, e vetmja faqe të cilën mundesha ta hap pa asnjë kufizim ishte faqja e Njujork Tajms.

Blogerët Iranian e mbuluan këtë tregim dhe i shpërndanë mendimet e tyre për këtë ngjarje të përgjakshme dhe thashethemeve përreth saj.

Nеcas thotë [Fa]:

Për mua si Iranian, censurimi i këtyre lajmeve në mediat iraniane është shumë domethënës. Deri në orën 2 të mëngjesit nuk kishte lajme për këtë eksploziv në televizionin Iranian. Stacioni i njëjtë lajmëroi tregime për mbajtjen peng në shkollë ose në vetëshërbime në SHBA dhe filloi të spekuloj përreth saj. Pastaj do të thonë se SHBA imponon censurimi në mediat e veta. Në Iran, 12 orë pas eksplozivit, u dha lajmi, dhe ata deklaruan se eksplozivi nuk ishte i shkaktuar nga bomba. Ata nuk i quajnë viktimat martirë, por thjeshtë njerëz të vdekur.

Videoja e këtij eksplozivi është shikuar më shumë se 60,000 herë në JuTub. DIsa minuta pas eksplozivit të shfaqur në video, një zë u thotë njerëzve të largohen, dhe gjithashtu thotë “Dëshira jonë është të bëheni martirë…”:

Parçam e kritikon [Fa] TV Iraniane për arsye se nuk i përmendi lajmet në lidhje me eksplozivin. Blogeri thotë, ndoshta ju do të mendoni se arabët patjetër të jenë pronarët e vërtetë të Iranit, përderisa lajmet e Irakut dhe Palestinës tregohen menjëherë, por jo edhe tonat.Qendra religjioze mësimin e vetë e fokusoi në besim në Bahi dhe Vahabism.

Baçeja Kat shkruan [Fa] për qendrën religjioze Rahpojan Vesal. Blogeri thotë që një klerik i r ii cili ishte i plagosur në luftën mes Iranit dhe Irakut, me emrin Muhamed Anxhavinexhad ishte themeluesi. Edhe pse pjesa më e madhe e publikut llogariten si njerëz të rinj në mes 15 dhe 20 vjetësh, disa llogarisin se mësimi është vjetruar, dhe tallen se pasuesit e tyre flenë në varre të zbrazëta në varreza. Blogeri shton se anëtarë të grupit religjioz janë kandiduar për zgjedhjet komunale por kanë fituar vetëm një vend nga gjithsejtë 11 në Këshillin Qytetar.

Kosov, drejtuesi i fotoblogeve në Iran, paraqiti disa fotografi nga demonstruesit. Një nga kushtimet e fotografisë më lartë do të thotë “Nëse mosmbajtja e ferexhesë do te thotë civilizim, atëherë kafshët janë më të civilizuara”.

Goldoktar, studente fetare femër, e filloi letrën e vetë deri te Krishti me “Tungjatjeta z. Isus Krisht”. Ajo vazhdon [Fa]:

“A e dini çka mendoj unë? Ku dhe kur filloi kjo fitn? Para disa vitesh ky film anti-islam filloi me produksionin. Para revolucionit islamik, asnjë nuk i kushtonte vëmendje islamit dhe të shenjtëve të tyre…Pas revolucionit islamik ndodhën edhe revolucione të tjera…Atëherë ata nuk dinin çka të bënin dhe për atë arsye filluan të bëjnë punë fëmijësh që të dëmtojnë imazhin e botës islame”.

Blogeri shton se disa filma, si “jo pa vajzën time” dhe “300”, duhet të kontestohen me filma nga myslimanët.

Мehdi shkruan [Fa]:

“Krisht, unë jam mysliman i cili të donë. Mos u mërzit për fyerjet e vëllait tënd profetit Muhamed. Të gjithë e dimë që ata njerëz nuk janë pasuesit tuaj. Ata nuk janë ata që mbajnë kryqin, por krijojnë lufta dhe vrasin njerëz”.

Blogeri pyet nëse është i koordinuar numri i madh i sulmeve nga ana e kinematografisë.

Pangare i shkruan Isusit [Fa]: “Na ndihmo që t’u kundërvihemi këtyre fyerjeve… E di që na përkrah dhe që mund ta lexosh zemrën time”.

Si shtesë e këtyre islamikëve, disa bloger të tjerë i ndanë ndjenjat dhe idetë e veta për filmin.

Arsham Parsi, udhëheqësi i aktivistëve për të drejtat e homoseksualëve në Iran thotë [Fa}: “Ekzistojnë arsye racionale të shprehjes së ndonjë mendimi ose të ngacmimit të ndonjë ideje. E kam shikuar këtë film dhe shprehi protestën time ndaj tij”.

