Gazetarja dhe blogerja Libaneze Lelia Mezher ishte njëra ndër blogeret libaneze të veçuara e cila punoi përqark orës për të mbledh informata botërore për krizat të cilat preokupojnë shtetin e saj të koinçiduara nga faktor të ndryshëm në Bejrut. Global Voices Online e zuri Mezher, e cila është e përfshirë me Njuz Lab, në një intervistë të shkurtë.

* Kush është Lelia Mezher? Profesioni? Eksperienca? Avantazhet? Shqetësimet? Shpresat?

Unë jam gazetare Libaneze në L'Orient Le Jour, gazetë ditore libaneze, e shkruar në gjuhën frënge. Aktualisht është e vetmja gazetë ditore në gjuhën frënge në Liban. Kam studiuar Drejtësinë dhe kam specializuar në Drejtësinë e Internetit dhe pastaj kam kryer shkencat politike. Kam studiuar Drejtësinë në Liban pastaj kam mbaruar Drejtësinë e Internetit në Paris (Paris I - La Sorbonne ) dhe për shkencat politike kam diplomuar në (Paris 2 -Assas).

Pas përvojës së dendur në Paris midis viteve 2003 dhe 2006 (departamenti i drejtësisë pran Ministrisë së Ekonomisë, agjensioni i bashkuar eGuvernment pran byrosë së kryeministrisë dhe praktikës në Clifford Chance Laë Firm), unë nuk gjeta punë atje prandaj aplikova për një praktikë në L'Orient Le Jour. Nisa në korrik të vitit 2006, disa ditë përpara luftës Hezbollah-Israel. Dhe punën e mora në gusht të vitit 2006.

Ankthi im më i keq deri më tani është mungesa e lirisë. Me vetë Hezbollah-in madhështorë shumë e më shumë, unë jam e frikësuar se liria e shtypit në mënyrë dramatike do të pikoj, sikurse liria e femrave. Unë vërtet shpresoj se libanezët do të kuptojnë kur ata do të mësojnë nga gabimet e veta dhe të ndalojnë të përsërisin ata edhe një herë. Asnjë komunitet fetar nuk do të mund të fitoj mbi të tjerët – Libani është shtet i diversitetit. Në një shkallë më të lartë personale, shpresoj se unë do të mund të zhvilloj karrierën time dhe se një ditë do të krenohem me vendin tim, dhe të ndaloj ndjenjën se qeveria nuk është asnjëherë aty që të shikoj pas juve.

* Për çka është Njuslab?

Njuslab ishte një Canal France International – iniciativë e themeluar nga Anna Lindt. Redaktori im udhëheqës është Nagib Aoun i cili më foli për të. Në ribashkimin 10 ditësh në Aleksandri për të krijuar blog. Ku ne u takuam, 20 femra të ndryshme nga 10 vende të ndryshme, nuk ishte e lehtë të shkosh përpara. Por sot unë mund të them se ne ia dolëm me sukses dhe se ne e dimë se për çka është blogu. Kjo u lë juve të mendoni të lirë, veçanërisht në botën arabe. Në Liban, ne jemi të lirë të shkruajmë apo të flasim çfarëdo që ne dëshirojmë, ndryshe nga Egjipti ose Siria. Pra, për mua ky blog do të jetë i pari dhe kryesisht për femrën arabe. Por jo të gjitha nga ata shkruajnë. Disa tërësisht janë lëshuar në blog.

* Çfar kontributi kanë blogeret libanez në çështjen e zërimit dhe shqetësimet e qytetarëve në vend gjatë kësaj krize të zakonshme?

Në Liban, blogerët na lejojnë neve të kemi një pikë të pavarur të shikimit të situatës që kur çdo parti politike ka median e vetë këtu. Këtu nuk ka TV të pavarur ose gazetë me përjashtim ndoshta të L’Orient le Jour. Blogerët fillimisht kanë menduar shqetësimin te gazetat. Sot ata plotësojnë njëri tjetrin dhe bloget kanë erdh si pjesë e burimeve informative në të cilat ju mund të mbështeteni.

* Si e shpjegojnë mediat libaneze krizën aktuale dhe sa është i ndryshëm ky shpjegim me atë që kanë shkruar gazetarët civil në bloget e tyre?

