Por Naren Majorga nga ¿Y ahora de que vamos a hablar? [es] e përmbledh të gjithë projektin, të cilin qeveria e Nikaraguas e mbulon fortë:

Ajo çka dihet është se kreditë prej 1000 deri 5000 dollarë u shpërndahen grave tregtare urbane në bazë të metodologjisë për barazi dhe me ulje, subvencionimet e kësteve të interesave prej rreth 4% në vit, me grejs periudhë në mes të 2-6 muaj sipas shumës së fituar. Disa organizata dhe institucione shtetërore janë të përfshira në administratë.

Si shtesë, blogu i sinjalizon dhe thekson jo vetëm gabimet e bëra nga ekipi i gazetarëve televiziv, por edhe nga qeveria dhe udhëheqësit e programit.

… Në intervistë me drejtuesin e Usura Cero në një nga mediat zyrtare qeveritare, ajo tha që programi është tërësisht i suksesshëm për shkak se deri më tani 70% të borxheve janë kthyer. Për program të llojit të këtillë patjetër të kenë më së paku 90% kthim të borxheve ose do të jenë të dënuar për mossukses ose patjetër të vazhdojnë të ekzistojnë me parat e qeverisë ose donacione nga shtetet e jashtme.

6 argumentet e tjera të Naren mund ti lexoni këtu [es].

Të gjithë janë të interesuar të marrën informatë për këtë tregim. Tojvar thotë se Hasani është njeriu më i popullarizuar në Taxhikistan [tj]:

Çdo ditë me mijëra njerëz këkrojnë risi për atë dhe e diskutojnë vrasjen e tij të mundshme. Disa media kanë shkrime të gatshme me mendime të kundërta dhe skenare të ndryshme, duke i numëruar ditët kur thashethemet do të jenë të vërteta apo gënjeshtra.

Ian te Përtej Lumit e lidh tregimin e Hasanit me biznesin e tij, me pjesën më fitimprurëse nga ai Talko, nxehtësia për aluminiumi:

RFE/RL citon disa të punësuar lojal të cilët thonë se e kanë parë “para gjysëm ore” dhe se “faleminderit Zotit, ai është në gjendje të mirë”. Megjithatë, nuk ekziston shenjë publike e tij dhe ai nuk e shoqëronte Rahmonin në Kazakistan, dhe nuk ishte pjesëmarrës as në paradën në Ditën e Fitimit për herë të parë këtë vit.

Në postimin tjetër Ian vazhdon ta ndjek këtë tregim me përthime të fragmenteve nga postimi në gjuhën taxhikistanase nga Andesha dhe tenton të tregoj ndonjë bisedë që mund të ndodhë në tavolinat e kuzhinave nëpër Taxhikistan:

Nuk besoj në këta tregime, po kam disa pyetje. Pse Rahmon për herë të parë në historinë e shtetit tonë të pavarur nuk morri pjesë në manifestimin e 9 majit. Pse Hasan Sadolloev nuk udhëtoi në Kazakistan me Rahmonin? Pse shteti nuk tenton ti përgënjeshtroj thashethemet me tregimin e trupit të shëndoshë të Sadulloevit te njerëzit?”

Srasov, gazetarë nga Kazakistani në blogun e tij lajmëron [ru] se lajmet për vrasjen e mundshme të Hasanit mund të jenë të “mashtrim” për ta diskredituar vizitën e Rahmonit në Kazakistan.

U binda në ambasadën e Taxhikistanit [në Kazakistan] se informata është mashtrim, e shpërndarë në internet nga ana e “armiqëve të presidentit” me qëllim që ta rrëzojnë reputacionin e tij. Më thanë se nuk ka asnjë lidhje me realitetin.

Gjithashtu, njueurasia thotë se me siguri është “gënjeshtër” me qëllim që të destabilizohet gjendja politike në vend. Autori nuk ka dëshmi të vërteta, por bazohet në biseda të cilat a ii ka pasur me shokët dhe kolegët e tij.

Shpresoj që Hasani është gjallë, për shkak se vdekja e një njeriu të atillë nuk do mbetet pa pasoja. Mendoj që kjo informatë ishte shpërndarë kundra informatës për Talko dhe pagesat legale për gjykim, me qëllim që të destabilizohet gjendja politike në vend. Për arsye se Hasani është njëri ndër aktorët kryesor të këtij procesi, tregimi për vdekjen e tij do të jetë një akselator i shkëlqyer në destabilizmin politik.

