Klipet nga ky film dhe të ngjarjeve tjera lidhur vrasjen e grave dhe vajzave mund t’i gjeni në ueb-dosjen e Citizen Shift. Klipi i parë Të gjesh Doun e shfaq rastin e Doun Grejit në Vankuver:

Shih më tepër në Citizen Shift.

Videoja e dytë na paraqet autostradën Yellowhead, një rrugë e gjatë e vetmuar e cila lidh shumë qytete të ndryshme, ku shumë gra janë zhdukur ose janë vrarë dhe e cila tani njihet me emrin Autostrada e lotëve.

Shih më tepër në Citizen Shift.

Videoja e tretë dhe e fundit e filmit fokusohet në Dolin Kej Bosin, një grua familja e së cilës ka kaluar vite duke kërkuar sqarime për zhdukjen e saj, dhe duke u pyetur pse pushteti nuk i merr seriozisht raportet për zhdukjen e grave aborigjene.

Shih më tepër në Citizen Shift.

Për këtë arsye u mblodhën shumë etiopjan, duke premtuar para kesh dhe vota për kandidatin demokratik, babai i të cilit është nga Kenia, vend fqinjë me Etiopinë.
Por, të tjerët parashtronin pyetje përreth kampanjës, duke pyetur se a është në rregull të pritet që Etiopjan-Amerikanët të votojnë mënyrë masive për cilindo kandidat.

Në krye të kësaj grupe për Obamën është blogu i ri Etiopjanët për Obamën, në të cilin udhëtimi etiopik për shpresë, thotë:

Shumica e etiopjanëve emigruan në Amerikë, duke kërkuar ëndrrën amerikane për një jetë më të mirë dhe mundësi të re. Shumica arritën në Amerikë të vendosur për ta realizuar premtimin në të cilin është Amerika e personifikuar; të paracaktuar për ta realizuar këtë ëndërr të armatosur me pak më shumë shpresë nga ana e tyre. Etiopjanët, si të gjithë Amerikanët – pranojnë porosi nga Barak Obama, se jetët tona janë të gërshetuara me punët tona të përbashkëta të pafundme.

Etiopjanët e bashkuar paraqesin JuTub video ku etio – amerikanët bisedojnë në fillim të kampanjës së Obamës.

Unë kam dhuruar shumë para për kampanjën [e Obamës] për shkak se nuk isha në gjendje të marr ditë të lira nga puna dhe të vullnetarizoj në shtabin në Çikago, edhe megjithëse kam kryer shumë biseda telefonike në emër të kampanjës për çdonjërin kandidat të tyre.

Shkruan Bernos në Një minutë për Obamën. Bernos gjithashtu është shumë i zënë duke përkthyer kushtrimin e Obamës “Po ne mundemi” në Amharik, një nga gjuhët kryesore etiopjane, për sferë posterash me qëllim të kampanjës.

Etiooblogu shkruan për zhgënjimin ritës të tyre nga kampanja e Klintonit në Rënie në dashuri me Klintonin dhe Dykuptimshmëritë e Klintonit. Blogu për politikën etiopjane i spikatur për një JuTub video tjetër duke përshkruar Obamën si “personifikim për ëndrrën amerikane”.

Por Abesha Bana Bet u drejtua me notë të fuqishme paralajmëruese në Madje edhe etiopjanët janë të çmendur pas Obamës:

Etiopjan. Ne nuk jemi një tufë së cilës i duhet orientim. Neve nuk mund të na imponohet nga asnjëra grup (etiopjan ose jo) për cilin të votojmë pa mos na treguar pse. Dhe ajo “Pse” duhet të përgjigjet nga hulumtimi jonë individual, e jo nga njerëzit që duan të na shfrytëzojnë të bazuar në trashëgimi.