Mjaft i habitshëm, këtë herë jo të gjitha mediat janë bazuar në shpjegimin e ngjarjeve. Gazetarët në të shumtën e rasteve kanë qenë të sigurt në zërin e popullit. Një mbresë e ngjashme zhgënjimi dhe hidhërimi ishte gjithkund. Një numër i madh i gazetarëve kanë drejtuar mesazhin e posaçëm të njerëzve, ndryshe nga më parë. Ndoshta ky është shqetësim i një lufte të re civile e cila krijoi reagime të tilla në mes të gazetarëve.

Arsham Parsi Arsham Parsi është themeluesi dhe drejtori i organizatës së homoseksualëve iranian i cili gjendet në Toronto, Kanada. Ai na foli për pjesëmarrjen e homoseksualëve iranian në sajber-sferën, propozime dhe projektet e tyre.

Si e vlerësoni pjesëmarrjen e blogeve homoseksuale në blogosferën iraniane? A ka shumë bloger të cilët flasin për homoseksualitetin e tyre?

Po, ne kemi shumë bloger Iranian LGBTIQ, dhe shumica e tyre jetojnë brenda në Iran. Ata kanë pseudonime dhe shkruajnë si anonim, gjë e cila është më e sigurt për ta, por ndonjëherë qeveria i gjen nëpërmjet të IP adresave të tyre. Por ata ekzistojnë dhe janë shumë aktiv.

Si e shfrytëzoni internetin, duke përfshirë bloget deh video filmat, të bisedoni për homoseksualitetin Iranian?

Interneti është njëri ndër veglat komunikuese më të rëndësishme. Pa internet organizata jonë nuk do të mundeshe të bënte shumë punë. Ne nuk kemi përfaqësues në Iran për shkak se frikësohemi për sigurinë e tyre, ne nuk duam të ju bëjmë probleme. I përcjellim bloget e tyre dhe ajo është një ndër burimet tona. Interneti është dhuratë për ne.

Si janë reagimet iraniane për veb faqet/bloget tuaja? A ka ndonjë dialog në mes njerëzve që janë homoseksual, dhe njerëzve të cilët homoseksualitetin e llogarisin si “mëkat” ose “sjellje amorale”?

Ka reagime të ndryshme. Ne pranojmë shumë porosi me urrejtje, dhe gjithashtu shumë porosi me përkrahje. Në bloget e homoseksualëve Iranian, ata kanë dialogë me njerëz të tjerë, dhe ndonjëherë blogerët u kushtojnë vëmendje këtyre problemeve. Por përfundimisht, njerëzit u ndruan shikimet e tyre në disa vite të fundit.

A ka ndonjë forum onlajn ku homoseksualët iranian i këmbejnë idetë e tyre ose lënë komente?

Ne kemi revistë, Sherag. Gjithashtu ekziston edhe forum për homoseksualët Iranian. Ai filloi me punë para disa muajve. Por bloget janë më të zakonshëm.

Si e shikoni ju situatën e homoseksualëve ne Iran? A janë ata të involvuar në sajber-sferën me qëllim që të shprehin veten?

Ashtu siç thashë, shumë punë kanë ndërruar. Kujtohem para disa vitesh, askush nuk bisedonte për të drejtat tona, por tani mund të gjenden me mijëra faqe onlajn. Sipas tyre, ata nuk mund të kenë lidhje fizike të lirë, por ata ekzistojnë dhe tentojnë të jenë aktiv. Unë tani mendoj, pyetjet për homoseksualët iranian bëhet pyetje për të drejtat e njeriut.

Kur i shikojmë bloget e homoseksualëve Iranian dhe lezbikeve, a ballafaqohen ata me lloje të ndryshme të vështirësive?

Kuptohet që po, krejtësisht është e ndryshme. Ata kanë situatë të ndryshme. Lezbiket janë më të padukshme, ndërsa ajo është për shkak të mungesës gjenerale të të drejtave të grave në Iran. Ne nuk kemi shumë bloge lezbikesh, edhe ata për të cilat di, janë aktiv në tentim që të tregojnë se lezbiket gjithashtu ekzistojnë. Ne kemi gazetë onlajn për lezbiket, Hamjens-e men. Kjo është gazetë e parë për lezbiket iraniane.

A keni ndonjë projekt, koment ose ide që ta ndani me ne?