Nëse thashethemet mbeten gënjeshtra, atëherë ajo do të jetë “gënjeshtra më e mirë e vitit”, e dalë nga të gjitha mediat në Taxhikistan.

Apelimi i prefektit ishte përgjigje e fjalimit të fundit të presidentit Ramon në parlament. Ai e paraqiti rëndësinë e hidrocentralit Rogun si vlerë për pavarësinë e shtetit në furnizim të energjisë elektrike. Kurshed citon [rus] presidentin:

“Këtu unë e shfrytëzojë mundësinë ti drejtohem çdo qytetari të vendit i cili e donë vendlindjen e tij – dhe veçanërisht të punëtorët profesionist të ndërtimit dhe inxhinierët – të marrin pjesë aktivisht në ndërtim dhe të kontribuojnë në sistemin elektrik të pavarur në vend”.

Njerëzit shpresojnë se kjo nuk do të shndërrohet në kampanjën “vullnetarë – të detyrueshëm”. Megjithatë, pa befasi, të gjithë anëtarët e parlamentit dhe ata që punojnë në zyrat e prefektit tani më janë tërhequr nga rrogat e tyre për të kontribuar për Rogun.

Kjo nxit një pyetje të sinqertë: Si do të jetojnë këta njerëz dhe si do ti ushqejnë familjet e tyre në muajin e ardhshëm? Korrupsion, me siguri kjo është përgjigja. Rroga mesatare mujore nuk kalon mbi 50 dollarë amerikan – dhe ashtu nuk është punë e madhe të humbet një rrogë port ë mbahet vend ii punës, e cila mund të ju sjell disa herë më shumë para. Ndoshta, niveli i korrupsionit do të rritet në muajt vijues.

Korshid Bakshajesh mendon se të gjitha organizatat tjera qeveritare do ta ndjekin këtë shembull:

Mbikëqyrësit llogaritin se Dushanbe bëri këtë drejtim duke pasur parasysh krizat [energjetike] të viti të kaluar të cilat akoma janë të freskëta në kujtesën e njerëzve dhe mund të provokojnë pjesëmarrje aktive të tyre. Përpos kësaj, me 60% të kombësisë që jeton në varfëri, optimizmi i qeverisë mund të ballafaqohet me mosarritje të entuziazmi tek masat.

Korshid, gjithashtu jep një fakt interesant:

Ky nuk është drejtim i parë i qeverisë tek kombësitë për kërkesë të mjeteve për qëllime bamirësie. Në vitet e 90-ta shumë qytetarë në Taxhikistan morën pjesë në Sangtuda – 1 ndërtimi i branës, por figurat e betonit nuk u gjetën asnjëherë. 75% e ndërtimit tani financohet nga monopoli Rus RAO-UES.

Vetëm të kujtoj – ndërtimi i Sangtudës-1 akoma nuk ka mbaruar. Vetëm një turbinë ishte në përdorim këtë dimër, përderisa të tjerat pritet të lëshohen kah fundi i këtij viti.

Darvish është ironik përreth iniciativës së prefektit dhe thotë se do të ishte më mirë qeveria të flijon para nga llogaritë e tyre bankare se sat u lutet për 10 milionë dollarë amerikan njerëzve të varfër. Megjithatë, ai frikësohet se njerëzit nuk do të thonë “jo”:

Njerëzit e Taxhikistanit janë shumë të disponuar shoqërisht; ata asnjëherë nuk thonë “jo” nëse dikush u kërkon diçka. Taxhikistani është parajsë për ata që kërkojnë mëshirë. Sit a mbyllin derën kësaj here?

قاطعوا المنتجات الدنماركية بسبب الرسوم المسيئة
و المنتجات الهولندية بسبب الأفلام التي تسخر من الدين
و المنتجات الأمريكية بسبب معاملتهم الغير إنسانية للعرب
و المنتجات البريطانية بسبب تفتيشهم للبابا شنودة في المطار
و المنتجات الصينية بسبب عدم إيمانهم بأي من الديانات السماوية
و المنتجات المصرية لأن بعض الناس يسبون الدين لبعض حين يتشاجرون
لذلك و إيمانا بدور هذه المدونة في حماية الأديان السماوية و الأخلاق الحميدة
فإننا ندعوكم أن تقاطعوا العالم
قاطعوا العالم يا عالم