Kutia e emailit e Tobian Think Tank ishte e përmbushur me “Obamaganda” nga miqtë dhe farefisi. Kur blogeri i’u përgjigj, duke treguar se qëndron pas Hilari Klinton, ai pranoi disa emaila armiqësorë si kundër përgjigje. Sigurisht, ajo patjetër të jetë nga shkolla e lezbikeve … shkruan ai:

Një punë e çuditshme që të vërehet se kush mi dërgon këta emaila është se të gjithë ata vijnë nga meshkuj të zi. Shoqet e mia që janë gra të zeza, akoma janë tifozë të Klintonit…

Unë mendoj që Hilari dhe Obama në fund duhet të paraqesin kandidaturë të përbashkët. Ata e ndanë partinë demokratike pikërisht në gjysmë, dhe është në duart e tyre tani që ta kthejnë partinë, shtetin, përsëri mbrapsht. Megjithëse ky shtet qëndron në prag të stagnimit, njëri nga kolegët e mi përshkroi, paramendojeni Hilarin si presidente, Obamën si nënkryetar dhe Bill Klintonin si “kryeministër” (?). A do të ishte ajo një shtëpi e fuqishme, ose është shtëpi e fuqishme?

Mongrel përshkruan se si ai qëndron pa besim tek Obama, edhe pas nivelit aktual të “histerisë masive” për përkrahje të kandidatit afrikano-amerikan.

Në komplotin vëllazëror ai shkruan:

Lutem seriozisht që dikush të vendos dorë në mua dhe të më thotë që është në rregull të jesh i zi dhe të mos votosh për Obamën…Mendoj që kjo është ajo me të cilën luftoj thellësisht me veten. Ose është ajo ose rast i OCD :-0

Disa ditë para Samitit, Filip Petrovski e përshkruajti atmosferëen në vend:

I pabesueshëm është tensioni që këto ditë e ndjejmë në vendin tonë. Samiti i NATOs që do të mbahet në Bukuresht në gjithë rajonin krijon një atmosfere të rëndë pritjeje. Kjo është një e panjohur absolute për atë se çka do të ndodh në fund. Përfundimi dhe pritja e tij janë pjesë e pashmangshme jetëve tona, diskutimeve më të thjeshta… Këto ditë morra pjesë në një diskutim mes dy shokëve që kishin mendime të ndryshme rreth qëndrimit tonë pas propozimit të fundit të ndërmjetësuesit Nimic. Përndryshe, këto dy asnjëherë më parë nuk i kisha parë të jenë nervoz, agresiv apo jotolerant për çështje nga lëmia e politikës dhe historisë në diskutimet ndërmjet tyre. Mirëpo, këtë herë nuk ishte ashtu. Njëri prej tyre, thjeshtë, u ngrit dhe shkoi, duke mos hequr dorë prej qëndrimeve të veta.

Kur më date 2 prill u kuptua se Greqia do ta ndalojë NATOn të arrijë konsensus për thirrjet për anëtarë të rinj, dhjetëra blogerë maqedonas reaguan me postime të hidhura.

Disa vendosnin foton e flamurit aktual të Maqedonisë në faqet e tyre, ndërsa të tjerët përdornin flamurin që përdorej prej 1992-1995, me diellin e Verginës, i cili nuk përdoret zyrtarisht për shkak të kundërshtimit nga ana e Greqisë. Shumica, si p.sh. blugu Toast Government dhanë mendim se qëllimi i fundit i Greqisë është negacioni komplet i identitetit maqedonas dhe zhdukja e kombit. Bashkë me urimet për Kroacinë dhe Shqipërinë, disa blogerë i rekomandojnë popullit maqedonas të jenë të bashkuar në kohë të fatkeqësive dhe i ofrojnë ide Qeverisë së Maqedonisë si të veprojë në të ardhmen.

Që ditën e nesërme filluan të paraqiten postime më optimiste, shpesh të shoqëruara me klipe te këngëve mqedone. P.sh. një bloger thotë se nuk është “fundi i botës”.

Njerëzit i ka kapur një çmendi dhe histeri që në mëngjes. Hyjnë dhe dalin nga zyra ime dhe vetëm dëgjoj ofkëllime, NATO (eh moj nato, kolege) , VETO, Meto…

Blogimi tani për tani mbahet, por shoh se po lëshon. Çka do kishim bërë, te rinia e mërzitur, te nuk e di çka. Aman o njerëz, po kështu nuk u frikuat kur filloi lufta në vitin 2001. Haj, ç’të bëjmë, të gjuajmë dhe të presim ditën e gjykimit. Siç shoh dielli lindi përsëri, shtëpia është po aty ku ishte edhe dje, fabrika gjithashtu, a edhe puna po më pret përsëri!!!