Paro Zadan shkruan:

“E shikoj dhe mendoj që është i pakuptimtë. Sa nga myslimanët janë ekstremist? Mendoj që myslimanët fillimisht duhet të bëjnë film më të cilën do të kontestohet ndikimi i Fitnës, dhe pastaj të tentojnë të dinë pse njerëzit nuk duken ashtu. Censurimi dhe kërcënimet vetëm e përforcojnë filmin. Në vend të xhihadit për vrarje të njerëzve, udhëheqësit tonë fetar duhet ët bëjnë xhihad që të njihet ana e mirë ë islamit”.

Dymbëdhjetë gazetarë, mësues dhe shkrimtarë mësuan se si të krijojnë tekst blog, videoblog, fotoblog dhe morën këshilla të dobishme, si për shembull si të përdorin RSS.

Nasim Fekrat ndihmon n; mbajtjen e punëtorisë.

Kjo eksperiencë ishte shumë e dobishme. Mësova shumë. Shumica e njerëzve të cilët morën pjesë në këtë punëtori ishin gazetarë, akademik, shkrimtarë dhe të tjerë të cilët mund të ndihmojnë të rigjallërojë kultura jonë dhe intelekti i shoqërisë së lodhur afgane. Organizimi i një punëtorie të këtillë ishte njëri nga qëllimet e mia prej shumë kohësh. Përfundimisht, kjo u bë realitet në falënderim të Geomap dhe Masume Ebrahimi.

Më shumë fotografi dhe raporte mund të gjinden në Lëvizjen qytetare të Afganistanit.

Kisha frikë të futem në botën e internetit dhe blogimit…Ndoshta ajo ishte pengesë teknike. Por, kjo punëtori për një ditë e gjysmë e ndërroi perceptimin tim…Nuk do të ishte e vërtetë nëse them se të gjitha problemet e mia me internetin u zgjodhën këta dy ditë, por megjithatë unë vendosa të filloj blogun tim, i cili tregon se sa efektive ishte kjo punëtori.

Safeh thotë [Fa] se blogimi është punë e re në Afganistan dhe se akademikët dhe mësuesit vetëm sa e zbulojnë.

Zartosht shkruan [Fa] se punëtoritë e tilla mund të jenë hapi më i rëndësishëm i gazetarisë në Afganistan.

Disa, si Raze No (që do të thotë “sekreti i ri”) vendosën edhe foto të festimeve dhe pranverës në blogun e tyre.

1Pezeshk (që dote thotë “një doktor” në persishte), një bloger kreativ, kërkoi prej disa blogerëve të shprehin mendimet e tyre në lidhje me Vitin e Ri Iranian në podkast [Fa]. Shtatë blogerë iranian dhe një bloger afgan iu përgjigjën thirrjes së tij dhe si rezultat kishin një podkast të përbashkët.

Kabgardi shkruan [Fa] me ironi se qeveria Iraniane, ditët e fundit të vitit u dhanë iranianëve edhe një dhuratë “Nëntë revista u mbyllën”. Blogeri shton, qeveria ka shpërndarë aq shumë surpriza sa që iranianët nuk mund të parashikojnë se çka do të sjell e ardhmja për vitin e ri, lëre të nesërmen vetëm!

Falosofa shkruan [Fa] për gjendjen e vështirë për shkrimtarët dhe përkthyesit në Iran. Ai thotë:

Ideja e parë që u bie ndërmend shkrimtarëve dhe përkthyesve është kjo: “A do të mund të jetoj me të njëjtin standard si 10 vitet e fundit, apo do të detyrohem të shpërngulem në qytet më të vogël, apo të emigroj? Sa herë që shoqëria ballafaqohet me probleme politike dhe ekonomike, njerëzit që më tepër influencohen janë ata që merren me kulturë dhe shkencë. Nëse bisedoni me ndonjë botues ose ndonjë pronar librarie, do t'ju thonë se çmimet e të gjithë të mirave tjera janë shtrenjtuar jashtzakonisht, ndërsa çmimet e librave, si dhe të produkteve tjera kulturore, kanë rënë.

Azadi Barabari ka publikuar [Fa], një porosi prej Kaveh Abasianit, një prijës studnet majtist. Ai thotë se disa prej shokëve të tij të ngushtë janë ende në burg, dhe se studentët në të gjitha universitetet janë nën presion, ndërsa liria e të shprehurit dhe shoqata e lirë janë të sulmuara. Ai shton:

Pavarësisht nga presioni, ne themi: Jemi prezent! Qëndrojmë në këmbë! Nuk diskutojmë dëshirën për të mbrojtur lirinë dhe pavarësinë. Jemi më të fortë dhe më të vendosur se kurrë.

Xhomhuri quajti [Fa] porosinë e Presidentit Ahmadineja për Vitin e Ri jorelae. Presidenti Iranian lëvdoi të arriturat ekonomike, kulturore dhe politike për vitin e kaluar. Blogeri thotë se udhëheqja jo e mirë e qeverisë shkaktoi nivel të lartë të papunësisë dhe inflacionit. Ai thotë se ndoshta duhet të ndërrojmë kuptimin e fjalës “arritje” në fjalor.