Ne ekzistojmë, por nuk mund të flasim haptas. Ne duhet të përkrahemi njëri me tjetrin. Ajo është tatimi i lirisë sonë.

Kirus Farivar është bloger, gazetarë dhe shkrimtarë i cili jeton në SHBA. Ai aktualisht punon në librin për ndikimin e internetit ndaj shoqërisë. Kirus shkruan për ndikimin e internetit në Iran, Senegal, Korenë Jugore dhe Estonin. Së fundmi ai ishte në Iran i bëri disa fotografi nga qilimat Iranian, ushqimi, ndërtesat dhe natyrat.

Pyetje (P): Së fundmi e vizituat Iranin pas shumë vitesh. A ishte tronditje kulturore për ju? A ekzistonte dallim midis asaj që ju e mendonit dhe asaj që e njihe për Iranin në realitet?

Përgjigje (A): Irani aspak nuk ishte tronditje kulturore. Ishte shumë afër asaj që e prisja në aspektin kulturor. Megjithatë unë jam rritur në familje gjysmë iraniane në Kaliforni. Iranianët janë njerëz shumë mikpritës dhe c135doherë duan ti ndihmojnë dhe ta presin anëtarin e familjes si unë, të cilat asnjëherë nuk e kanë vizituar Iranin.

P: Ju shkruani libër për internetin ndaj shoqërisë. Një e katërta e librit është për Iranin. A do të mund të na e sqaroni këtë projekt?

A: Unë shkruaj libër për historinë dhe efektet e internetit në katër shtete të botës, në mes ë cilave Estonia, Irani, Senegali dhe Korenë Jugore. Libri studion lidhjen në mes historisë politike dhe ekonomike të këtyre vendeve me ardhjen e internetit. Ajo do të publikohet nga Rutgers University Press (SHBA) në vjeshtë/dimër të viti 2009.

P: Përse i zgjodhët këta katër vende për librin tuaj?

A: I zgjodha këta vende për shkak se çdonjëra nga këta paraqet përvojë shumë të ndryshme kur është fjala për internetin.

Senegalin, për shkak se është vend nga Sub-Saharan Afrika, dhe sidoqoftë në krahasim me vende të tjera të rajonit është i qëndrueshëm politikisht dhe ekonomikisht. Do të duhet të arrij për depërtimin e madh të internetit, por megjithatë ky nuk është rasti.

Estonin, për shkak të ndryshimeve të shpejta që i bëri prej kur u nda nga Bashkimi Sovjetik në vitin 1991. Ajo u ndërtua në vend në të cilin mezi kishte komunikim me botën e jashtme në vitin 1991 në vend të i cili ka më shumë celularë se sa banorë.

Korenë Jugore, për shkak se ka numër më të madh të shfrytëzuesve të internetit në botë dhe e ka gjerësinë proporcionale më të madhe dhe më të gjerë (bandwidth) në botë. Si ndodhi kjo?

Iranin, për arsye personale, por edhe për shkak se është interesant të ndjekej se si interneti, teknologjia përçarëse, përputhet me teokracinë dhe mendimtarët demokrat herët në shekullin e 21.

P: A ke gjetur diçka të përbashkët në këta vende?

A: Kam gjetur elemente të përbashkëta në atë se interneti deri më tani ka efekte dinamike ndaj historisë bashkëkohore në çdo vend. Bile edhe në vendin si Senegali, interneti është mjaftë i lirë deri në pikën ku bile edhe fëmijët më të varfër nga Dakar me mbledhje të parave nga tre, katër fëmijë mund të lejojnë të ndajnë qasje në makinë në internet kafetë, rregullisht nga një orë në ditë. Çdonjëra nga këta vende mund të duket e ndryshme pa zmadhimin e numrit të shfrytëzuesve të internetit.

P: A mendon se bloget kanë ndikim të vërtetë ndaj mediave iraniane dhe shoqërisë?

A: Mendoj se bloget kanë ndikim ndaj Iranit, por pyes se sa mund të ndikojnë tani kur shumë bloge janë të filtruar dhe gjerësia është e ngadalshme. Sigurisht, shumë Iranian dinë se sit ë shfrytëzojnë proksi dhe vegla të tjera për t’ju shmangur bllokimeve, por prapë se prapë qëndron fakti se shumë mendimtar të rinj Iranian dhe shkrimtar patjetër të largoheshin nga viti 2001, me çka pyes kush janë fituesit dhe humbësit në këtë rast. Përgjigja nuk është e qartë.