Zoriv, në mënyrë ironike tregon në tentimet greke që ta monopolizojnë trashëgiminë historike botërore, sepse pasardhësi i vërtetë i Aleksandër Makedonskit nuk do të tregonte frikë se “vendi i tij do të sulmohej dhe pushtohej nga një vend pesë herë më i vogël se ai”.

Blogerët të promovojnë pacifizëm principiel, si Anti dhe Bi, përsëri e treguan qëndrimin e tyre për mospjesëmarrje në aleanca të luftës, të cilin e kanë të publikuar edhe më parë me kërkesë që Maqedonia të mos merr pjesë në luftërat në Irak dhe Afganistan.

Kalina reagoi në formën e re të skepticizmit për integrimin në NATO dhe BE, duke cekur se në mediumet maqedonase pas dështimit në Samitin janë shfaqur shumë analistë jokonsistent, të cilët asnjëherë më parë nuk e kanë kundërshtuar këtë përcaktim shumëvjeçar strategjik, e tani flasin për të hequr dorë nga përpjekjet për anëtarësim.

Ekspertët për të drejtat e njerëzve Mirjana Najçevska dhe Zharko Trajanoski, mbajnë përgjegjëse Qverinë për dështimin e plotësimit të obligimit që kanë marrë përsipër, hyrja e RM në NATO – veçanërisht me paralajmërime të mos përdoret fuqia e madhe obstruktive e Greqisë si burim për të gjitha dështimet e Maqedonisë.

Bazhdarxhiu dha kritika për gazetarët maqedonas të cilët në shenjë proteste e kanë lëshuar konferencën për mediume të Ministres greke në Bukuresht:

E dëgjoj këtë dhe nuk mund të fryhem së çudituri për marrëzinë krenare të gazetarëve. Në vend që të mbeten në shtyp dhe të bombardojnë me pyetje me të cilat do ta zënin politikën fashiste greke lakuriqe, ata vendosën të shkojnë. Madje nuk u tha se shkuan me potere, kanë bërë diçka me çka do ta kthejnë vëmendjen, por vetëm se ua kanë kthyer shpinën. Në ikjen e tillë Dora me siguri u është falënderuar në mend.

Ditët e ardhshme, të vetëdijshëm për nevojën e komunikimit me botën, sa më shumë blogerë maqedonas filluan të publikojnë edhe në gjuhën angleze.

VBB me shembuj historik tregon në joqëndrueshmërinë e argumenteve greke:

Ekziston një ishull i quajtur Irlanda. Për arsye historike të ngjashme me ato të përshkruara më pare, kjo hapësirë gjeografike ka qenë e ndarë në mes Republikës së Irlandës (shtet i pavarur si Republika e Maqedonisë) dhe Irlanda Veriore, pjesë përbërëse e një shteti tjetër – Britania e Madhe (ngjashëm me provincën greke Maqedonia). Mbretëria Britanike në të kaluarën ka zbatuar masa të ashpra në territoret e saja irlandeze, ndër të cilat edhe kolonizim të elementeve besnike të saja nga Britania e Madhe. Në parim ngjarja është e njëjtë si me Greqinë. Por, ka një dallim, se sot Britania e Madhe nuk kërkon që Republika Irlandeze ta ndërrojë emrin e saj kushtetues.

Duke marrur parasysh ndikimin e politikës në jetën e përditshme në Maqedoni, me siguri integrimi në NATO do të mbetet një ndër temat politike më të diskutueshme për blogerët e Maqedonisë edhe në të ardhmen e afërt.

Informata dhe instruksione të plota për garën janë të vendosura (në spanjolisht) në veb faqen e Kolumbia në hartë (Colombia En El Mapa). Një ka çastet e mira është se edhe pse shpërblimi është vizita në Gugëlpleks në Kaliforni, ku fituesi do të njoftohet me prodhuesit e veglave shfrytëzuese, ata e kan marr parasysh problemin e madh të qytetarëve të Kolumbisë, dhe shumë të tjerë, në marrje të vizave të SHBA-ve. D.m.th, nëse fituesi nuk do të ketë vizë valide, ata do ta dërgojnë në zyrat e Guglës në Argjentinë, vend në të cilin nuk janë të nevojshme vizat për qytetarët e Kolumbisë.