Bojkotoni prodhimet daneze për shkak të filmave vizatimor ofendues
Edhe prodhimet e Holandës për shkak të filmave me të cilët e tallin religjionin
Edhe prodhimet Amerikane për shkak të rasteve jonjerëzore me të cilat ata i trajtojnë arabët
Edhe prodhimet britanike për shkak të kontrollimit të papës Shenuda në aeroport
Edhe prodhimet kineze për shkak se ata nuk besojnë në asnjë religjion monoteist
Edhe prodhimet egjiptiane për shkak se disa njerëz shajnë religjionet e tjerëve kur fillojnë diskutime
Kjo është arsyeja e dalë nga ky blog për të mbrojt religjionet monoteiste dhe zakonet e mira,
Ju bëj thirrje të gjithëve ta bojkotojmë botën!
Bojkotojeni të gjithë botën.

Nëse je njeri i pasur që jeton në Taxhikistan, ajo do të thotë se ose jeni (1) zyrtarë qeveritar, (2) zyrtarë qeveritar i mëhershëm, (3) biznesmen i cili u shmanget tatimeve, (4) yllë i estradës, ose (5) kontrabandist – droge. Nëse nuk je zyrtarë qeveritar, por je i pasur do me thënë se ke “krisha” (“shpinë”, gjegjësisht mbrojtje nga ndonjë zyrtarë qeveritarë).

Raporti tregon – kurse ajo është relativisht e saktë – se edhe për tub ë yll i popullarizuar i estradës duhet të kesh përkrahje jo zyrtare nga ndonjë anëtarë i qeverisë. Në një shkresë tjetër Euroazia e re diskuton për biznesin në Taxhikistan:

“Krisha” jote mund të jetë kriminel, zyrtarë i lartë i qeverisë, veçanërisht në agjensionin e zbatimit të ligjit ose udhëheqës ushtarak. Më mirë është të kesh “krisha” nga agjensioni i zbatimit të ligjit ose nga qeveria sepse kriminelët dhe komandantët e mëparshëm ushtarak tani më nuk janë me ndikim aq të madh në Taxhikistan [tani].

Tojvar jep mendim [taj] për “listën e taxhikistanëve më të pasur”:

Përfaqësuesit qeveritar në Taxhikistan asnjëherë nuk e zbulojnë pasurinë e tyre dhe deklarojnë se jetojnë nga rroga e tyre zyrtare mujore – 200 dollarë – edhe pse kjo nuk është e mjaftueshme në kryeqytet. Pyetja ime: Pse ata të kenë aq pasuri, ndërsa unë të jem emigrant me punë më Rusi?

Të jemi të sinqertë, duhet të pranohet se ata që tani për tani kënaqen me fitimet, i ndjek rrezik i vazhdueshëm për ta humbur biznesin me çdo ndryshim të mundshëm të ndarjes së pronave midis elitave; pa marr parasysh se sa ndikim ka mbrojtësi yt në strukturat qeveritare, mund ta humbasësh edhe imunitetin edhe pronën. Javën e kaluar, njëri nga biznesmenët më të zhvilluar në Taxhikistan – Maruf Orifov ishte i dënuar nga gjykata e lartë me 8,5 vjet burgim dhe iu konfiskua prona për shkak të mitos dhe shmangies së tatimit. Ai ishte pronar më i madh i zinxhirit të shitjes me pakicë “Orima” në Dushanbe.

Xhon Musara në Taxhikistan zhurnal përshkruan eksperiencën e tij të tregtisë në Orima, derisa Ravshan mendon [rus] se vendimi i gjykatës së lartë ishte shumë i ashpër dhe do të ndikon në mënyrë negative në klimën e investimit në vend. Në çdo rast, shumica në Taxhikistan dyshojnë se ky gjykim nuk është asgjë tjetër përveç një sulmi me qëllim që të merret ndonjë biznes i huaj i fitimshëm. Taxhekonomi e ndanë [rus] këtë opinion dhe elaboron:

Intriga kryesore këtu është – kush do ta privatizon Orimën? Sa me të vërtetë procesi ishte i montuar me qëllim që të merret zinxhiri “Orima”, pronari i ardhshëm (ose mbrojtësi i tij) mund të llogaritet si truri i këtij procesi të montuar. Përderisa procesi me të vërtet është i montuar, kush do të kishte aq shumë fuqi dhe mjete për manipulim të organeve për zbatim të ligjit?