P: A njoftuat ndonjë bloger në Iran? Cilat ishin sfidat për siber aktivizmin?

A: Nuk kam njohur bloger në Iran, por e njoftova Shahram Sharif nga ITIran.com dhe Sian Tabesh nga Vikipedia persiane. Më parë kam biseduar me shumë bloger nëpërmjet telefonit dhe mesenxherit, por për fat të keq nuk jam takuar me asnjërin nga ata. Është shumë rëndë për siber aktivistët, bile ehe për ata të cilët jetojnë jashtë Iranit, të flasin kundra qeverisë dhe të ndjehen të sigurt.

P: Si ishte përvoja juaj personale në surfin dhe shfrytëzim të internetit në Iran? E ngadalshme, e filtruar…?

A: U vendosa te gjyshja ime, e cila edhe pse jeton në Teheranin verior nuk kishte qasje në internet në apartamentin e saj. Në kohën që unë qëndrova dy javë vetëm njëherë e shfrytëzova internetin nga internet kafeja në hotelin Aeman në Esfahan. Munda të bëj skajp thirrje në SHBA pa asnjë problem. ME këtë që thash, unë kisha qasje shumë të kufizuar të internetit në iPhone – çudi, e vetmja faqe të cilën mundesha ta hap pa asnjë kufizim ishte faqja e Njujork Tajms.

Njoftohuni me ngjarjet e ditëve të fundit në Melezi që kur blogeri i njohur dhe komentuesi politik Raja Petra Kamarudin, 58 vjeçar, të nartën ishte dënuar me burgim, pas gjykimit që e akuzoi si veprim kryengritës për një shkrim të postuar në blog.

Nëse qeveria e Malajzisë ishte vërtetë e shqetësuar për ndikimin e mundshëm të blogerëve në lidhje me mosdëgjimin qytetarë, tani ka arritur pikërisht atë. Mendoni, ky është vend ku çdo politikan ka blogun e vetë – Xhef Oi është njëri ndër disa malajzezë të cilët kanë blogun e vetë dhe bën thirrje për reforma të zgjedhjeve të fundit parlamentare – po bile edhe bricjapët e vjetër tani kanë bloget e tyre.

Kryeministri i mëparshëm Mahatir Mohamed ka blog i cili është shumë i lexuar, si edhe kryeministri mundshëm i ardhshëm Anvar Ibrahim.

“Ata i vendosën bloget e tyre, ndërsa mundohen ti mbyllin tonat”

Raja është njëri ndër zërat onlajn më të fortë edhe jashtë internetit në Malajzi, prandaj kontrolloni deklaratat e tij për të drejtat e njeriut pas dënimit të tij, të vendosura nga vlogeri fortesë i medias qytetare, Malajsiakini.

Raja Petra (ose RPK) rastin e tij e paraqiti para parlamentit, ku deputetët-bloger e quajnë burgimi i RPK hakmarrje politike, kërkuar nga opozita aktuale për shkak humbjes së tyre të madhe në zgjedhjet e fundit, zgjedhje ku për herë të parë bloger të njohur fituan vende në parlament, me platformën e transparencës së madhe dhe post-kolonimit të integrimit racorë.

Ashtu siç paraqet ylli malajzez, për herë të parë është kjo që një bloger të jetë i akuzuar për aktin kryengritës dhe RPK tani ballafaqohet me dënim të më shumë se 1500 dollarëve dhe /ose 3 vjet burgim. Gjykimi, në të cilin u akuzua edhe biznesmeni Sued Akbar Ali për kryengritje për shkak të vendosjes së komentit në blogun e RPK, pas së gjithash duket se është bërë pa ndonjë sqarim të aktit të cilin RPK e ka thyer.

Lob grupi multietnik për reforma Aliran, e shikoi tekstin e Aktit dhe tregoi tronditjen e vetë se kjo dërgon te diçka më tepër se akuzim për shpifje.

Nga mëngjesi i së enjtes, lexuesit e RPK u ngritën onlajn më tepër për atë për të cilën ai është i akuzuar, kurse u paraqit edhe lajmi se Reja Petra është në grevë urie dhe refuzon të takohet bile edhe me gruan e vetë.