Kolombia, i vetmi rrezik është të dëshirosh të qëdrosh foto nga *L*u*z*a*

Edhe pse në veb faqe është shkruar se mbishkrimet, mund të vendosen nga 31 mars deri më 6 maj, tani më është mundësuar shikimi dhe votimi për bloget që do të marrën pjesë, numri it ë cilit në këta çaste është mbi 70. Një ekzemplar që vërtet më pëlqeu është Çokoando. Autori i tij, Xhose Aleksadro Gonzales Vargas, i njohur si barselombia në JuTub, detyrën e ka marr më gjithë zemrë dhe e paraqet jetën në provincën bregore Çoko. Në blogun e tij Nativos, gjysmë dokumentar gjysëm udhëpërshkrues, tregon tregime dhe shfaq video me intervista me njerëz, biseda me banorët lokal dhe përshkruan përvojën e tij nga vizita e njerëzve dhe vendeve në Çoko. Krahina Çoko përkrah lëshimit të qeverisë, ka mbijetuar edhe krime lufte, përmbytje, tharje dhe uri të afro bashkësive të veta. Siç është e shkruar në shkrimin nga Wikipedia [es]: “Edhe pse ka të klasifikuar gjeografi te pabesueshme, ekosistemi i vetëm dhe burimet e pashfrytëzuara, Çoko është njëra ndër krahinat me kushte më të vështira jetese në Kolumbi.”

Ai në dorën e tij i mban edhe aspektet e tjera të Çoko, veprat e tij, vendet, tregimet dhe njerëzit.

Videoja që vijon paraqet pejsazhet e mrekullueshme dhe fytyrat e njerëzve, të cilët përpos gjithë vështirësive nuk i kanë humbur buzëqeshjet e tyre. I quajtur është Urib, Kastano, Marulanda, Bush dhe paraqet kërkesë deri te përgjegjësit për të ardhmen e Kolumbisë të kujdesen për njerëzit të cilët jetojnë në këtë vend. Gjithashtu, mos nguroni të vizitoni JuTub kanalet në barselombia dhe ti shikoni videot tjera të Kolumbisë.

Bolgu tjetër që do të merr pjesë është blogu i Viktor Solanos, i cili shkruan një tregim prej projektit Rajzing Voisis [en], Hiperbario për La Loma de San Havier, në Medelin, Kolumbi. Mbishkrimi i tij është i emëruar La Loma toka el cielo , që në përkthim do të thotë La Loma e prek qiellin.

Në këtë link mund të shikoni listën e plotë të të gjitha shënimeve të cilat garojnë, dhe njëkohësisht të votoni për ndonjërën nga ata.

Abul Bahari sjell në jetë atë natë fatale të 25 marsit 1971 me këto fjalë:

Papritmas Daka mbeti në heshtje. Përreth ishte qetësi e plotë. Vendi dridhej nga shkelja e rëndë e forcave të këqija. Toka u ngjye në të kuqe dhe era e këndshme e lules hasnahana u mposht nga kutërbimi i gjakut.

Blogerët sot janë të zhurmshëm për 3 milionë njerëz që u farosën gjatë vitit 1971. Arkivi i Bangladeshit për gjenocid u përpilua me shumë kujdes nga disa blogerë prijës Bangla , që ta vetëdijësojnë qytetarët për madhësinë e ligësisë të bërë ndaj popullit Bengal nga Armata Pakistaneze e ndihmuar prej Razakarve. Një veb faqe e re që u lansua nga blogerët është Bangladesh 1971, e cila synon të lidhë gjeneratën e re të Bangladeshit me jetën dhe kohën e njerëzve që luftuan për pavarësinë e shtetit, derisa në të njëjtën kohë mban lart tensionin e ndërgjegjes Kombëtare.

Pse sot është e nevjshme të rijetohet lufta për liri? Ndoshta për t'iu shmangur “holivudizimit për luftën çlirimtare” siç thotç Raseli. Gjithashtu, Shamim e qartëson pse pas shumë vitesh, akoma është e domosdoshme të gjykohen kriminelët e luftës. Ai thotë se nuk vjen nga ndjenja e ndëshkimit, por më tepër si mbajtës i ardhshëm që e bën “vendosjen në libër” të nevojshme. Gjithashtu është një hap i nevojshëm drejt sigurimit të drejtësisë dhe përfundim për viktimat dhe familjet e tyre që mbijetuan.