Sistemi qeverisës i Iranit nuk e pranon 8 marsin si ditë ndërkombëtare të gruas dhe nuk ekziston festë oficiale.

Edhe për shkak të gjendjes së rëndë, gratë iraniane e vazhdojnë përparimin e tyre në më shume sfera dhe ekzistojnë aktivistë të cilët i përkrahin gratë e burgosura aktiviste.

Para disa muajsh, Kosof, prijësi i foto blogerëve, paraqiti disa fotografi nga greva për solidaritet të grave për dy aktiviste të burgosura. Disa bloger, burra dhe gra, e kujtojnë këtë ditë dhe i shpërndajnë mendimet dhe ndjenjat e tyre pqr gratë nga shoqëria iraniane.

Asieh Amini, aktivist i të drejtave të barabarta të grave, thotë [Fa] se 8 marsi është ditë për protestë për çfarëdo diskriminimi gjinie.

Frikybord thotë se 8 Marsi e bëri ti krahasoj ëndrrat e veta me realitetin. Ai thotë:

Nuk është ky 8 Mars i imi. Në 8 Marsin tim njerëzit do të jenë të lumtur dhe do të vallëzojnë nëpër rrugë. Në 8 Mars nuk do të ketë dallime të burrave dhe grave, të gjithë njerëzit anë të barabartë për shkak se janë krijesa njerëzore. 8 Marsin që unë e dua, nuk ekzistojnë policë. Burrat dhe gratë janë të lumtur dhe vallëzojnë. Asnjë grua nuk thërret se dua të drejta të barabarta… ky 8 Mars nuk është këtu, por është në mendimet e mia, në ëndrrat e mia.

Blogeri shton se në 8 Marsin e tij gratë nuk dërgohen në burg për shkak se i lutshin njerëzit të nënshkruajnë peticion për të drejta të barabarta të burrave dhe grave.

Asociacioni për blogerat Iranian, Penlog, në paraqitje thotë [Fa] se gratë iraniane janë të trajtuara si qytetare nga shtresa e dytë nga ana e zakoneve republikane islamike. Pavarësisht nga të gjitha diskriminimet dhe presionet, gratë iraniane e vazhdojnë pjesëmarrjen e tyre në të gjitha fushat profesionale.

Z8un ka botuar disa foto të grave që punojnë.

Maryam Majd, bloger dhe fotograf, gjithashtu shfaqi disa fotografi nga gratë iraniane të përfshira në sporte të ndryshme. Ajo shfaqi edhe prirje dhe probleme tjera të grave përmes fotografive. Fotografitë mund ti shikoni këtu.

Studentët, gjithashtu kërkuan dorëheqjen e drejtorit të universitetit dhe kërkuan kushte më të mira në konviktet e studentëve dhe mezat. Ata dëshirojnë të kenë të drejtën që vetë ta zgjedhin përfaqësuesin. Me 4 mars u mbajt dita e 8 e protestave dhe shumë bloger shkruajtën për këtë ndodhi, përderisa mediat e vendit e injoruan.

Kjo është një video e njërës nga lëvizjet studentore, ku studentët bën thirrje me moton: „Ky është mesazhi ynë i fundit, lëvizja studentore është e gatshme të kundërshtojë.”

Në blogun që quhet “Socialist Students of Bahonar department of Shiraz”, lexojmë:

Disa mijëra studentë thirrën “Siguria dhe Liria janë të drejtat tona absolute” (Qeveria iraniane zakonisht përdorën thënien: Energjia nukleare është e drejta jonë absolute). Universiteti nuk është bazë ushtarake.

Blogeri shkruan se udhëheqësit e universitetit u premtuan protestuesve se kërkesat e tyre do të plotësohen që ditën e parë të protestës, por si duket asgjë nuk ndodhi realisht.

Liria e studentëve në universitet është e kufizuar, për shkak prezencës së ushtrisë e cila bën diskriminimin e grave dhe vajzave, thotë blogeri.

Bloger tjetër “Socialist students of literature at Shiraz University”, protestuan [Fa] për ndarjen e territoreve të klasave sipas gjinive dhe e quajtën krim kundër njerëzimit. Blogeri shkruan se disa studentë u torturuan dhe se prezenca e ushtrisë është shqetësuese për studentët.

Ta Azadi 86 ka shkruar [Fa] se protestat do të vazhdojnë për deri sa autoriteti ritet. Blogeri thotë:

Rreth 10 studentë ishin të thirrët të paraqiten në gjyq. Disa profesor universitar ishin në mesin e studentëve. Forcat Basixhi (Basiji) dëshironin ti ndërpresin protestat, por kundërshtimi i studentëve i largoi.

Аmir Kabir Kabarnameh, udhëheqës i veb faqes për informata të studentëve, ka shkruar [Fa] se disa familje studentësh ishin të kontaktuar nga forcat mbrojtëse dhe ishte kërkuar nga ata që ti ndalojnë fëmijët e tyre të marrin pjesë në protesta.