Pas manifestimit të heshtur me qirinj të mbajtur para burgut Sungai Biloh me 7 maj, vijonte edhe një e mbajtur në qendrën e Kuala Lumpur.

Grupi Fejsbuk, e cila u formua për lirimin e RPK, sot është shumë aktive dhe në të mund të shikohet e gjithë pajisja me fotografi, për çdonjërin që dëshiron të vendos simbol ne blogun e vetë që të tregojë përkrahje:

Në qendër të gjithë kësaj akoma është vrasja e modeles së mëparshme mongoleze dhe poliglotit Altantija; postim i blogut të Raja Petra, i cili bën thirrje për drejtësi për zbulimin e rastit të vdekjes së saj është postuar gjerësisht në ditët e fundit; ja fillimi i tij:

Sot nuk do të flasim për politikën. Gjithashtu nuk do të flasim për racën ose për besimin. Sot do të flasim për ndërtimin e punës së njeriut. Hajde sot të flasim për hedhjen e “Drejtësi për Altantija: kampanjë për rikthimin e dinjitetit të Malezisë.” Dhe ejani ti dërgojmë ata të cilët e kanë vrarë Altantijën në ferr, ku edhe përkasin.

Ishte përcjellë thirrje deri te z. Kamarudin që të flasë në samitin e sivjetshëm të GlobalVoices, i cili do të mbahet në Budapest në qershor, i cili akoma është i hapur.

Opozita ruse duheshe të mban mbledhje protestuese më 6 maj në Moskë, në mbrëmjen e inaugurimit të Dimitri Medvedev i cili do të zëvendësoj Vlladimir Putinin në vendin e presidentit, por zyrtarët qytetarë nuk e lejuan atë – dhe udhëheqësit e koalicionit opozitarë, Rusia Tjetër, në fund e anuluan marshin e disidentëve në momentin e fundit. Policia edhe ashtu mbajti numër të madh të protestuesve.

Shfrytëzuesi i LJ, drugoi – i cili është bloger i madh rus, paraqiti fotografi dhe përshkrim të këtij “lloj marshi” (në rusisht):

[foto]

Sonte, te përmendorja e Griboedov të Kristi Prudi, 4.625 gazetarë dhe 8.416 policë i pritën pjesëmarrësit e marshit të disidentëve, të cilët prapë se prapë u paraqitën nga ana e kundërt.

[foto]

Grup e vogël prej 15-20 personave u mblodhën te Pokrovka dhe lëvizën nga Çisty Prudi kah stacioni hekurudhor nëntokësor, të shoqëruar nga disa fotograf dhe kameraman.

[foto]

Policia e vërejti grupin prej së largu dhe e ndaloi në afërsi të përmendores së një këngëtari të folkut kazakistanas. Vetëm sa dëgjova “grrrr….vetëkontroll dhe qetësi…grhm-hm-gr…”zëra të cilët vinin nga radio stacioni i një polici, protestuesit opozitar të cilët shkonin poshtë rrugës ishin sulmuar nga të gjitha anët.

[më shumë fotografi dhe tekste]

Shfrytëzues i LJ kozenko paraqiti një epitaf (në rusisht) për Rusinë Tjetër:

Nuk kishte marsh të disidentëve. Udhëheqësit u zhdukën, ndërsa aktivistët bënë disa shqetësime të vogla në qytet.

Urojmë për mossuksesin tuaj, Rusia Tjetër. Viti i kaluar ishte argëtues, po edhe interesant me ju. Në fillim dukeshe sikur ka ardhmëri për ju, por në fund e gjithë ajo u vë në dukje-do të më falni-mërzitshëm dhe turpshëm.

Amin.

Ja një këmbim nga pjesa e komenteve në këtë shkrim:

marçenk:

Ky shkrim duket sikur ta ketë shkruar ndonjë njeri i ofenduar dhe i dëshpëruar i cili ka blerë biletë për shfaqjen, por aktorët kanë ikur me paratë e tyre.

kozenko:

Ky shkrim duket sikur ta ketë shkruar ndonjë njeri i ofenduar dhe i dëshpëruar. Shumë i dëshpëruar, për shkak se asnjë nga politikanët në vendin e tij nuk i përfaqësojnë interesat e tyre. […]

Blogerja egjiptiane Zeinobia e sulmon papën Shenuda III në njërin nga postimet e saj të fundit këtu, për fjalimin e tij në festën e pashkëve këtë vit.