Rabab shkruan se në këtë ditë të Pavarësisë, ai nuk ka inspirim por vetëm ndjenjë të dhimbjes dhe hidhërmimit kur sheh rreth vetes korupsionin dhe fitoren e fuqive separatiste, ëndërrat për një Bangladesh të bashkuar dhe ekonomikisht të fortë zbehen në dëshpërim. Blogeri Shobjanta si duket ndanë këtë dhimbje. Mirëpo, ndjenja zhduket kur dëgjon Himnin Kombëtar “Amar Shonar Bangla, ami tomay bhalobashi” (Bengali im i dashur, të dua).

Shprehjet si Tibet dhe Lhasa në këtë muaj kanë lëvizur në fillim të listës kryesore të GFW duke ndjekur dhunën dhe çrregullirat në Kinën Jugperëndimore, përqendrimi më i madh është ndaluar te situata e Tibetit, gjegjësisht tek koleksioni i fotografive, videove, akuzimi i furishëm dhe non-sequiturs, shumica e të cilëve mund të mbështeten në vështrime hetuese, meqë koleksioni është bërë i përshtatshëm për kopje-paste-blogu.

Për blogerat të zënë midis dy faqeve është propaganda keqëardhëse si betejë e parashikuar si e humbur dhe pjesa e madhe e Kinës është banuar me ushtarë, shumë zhgënjime të qenë të barabartë atje fillojnë të blogojn situatën. Për më tepër atje janë faktet e tilla që militantët e ri të dëbuar të Tibetit janë kryesisht të menduar të krijojnë çrregullime në Lhasa për këtë vit në Ditën Nacionale Kryengritëse të Tibetit dhe kanë biseduar hapur për një gjë të tillë për muajt e kaluar.

Pra, si mund një të fillojë adresimin drejt këtij, fatkeqësisht, qëndrimi dominues në mes blogerëve kinez që u panë në intron e anti-CNN.com?

认清西方媒体卑鄙无耻的真面目

Shikojeni fytyrën e vërtetë të neveritshme dhe të paturpshme të mediave perëndimore.

长期以来，以CNN、BBC为代表的西方某些媒体借新闻自由之名
对广大发展中国家进行了肆无忌惮的污蔑和诋毁
为了达到他们不可告人的目的
他们栽赃陷害、颠倒黑白、混淆是非、无中生有……真是无所不用其极

Për një kohë më të gjatë tani, mediat perëndimore të prezantuar më mirë nga CNN dhe BBC, në emër të shtypit të lirë ka qenë shpifje e pandershme dhe përgojim i pandershëm kombëtarë.
Për të arritur qëllimet e tyre të pashprehura, ata mashtrojnë dhe ata zënë në kurth, shlyejnë të zezën nga e bardha, ngatërrojnë të drejtën me të padrejtën, falsifikojnë… të gatshëm të shkojnë në ndonjë kohëzgjatje.

在对2008年3月西藏骚乱的报道中
西方媒体的表演再一次向世人展示了他们丑恶的真实面目

本网站旨在收集、整理并发布西方主流媒体作恶的证据

如果您看到任何西方媒体作恶的证据，请千万不要轻易放过他们
把它们保存起来并寄给我们
多收集一份他们的罪证，就是为我们争取到了多一点的空间

我们关注所有西方媒体（不只是CNN），不限语言、内容（文本或图片）和国家

Në raportet e tyre të trazirave në Tibet paraqitja e Mediave perëndimore i shfaqi edhe një herë botës fytyrën e tyre neveritëse të vërtetë.Kjo web faqe përpiqet të përmbledh, organizoj dhe publikoj faktet dëmtuese mediave perëndimore të rrjedhave të përgjithshme.

Nëse ju shikoni ndonjë fakt dëmtues të mediave perëndimore, ju lutemi që mos leni të marrën çfardoqoftë aq lehtë.
Ju lutemi ruani ata dhe dërgoni te ne
Evidencën më të madhe të krimeve të tyre ne e kemi mbledh, një pjesë të madhe ne do ta sigurojmë për vete.

Jemi të brengosur për gjithë mediat perëndimore (për veç CNN), dhe jot ë kufizuara sipas gjuhës, përmbajtjes (tekste ose fotografi) apo shtete.