Protestat e punëtorëve kundra inflacionit, rritja e shpenzimeve për jetesë dhe e drejta e punësimit në minierat e pasura, nga ana e qeverisë trajtohen me mbrojtje represive dhe pikërisht për këtë u burgosën shumë protestues. Për herë të parë deri më tani, blogerët e Tunizisë u bashkuan me aktivistët dhe shfrytëzuesit tjerë onlajn që të ju mundësojnë atyre pa zë që të flasën – në Tviter, si cicërimat e Huiedas; në lidhje me kontributin e grupit të Fejsbuk për vendosje të risive në lidhje me situatën (deri tani 134 anëtarë); me paraqitje të videove në JuTub (i cili është i ndaluar në Tunizi).Kjo video, nga një Tunizian i lirë, paraqet disa nga protestat e familjeve të atyre që u burgosën gjatë shqetësimit. Në linkun më lartë janë të vendosura më tepër video.Gjithashtu, shumë nga këta hapësira onlajn ndajnë tekst të ngjashëm të krijuar nga Lidhja e të drejtave të njeriut në Tunizi (teksti është i paraqitur në gjuhën arabe nga Samsoum dhe në faqen zyrtare të lidhjes).Veç kësaj, ekziston edhe komitet lokal i cili është i krijuar me qëllim që ti përfaqësojë kërkesat e qytetarëve në Gafsa, i quajtur Comité de Soutien aux habitants du bassin minier de Gafsa (Lidhje për përkrahje të njerëzve nga zona e minierës në Gafsa), të cilën e krijoi grupi i Fejsbuk. për përkrahje.Në bloget, COS-MAUX-POLIS (Fr) shkruan dy postime: një për gjendjen dhe një tjetër për përgjigjen dhe dezinformatat nga ana e qeverisë së Tunizisë.Shkrimi në arabisht, Fatma-Arabika incidentin e quan si Revolucion të urisë. Ajo vendos disa probleme në kontekst, duke thënë:

منذ 5 جانفي 2008 تاريخ اعلان النتائج النهائيّة لمناظرة انتدابات كوادر وأعوان شركة فسفاط قفصة اندلعت جملة من الاحتجاجات التى مازالت تعصف بأم العرايس والرديّف منذ أكثر من ثمانية أسابيع يخرج شباب الرديف ليعتصم بالخيام ويعلن اضرابا مفتوحا عن الطعام رغبة منه في تحقيق حدّ أدنى من العدالة الاجتماعيّة ومطالبا بحقّه في التشغيل …امّا في أم العرايس فان الارامل اللاتي فقدن معيلهن في حوادث شغل بالشركة لازلن منذ أكثر من شهر يسكنّ خيمة امام أقليم أم العرايس لشركة فسفاط قفصة يطالبن بتشغيل أحد أبنائهن

Në 5 janar ndodhën seri protestash prej kur u paraqitën listat përfundimtare të atyre që do të jenë të punësuar në kompaninë e fosforit në Gafsa, të cilat akoma vazhdojnë në Al Redjef dhe Om el Arajes. Më shumë se tetë javë, një i ri nga Al Redjef proteston në tendë me grevë urie, me qëllim që të fitoj të drejta minimale nga e drejta shoqërore dhe të drejtën e punësimit. Në Om el Arajes, shtëpitë që i kanë humbur në fatkeqësinë e kompanisë, akoma jetojnë në tenda në provincë të Om el Arajas, të ndodhura në kompaninë e fosforit në Gafsa, ku ata protestojnë për punësimin e djemve të tyre në kompani.

Fatma gjithashtu paraqet edhe fotografi nga protestat.

Në ndërkohë, Karpediem-selim (Fr), paraqet postim të detajuar për brutalitetin e policisë ndaj grevistëve:

Les forces de l'ordre, qui sont présents par milliers, n'ont pas hésité à déployer des pratiques de barbares contre des citoyens qui demandaient un droit fondamental qui est le droit du travail : des coups de feu ont été entendues, des bombes lacrymogènes ont été jetées par centaines, des chiens de police traînaient dans toutes les rues de la ville, des manifestants ont été violemment battus en plein monde et des descentes policières nocturnes et musclées ont eu lieu, violant l'immunité des domiciles, qui a poussé plusieurs jeunes à fuir et à passer la nuit dans les montagnes entourant la ville. Un climat de frayeur a été instauré dans toute la ville en procédant à des intrusions menaçantes dans tous les quartiers assurant le bouclage total de la ville et l'arrêt de toute circulation…