Akoma ndjehem e mërzitur dhe e hidhëruar nga ajo që papa Shenuda deklaroi dhe bëri lutje në këto pashkë për të ju zgjatur jeta Murabak! Dhe paralajmërimi i njerëzve të tij për shkak se i dëgjojnë këta vandalizma nëpërmjet të internetit, të cilët do të dërgohen në ferr!!??

Ajo vazhdon:

Për myslimanët kjo është diçka e zakonshme, unë e di prej shumë më herët se fjalimi i imamit të Xhamisë në lagjen tonë janë të pranuar nga siguria, por unë nuk mërzitem aq shumë për atë çka ata flasin, të mos përmendi që njeriu besimtar në Islam nuk e ka statusin e asaj botë të cilën e ka besimtari i krishterë
Por për ndonjërin si papa Shenuda nga pozita e tij vjen dhe tregon gjepura të këtilla për këta anëtarë të Fejsbuk të cilët do të digjen në ferr, atëherë ne duhet të mundësojmë hapësirë këtu.

Postimin e sajë ajo e mbaron kështu:

Nuk ekziston arsyetim për papën ose për sheikun nga Al-Azar, në fakt unë do të guxoj të them se ata do të duhet të frikësohen nga Zoti, e jo nga presidenti

Sajberaktivizmi, blogimi dhe përdorimi i Fejsbuk që moti është në shqyrtim të personave zyrtar egjiptian, pas kërkesave që sollën në grevën nacionale me 6 prill, e cila arriti kulmin me revoltën e punëtorëve të Mahalla. Disa bloger si dhe themeluesi i grupit Fejsbuk e emëruar 6 prilli ishin midis mijëra aktivistëve, politikanëve dhe kalimtarëve të rastit të ndaluar nga organet qeveritare atë ditë dhe në ditët vijuese. Sipas kësaj, mbetet që grupi Fejsbuk nuk ishte ajo që udhëhiqte grevën dhe punëtorët të cilët kërkonin fitime më të mëdha dhe rroga më të larta për tu ballafaquar me shpenzimet e jetës së përditshme.

Për këtë arsye Mihajlito vendosi të shkruaj këtu për atë dhe egjiptianët e tjerë të cilët janë humbur në vitet e mëparshme.

الاسم
رضا هلال..كاتب صحفي مشهور بجريدة الاهرام..كتب مؤلفات عديدة عن المسيحية الصهيونيه و عن الجماعات الاسلاميه و كتاباته دي لم تعجب الكثيرين فإختفي
:الاسم
وفاء قسطنين..زوجه قسيس قررت إعتناق الاسلام بمحض إرادتها فلم يعجب الامر المسيحيين في مصر فتظاهروا و إعتكف البابا ثم إختفت وفاء
:الاسم
إسراء عبد الفتاح..شابه مصريه كانت مخنوقه من موضوع الاسعار و طابور العيش و الفساد فعملت جروب ع الفيس بوك نادت فيه بالاضراب فتم القبض عليها ثم إختفت

Emri: Reda Helal… një shkrimtar mjaft i njohur në gazetën Al-Ahram…ai shkroi shumë libra për krishterimin, Zionizmin dhe tempujt Islamik, dhe shumica nuk e donin atë çka ai e shkroi, dhe më pas ai u zhduk.

Emri: Vafa Kostantine … gruaja e peshkopit e cila vendosi të kthehet në Islam, me dëshirën e saj. Shumë të krishterëve kjo nuk u pëlqeu, dhe ata caktuan demonstrata ku edhe papa morri pjesë, dhe më pas ajo u zhduk.

Emri: Esra Abdel Fatah … Një grua e re egjiptiane, e cila nuk ishte e lumtur me çmimet e marra dhe me sasitë e pakta të bukës në disa zona, kështu që ajo krijoi një grup në Fejsbuk dhe bëri thirrje për grevë të përgjithshme, më pas ajo u arrestua dhe pas kësaj ajo u zhduk.