这将是一场反抗西方话语霸权的斗争
我们应该充分认识到这场斗争的长期性、艰巨性和复杂性
但无论怎样，我们都坚信：

西方国家妄图通过几个破媒体就一张臭嘴遮天的日子将一去不返了！

Kjo është luftë e qëndrueshme kundër fjalimeve dominuese perëndimore
Ne duhet që ta riorganizojmë këtë betejë me një termë të gjatë, të vështirë dhe komplekse
Por, pavarësisht rezultatit, ne të gjithë besojmë në mënyrë të vendosur se:Ditët kombëtare perëndimore të përdorura pjesërisht si gjepura nga mediat janë përpjekje absurde të mashtrojnë njerëzit me fjalët e tyre të prishura, por që së shpejti do të bëhet më mirë!

Ju lutemi, shikojeni Global Voices Online të veprimeve përmbledhëse në linqet speciale të lidhura Protestat e Tibetit 2008.

Flisja gjuhën egjiptase derisa isha atje, askush nuk mund të dinte se isha libaneze, vetçm po t'u tregonte dikush, theksi im egjiptas ishte (dhe akoma është) i përsosur!
Kështu që, nuk kisha askpak vështirësi apo probleme! Ishte shumë normale dhe ndjehesha si në shtëpi.. Në shkollë, bërashumë shokë, shoqe, ishim një familje, e dini, të sillesh rrotull me të njëjtët njerëz për disa vite me rradhë, lidhja bëhet më e fortë se gjaku sepse shokët mund t'i zgjedhësh! Më pëqente dita e parë e shkollës, sepse takoja njerëz të ri! Gjithmonë më ka pëlqyer shoqëria dhe aspak nuk e kisha problem të përshtatem në grupe të ndryshme.

Por një ditëm, një incident i vetëm në shkollë e goditi shumë atë: :

Sidoqoftë, viett kalonin dhe unë jam në klasën e 6 sipas sistemit arab. nuk më kujtohet se për çka fliste mësuesi por, më kujtohet duke thënë “Dhe natyrisht, të gjithë e dimë se Libani është i okupuar nga Izraeli…”. Nuk më tronditi ajo që tha, por, më tronditi reagimi i gjithë klasës! Nuk ishte asgjë tjetër pos një “BOOOOOOO” e madhe e shoqëruar me gishtat drejtuar nga unë! Nuk mund ta përshkruaj se si u ndjeva! Më e çuditshme ishte se unë nuk u shqetësova por qesha! Po të njëjtën ditë, gjatë pushimit shpërtheva në lot në krahun e mikes sime më të mirë!
Nuk qava për okupimin, nuk qava pse mësuesi tha se e gjithë toka Libaneze ishte e ekupuar, gjë që e kishte gabim, qava se ishte hera e parë që u ndjeva si e huaj, pakicë!

Vite më vonë:

Pra, ende jam në Egjipt, në po të njëjtën shkollë, me të njëjtën shoqëri, të njëjtat rrugë…etj. Është viti 2000, viti kur armata e Zionistit më në fund i lëshoi trojet Libaneze (përveç fermat e Shebaas) për shkak të rezistencës mahnitëse të libanezëve.

Vazhdon ajo:

Atë mbrëmje dolëm, nuk më kujtohet se ku. Por, më kujtohet se kur arritëm para derës së banesës, një djalosh na u afrua dhe na tha “Mabrouk, Rafa3to Rasna” (që do të thotë, Urime, na keni nderuar). S'mund të përshkruaj si u ndjeva. Ishte mahnitëse.
Ai i panjohuri dhe ca shokë të tij (1ose 2) shokë të ngushtë të tij ishin të vetmit që na uruan. Shokët e mi ishin të lumtur për mua kur u tregova për rastin. Nuk më pengoi atëherë që nuk më thirrën, dhe nuk më pengon as tani. Ne arabët jemi të çuditshëm! Ishte akoma Egjipti, dhe ishte akoma Libani. A nuk është më se e logjikshme që BOO të shndërrohet në YAAY?

Jero, i lindur si Jerome White Jr. në Pitsburg, zhvilloi pasionin e tij për enka, duke u ritur pranë gjzshes së tij me të cilën dëgjonin muzikë japoneze. Sapo diplomoi në Universitetin e Pitsburgut në lëminë e shkencave kompjuterike, ai u shpërngul në Japoni duke ëndërruar të bëhej një enka këngëtar. Përderisa punonte si mësues i gjuhës angleze e më vonë edhe si inzhenjer për IT, duke garruar në karaoke, u zbulua nga një shtëpi diskografike dhe u bë i famshëm në Japoni.