Forcat policore, të cilat ishin të shumta, nuk hezituan të përdorin metoda barbare kundra qytetarëve të cilët i kërkonin të drejtat elementare të punësimit: u dëgjuan krisma armësh, hidheshin lotsjellës, nëpër rrugë patrullonin qen policësh, protestuesit ishin të rahur publikisht në mënyrë brutale dhe në mënyrë agresive bastisnin natën, duke ulur imunitetin e shtëpive [të qytetarëve], të cilët detyruan disa njerëz të rinj të lëshojnë shtëpitë e tyre dhe ta kalojnë natën në malet që e rrethojnë qytetin. Ekziston frikë e future në të gjithë banorët për shkak të akuzave për bastisje në të gjitha lagjet, bllokimin komplet të qytetit dhe ndalimin e të gjithë trafikut.

Brastos (Ar), shkruan për këta burgime, duke pyetur se kush janë krimet e tyre. Ai shkruan:

قلت انو هالاعتقالات شملت العديد من الناس .. سواء كانو مناضلين و كوادر نقابية محترمه .. والا حتى مواطنين “لا متسيسين” .. كل ذنبهم انهم قالو ياخي شبيها بلادنا غنيّة بالثروات ، و الفاقونات العام اثناش ن شهر وهيّ تحمّل في فسفاطنا و مشتقاتو .. و الاربعة و عشرين ساعة و نحنا نربشو في المناجم .. و فنينا اعمارنا فيها .. كيما فنوا اعمارهم الذين من قبلنا .. و الذين من بعدنا .. و بالرغم من هاذاكا نحن جواعى و بطالة ..
يمكن ذنبهم انهم المرّه هاذي قالو هالكلام بصوت مرتفع شويّة ..

Ata deklarojnë se disa njerëz janë të burgosur, përfshirë edhe aktivistët dhe përfaqësuesit e sindikatës, si edhe njerëz të cilët nuk kanë asnjë lidhje me politikën. Faji i vetëm i tyre është ajo që ata pyetën se pse kur vend ii tyre është i pasur me minerale, ata punojnë në miniera 24 orë në ditë, e rrezikojnë jetën e tyre aty, si dhe jetën e atyre që kanë ardhur para tyre dhe gjeneratave që pasojnë, ata janë ende të uritur dhe të papunësuar? Ndoshta është gabim i tyre që kësaj radhe ata i treguan interesat e veta publikisht?

Njëri nga siber – aktivistët është Gerçik, i cili në blogun e vetë diskuton për problemet socio-politike në vend. Në postimin e tij të fundit, Gerçik shkruan për arsyet që njerëzit mund ta lëshojnë Uzbekistanin dhe jep listë të problemeve shoqërore jetësore nga të cilat vuan bashkësia e tyre [ru]:

1. Ndërprerje të energjisë elektrike nëpër qytete nga dy e më tepër javë, bile edhe gjatë festive. Arsyeja: Çorganizim i punës së personelit të Departamentit të energjisë elektrike, e cila bën pagesën e rrymës, ata marrën mitë për “kthim” të njehsorit elektrik mbrapsht.
2. Furnizimi me energji elektrike është i kufizuar nga 4 orë në ditë në zonat fshatare;
3. Ka shume mangësi të gazit natyror për përdorim të gjerë, edhe përtej faktit se shteti është i pasur me gaz natyror;
4. Një qytetarë mesatar në Uzbekistan nuk mund ta ushqen familjen duke punuar ne Uzbekistan, kështu që njerëzit janë të detyruar të migrojnë;
5. Një familje mesatare e Uzbekistanit nuk është në gjendje ti paguaj shërbimet komunale;
6. Zyrtarët e shtetit janë mjaftë të pacipë të paraqesin gënjeshtra se një qytetar mesatar i Uzbekistanit fiton 200 USD në muaj;
7. Dhe këta zyrtar të shtetit përsëri janë të rizgjedhur për mandate të tretë!