1ko2ko3kon shkruan se Jero i ka dhënë një frymë të re enkas:

もう、ジェロがマンネリに陥って沈滞している演歌界に新しい息吹を吹き込んでいます。
実にすばらしいことです。ジェロ演歌の魅力に刺激され、作詞家、作曲家、歌手たちが、新しい歌謡曲の領域を開拓してくれんことを大いに期待します。
演歌歌手を目指し苦労している皆様、後から来たジェロが瞬間に抜いていきました。もう見えません。マンネリ演歌を引き継いでいては、永遠に目は出ません。聞き手に訴える新しいものを創造しチューニングしてください。必ずや花開くでしょう。

Jero ka arritur të vendosë një frymë të re në unionin e enkas i cili kishte ngecur që në rënjë.
Kjo është me tëvërtetë e mrekullueshme. Shpresoj se sharmi i enkas së Jeros do të inspirojë lirikët, kompozitorët dhe këngëtarët të zhvendosin kufijtë e kayōkyoku.
Ata prej jush të cilët punojnë me mund dhe kanë për qëllim të bëhen enka këngëtarë, Jero, i cili erdhi pas juve, jua kaloi shpejt. Ju as që mund ta shihni atë. Asnjëherë nuk do t'ja arrini nëse ndiqni rrugën e enkas që ka ngecur. Kyçuni dhe krijoni diçka që do t'u pëlqejë dëgjuesve. Talenti juaj do të lulëzojë.

Dan Markoff, një aktor Amerikan që tenton të vendoset në Japoni, sheh ngjashmëri mes tij dhe Jeros dhe i dëshiron këngëtarit sukses.

Nga ana tjetër, ky bloger nuk është edhe aq i bindur:

音楽でもアートでもジャンルが色々あるのには
生まれでてくる背景が色々あるからで
なんも関係ないところからスタイルだけを
真似たものがぽっとでてきても
人の心をうつかな、長続きするかな
とも思います。
なぜ彼が冬の日本海を歌わねばならないのか？

Arsyeja se ka lloje të ndryshme të muzikës dhe artit qëndron në atë se ka shumë mjedise të ndryshme të punëve. Prandaj pyetem, a ka dalur stili nga konteksti dhe është imituar, a do t'i gjallërojë njerëzit, dhe a do të zgjasë gjatë?
Pse duhet të këndojë për dimrin Deti Japonez?

mario in bonn prezanton një vështrim tjetër. Ajo thotë se nerëzit janë të preokupuar me “Japonizmin” e tyre:

インターネットを見ていたら、最近デビューした
黒人演歌歌手ジェロ、という歌手にぶつかりました。
私と同い年！歌も上手！若い人が演歌を好きで歌いはじめる
というのには新鮮味を感じました。

どこかの番組で歌っているビデオもみましたが、
大体どこでも
「全然日本人に見えないのに演歌！」
とか
「日本人じゃないのにすごく上手」
とかそんなコメントばかり。
これって日本人であることをすごく「特別視」しているのでは？
日本人じゃなくたって日本の文化を日本人以上に
わかっている人もいるし、日本人にみえなくたって
日本語を完璧に話す人もいるし、このグローバルな世の中、
そういうのは普通です。
日本では、この「日本人にしか日本の文化はわからない」
という考え方がとても強いように感じます。

Duke shetitur nëpër internet, hasa në një këngëtar të zi të quajtr Jero, i cili sapo kishte debituar në të kënduarit enka.
Është i po të njëjtës moshë sikur edhe unë! Është këngëtar i mirë! Për mua ishte diçka e re, që një të riu i pëlqen enka dhe ka filluar të këndojë enka. Pashë video të tij duke kënduar në disa shfaqe TV, por në shumicën e tyre kishte komente të këtilla:
“këndon enka dhe as që duket si japonez!”

ose
“është shumë i mirë edhe pse nuk është japonez”.
A do të thotë kjo vallë se të jesh Japonez është diçka e veçantë?
Në këtë botë globale, ka njerëz të cilët nuk janë japonez por e kuptojnë kulturën japoneze më mirë se vetë japonezët, dhe të cilët nuk duken fare si japonez por flasin japnisht në mënyrë të përsosur.
Kjo gjë nuk është e pazakonshme.
Si duket japonezët besojnë se “vetëm ata mund ta kuptojnë kulutrën japoneze”.