Postimi, që reflekton realitetin e më shumë pjesëve në Uzbekistan, ka nxjerrë shumë komente nga njerëz tjerë, të cilët vuajnë nga problemet e njëjta. Një koment i atillë thotë [ru]:

Unë jetoj në periferi të Tashkent [kryeqytet]. Ndërprerja e ujit të ngrohët dhe gazit ishin rregullisht në kohën e dimrit. Energjia elektrike ndërpriteshe disa herë brenda një dite… Prindërit e mi jetojnë në Sirdarja. Ata nuk patën gaz gjatë gjithë dimrit. Bile edhe tani furnizimi është shumë i dobët. Njerëzit nuk kanë qasje te uji i pijshëm në shtëpitë e tyre dhe patjetër të shkojnë më larg për ujë.

Në një postim tjetër, Gerçik jep mendim për politikën në Uzbekistan dhe u parashtron pyetje lexuesve, e cila ishte e vendosur nga një shokë i tij, i cili shiheshe qartë që mundoheshe që ti arsyetoj aksionet e regjimit të tanishëm [ru]:

Paramendoni një situatë: e keni ndërtuar rrugën e karrierës shumë kohë të gjatë. Përfundimisht, bëheni kryetar. Çka do të bëni? Do të tentoni ta përmirësoni jetën me përfitim pasurie të pamasë dhe bollëk nacional – shtëpi të mëdha luksoze, automjete të firmave më të njohura në botë, jahte, shtëpia në breg të detit dhe biznese të mëdha – ose, do të mundoheni ta përmirësoni situatën në vend me harxhim të të gjitha parave, të themi, zhvillimit të arsimit në vend?

Ky postim ngacmoj diskutim të nxehtë midis lexuesve. Çdonjëri nga ata e dha shikimin e vet të situatës.

Është rëndë për përgjigje të kësaj pyetje. Përse? Fillimisht, unë asnjëherë nuk do të bëhem president. Dhe së dyti, problemi nuk është vetëm te presidenti. Por, nëse unë bëhem president, fillimisht do të isha kujdes për vete. Kush do ta kishte bërë të kundërtën? Ma merr mendja asnjë.

Korezm shkruan për takimin e paraprak kohës të qindra grave në qendrën e Urgenç. Ata u ankuan për zhvendosjen në tregun e qytetit, në lagjen e skajit të qytetit, edhe për shpërndarje të sendeve shitëse në vend të ri. Ashtu siç informon Korezm, protestuesit kërkonin dialog me guvernatorin. Sido që të jetë, kur ata u afruan deri në Hokimijat [ndërtesë administrative e qytetit] u ndaluan nga kolona e policëve [ru]:

Turma u ndalua nga kolona policore e njësiteve speciale…Edhe pse gratë nuk mbanin armë, policët mbanin helmeta dhe pancirë…Si rezultat, kolona e ndërpreu trafikun rrugor…Atmosfera ishte e acaruar. Një përgojim se polici ka rrahur njërën nga demonstratorët e bëri situatën edhe më të rëndë… Në afërsi kishte shtabe lëvizëse të organizuara të njësiteve speciale, të cilët, nëse gjendja do të tensionoheshe, do të jepnin urdhra për masa më të ashpra…Sidoqoftë, policia arriti ti shpërndajë protestuesit në grupe dhe deri në drekë arritën ta shpërndajë të gjithë turmën… Demonstruesit vendosën ta adresojnë problemin e tyre në TV stacionet lokale ose deri te korrespondentët e RFE/RL.

Sipas shkrimit të Karolina Botero, Digjital kalçër është i injoruar në dokumentin e pronësisë intelektuale në KONPES [es] dhe ajo sqaron se si sekcioni për planifikim nacional plotësisht i parashikoi ndidhitë më të reja përreth distribuimit të mediave digjitale, dhe në veçanti përmendi rastet të cilat nuk ishin marrë parasysh gjatë kërkimit të kryer nga sekcioni i planifikimit nacional.

Con el documento que se presentará este mes para aprobación en el CONPES estamos adoptando como modelo de desarrollo el de “protección y observancia” del modelo tradicional de derecho de autor, útil para un mundo de medios físicos (impreso, cinta, CD, etc.), pero que no es la única opción en entornos digitales ni en los negocios, y además, es excluyente para ciertos sectores.

Me dokumentin i cili këtë muaj do të dërgohet për miratim nga KONPES si model zhvillues, do të fitojmë modelin tradicional të “ mbrojtjes dhe zbatimit”, i vlefshëm në botën e mediave fizike (dokumente të shtypra, lenta, cd-ja, etj) por që nuk është opcion i vetëm në midiset ose bizneset digjitale, dhe i cili i përjashton lamitë e tjera.