私はドイツにいて、ドイツの文化とか風習とかいろいろ
学んできましたが、「ドイツの文化はドイツ人にしかわからない」
なんて言われてたらドイツを知ろうという気には
ならなかったかもしれません。

ちょっと逆カルチャーショックをうけました。。。

Jam në Gjermani dhe kam mësuar shumë për kulturën gjermane dhe traditat e tyre, por po të thoshnin se “vetëm gjermanët mund ta kuptojnë kulturën gjermane”, atëherë me siguri nuk do të dëshiroja të mësoja për Gjermaninë. Ky ishte një shok kulturor i kundërt…

LiL ALiEN në një postim me titull “Informata kombëtare për gjeneratën e re” shkruan:

Cila është dita e Pavarësisë së Kuvajtit? Me datë 19 qershor të vitit 1961, u prish (anulua) marrëveshja e Britanisë për protektorat dhe u shpall pavarësia e Kuvajtit. Marrëveshja ishte nënshkruar më 23 Janar të vitit 1899.

Pse atëherë njerëzit e festojnë ditën e pavarësisë me 25 Shkurt? Sepse Sheiku Abdullah AlSalim AlSabbah u bë Emir në vitin 1950. (Sheiku Abdullah e prishi marrëveshjen me Britaninë dhe shpalli kushtetutën) dhe kjo gjithashtu ishte hera e parë që u këndua himni i ri dhe i tanishëm.

Çfarë domethënie ka 26 shkurti për Kuvajtin? Në 26 shkurt Kuvajti u çlirua nga pushtimi i Irakut i cili filloi me 2 gusht të vitit 1990 dhe zgjati shtatë muaj. Më tepër se 30 shtete ndihmuan në çlirimin e Kuvajtit, ata u prinë nga Shtetet e Bashkuara dhe nga Kombet e Bashkuara.

RADIANT GUY krijoi një prezantim që të përkujtojë (shënojë) rastin. E kam përgatitur këtë prezantim (më poshtë) për pavarësinë e Kuvajtit dhe çlirimin e tij duke vënë foto të cilat i kam bërë vetë prej 2006-2008 në disa vende.

Forzaq8 shkroi një poemë të shkurtë:

We may speak of as if its dull
While it seem as if amount of logic is null
Sometimes you are surrounded by culls
Which would drive you mad and make you go on quell
But there is nothing like that can make you lull
In the end the glass is not half empty but half full

Mund të themi për të se është e mërzitshme
Përderisa sasia e logjikës është zero
Ndonjëherë jeni të rrethuar me gjëra bajate
Të cilat ju çmendin dhe ju bëjnë të shuheni
Por s’ka si ajo që ju qetëson
Në fund gota s’është gjysmë e zbrazët por gjysmë e plotë

Natyrisht, nuk është secili i lumtur me ndodhitë gjatë këtyre festimeve.

intlxpatr përshkruan se çka i ka ndodhur asaj kur doli jashtë.

Dje, isha duke përfunduar një projekt rreth orës 6 dhe shkoja në takimin e radhës kur ktheva në rrugën e Detit. Bëra gabim të madh. Duhej të merrja parasysh faktin se kishte barriera në anën e majtë të rrugës së Detit, por duke kthyer nuk, nuk mendova dy herë.

Gabim i madh. Papritmas u gjeta në mes të një turme të llojit më të keq, turmë bandash adoleshente që endeshin nëpër trotuare në të dy anët e makinës sime, turma barrierash, turma njerëzish nëpër afër veturave spërkasnin njëri tjetrin me curril shkume – sikur ndodhesha në ankth.

mpjs ju këshillon së çfarë të bëni gjatë Festave të Shkurtit, një manifestim ekstravagant për ta shënuar rastin.

Pas një viti pritjeje, Festat e Shkurtit sot kanë arritur maksimumin e tyre. Me padurim e pres ditën e sotme sepse më spërkasin me shkumë kur i shikoj ata fëmijë. Pres me padurim këtë ditë për çdo vit që kur të vijë postieri të më sjellë gazetën ditore të lexoj se çfarë krimesh janë bërë.

Image Credit :Yousefi - somecontrast