Më shumë informata rreth kësaj letre dhe ligjit të propozuar mund të lexoni në icommons.org ku Karolina i krahason politikat e reja me karakteret e animuara “Kapetan kopirajt” në Captain Copyright rishfaqet në Kolumbi. Në pjesën e komenteve, ka diskutime përreth mbledhjes së gabuar të pyetjeve të këtilla si “pronësia intelektuale” dhe ndonjëri propozoj të krijohet parody me karaktere komike i cili i mbron të drejtat e autorëve, si parodia e Captain Copyright.
Të tre çështjet që u kërkuan nga KONEPS që ti merr parasysh janë: institucionet qeveritare të arsimit dhe kulturës të flasin për nevojat e tyre speciale dhe rgjimet juridike të kësaj teme, të përshijë shoqërinë civile të cilët mund të jenë të interesuar për këtë çështje, dhe të fillohet më përgatitjet e një dokumenti tjetër përreth aspekteve tjera të rgjimit të së drejtave të autorëve në rast të përmirësimit të këtij dokumenti të kufizuar.

Peticionin mund ta nënshkruani në këtë link[es].

Si për shembull, bretelka pyetet (ru):

A janë çmendur të gjithë? Nuk mund të besoj se është e mundshme të rruhen dhurata për dy miliardë fëmijë në Kirgistan. Të gjitha do t’i vjedhin!

Fançeri seriozisht mendon për idenë (ru):

Djema, a nuk e shihni potencialin e kësaj ideje? Së pari, të gjithë e dinë se Baba Dimri nuk ekziston, Baba Dimri është brend i njohur botëror. Nëse kjo ide popullarizohet shumë, atëherë ky do të jetë një hap i rëndësishëm për zhvillimin e turizmit në Kirgistan (duke tërhequr sa më tepër turistë). Unë mendoj se kjo ide është e mirë dhe reale.

Edhe një koment qesharak është ai i Ataman Rakinit (eng):

Iiiiiiiiiik!!! Mjekër gjatë.
Duhet të jenë Vahabë.

Nga një fillim i këtillë me shaka, tani mund të dalim në tema më serioze dhe më reale të ua cilat tërhoqën vëmendjen e bllogerëve. Ana Jallovkiva ka shkruar në kloop.kg se prefekti Bishekut, Danijar Usenov ka shpallur fillimin e “subotnikut” dymujor në mes nxënësve dhe studentëve. Fjala “subotnik” rrjedh nga fjala ruse “subbota” (e shtunë) dhe shënon punë shoqërore ku njerëzit pastrojnë rrugët, parqet rrethinën e shkollave dhe institucioneve tjera publike.

Lejdimisteri vërejti (ru):

Aspak nuk është ide e keqe. Ne gjithmonë e kemi pastruar rrethinën e shkollës. Unë dua ta shoh qytetin tim të jetë i pastër, por për fat të keq më shumë e ndotim se sa që e pastrojmë.

Nga ana tjetër, mbrojtësi i të drejtave të njeriut, Maksim Kuleshov nuk pajtohet me vendimin me vendimin e Usnovit dhe thekson se kjo është thyerje e të drejtave të fëmijëve. Ai thotë se Bashkimi Sovejtik nuk ekziston më dhe fëmijët nuk janë pronë e prefektit. Ai gjithashtu shtoi se bashkë me ekipin e tij do të protestojnë kundër zyrës së prefektit të Bishekut.

Meni pajtohet me Kulleshovin (ru):

Prefekti le ta pastrojë qytetin, e jo fëmijët e shkollave. Si duket prefekti dëshiron të ndërtojë komunizëm në Bishek.

Duke folur për protesta, të gjithë kujtohen për “revolucionin e laleve” në mars 2005, kur kryetari i atëhershëm Akaev duheshe të largohet nga vendi. Kryetari i tanishëm i Kirgistanit Bakiev dhe parlamenti i sapo zgjedhur duan të bëjnë përmirësime në rregullat e punës në Kirgistan, duke bërë 24 marsin festë kombëtare.

Psiho ankohet për vendimin e tillë (ru):

A do të fillojë parlamenti ndonjëherë të punojë, të bëjë diçka të dobishme? Kaluan dy muaj dhe akoma s’po punojnë asgjë.