Protestat e punëtorëve kundra inflacionit, rritja e shpenzimeve për jetesë dhe e drejta e punësimit në minierat e pasura, nga ana e qeverisë trajtohen me mbrojtje represive dhe pikërisht për këtë u burgosën shumë protestues. Për herë të parë deri më tani, blogerët e Tunizisë u bashkuan me aktivistët dhe shfrytëzuesit tjerë onlajn që të ju mundësojnë atyre pa zë që të flasën – në Tviter, si cicërimat e Huiedas; në lidhje me kontributin e grupit të Fejsbuk për vendosje të risive në lidhje me situatën (deri tani 134 anëtarë); me paraqitje të videove në JuTub (i cili është i ndaluar në Tunizi).Kjo video, nga një Tunizian i lirë, paraqet disa nga protestat e familjeve të atyre që u burgosën gjatë shqetësimit. Në linkun më lartë janë të vendosura më tepër video.Gjithashtu, shumë nga këta hapësira onlajn ndajnë tekst të ngjashëm të krijuar nga Lidhja e të drejtave të njeriut në Tunizi (teksti është i paraqitur në gjuhën arabe nga Samsoum dhe në faqen zyrtare të lidhjes).Veç kësaj, ekziston edhe komitet lokal i cili është i krijuar me qëllim që ti përfaqësojë kërkesat e qytetarëve në Gafsa, i quajtur Comité de Soutien aux habitants du bassin minier de Gafsa (Lidhje për përkrahje të njerëzve nga zona e minierës në Gafsa), të cilën e krijoi grupi i Fejsbuk. për përkrahje.Në bloget, COS-MAUX-POLIS (Fr) shkruan dy postime: një për gjendjen dhe një tjetër për përgjigjen dhe dezinformatat nga ana e qeverisë së Tunizisë.Shkrimi në arabisht, Fatma-Arabika incidentin e quan si Revolucion të urisë. Ajo vendos disa probleme në kontekst, duke thënë:

منذ 5 جانفي 2008 تاريخ اعلان النتائج النهائيّة لمناظرة انتدابات كوادر وأعوان شركة فسفاط قفصة اندلعت جملة من الاحتجاجات التى مازالت تعصف بأم العرايس والرديّف منذ أكثر من ثمانية أسابيع يخرج شباب الرديف ليعتصم بالخيام ويعلن اضرابا مفتوحا عن الطعام رغبة منه في تحقيق حدّ أدنى من العدالة الاجتماعيّة ومطالبا بحقّه في التشغيل …امّا في أم العرايس فان الارامل اللاتي فقدن معيلهن في حوادث شغل بالشركة لازلن منذ أكثر من شهر يسكنّ خيمة امام أقليم أم العرايس لشركة فسفاط قفصة يطالبن بتشغيل أحد أبنائهن

Në 5 janar ndodhën seri protestash prej kur u paraqitën listat përfundimtare të atyre që do të jenë të punësuar në kompaninë e fosforit në Gafsa, të cilat akoma vazhdojnë në Al Redjef dhe Om el Arajes. Më shumë se tetë javë, një i ri nga Al Redjef proteston në tendë me grevë urie, me qëllim që të fitoj të drejta minimale nga e drejta shoqërore dhe të drejtën e punësimit. Në Om el Arajes, shtëpitë që i kanë humbur në fatkeqësinë e kompanisë, akoma jetojnë në tenda në provincë të Om el Arajas, të ndodhura në kompaninë e fosforit në Gafsa, ku ata protestojnë për punësimin e djemve të tyre në kompani.

Fatma gjithashtu paraqet edhe fotografi nga protestat.

Në ndërkohë, Karpediem-selim (Fr), paraqet postim të detajuar për brutalitetin e policisë ndaj grevistëve:

Les forces de l'ordre, qui sont présents par milliers, n'ont pas hésité à déployer des pratiques de barbares contre des citoyens qui demandaient un droit fondamental qui est le droit du travail : des coups de feu ont été entendues, des bombes lacrymogènes ont été jetées par centaines, des chiens de police traînaient dans toutes les rues de la ville, des manifestants ont été violemment battus en plein monde et des descentes policières nocturnes et musclées ont eu lieu, violant l'immunité des domiciles, qui a poussé plusieurs jeunes à fuir et à passer la nuit dans les montagnes entourant la ville. Un climat de frayeur a été instauré dans toute la ville en procédant à des intrusions menaçantes dans tous les quartiers assurant le bouclage total de la ville et l'arrêt de toute circulation…

Forcat policore, të cilat ishin të shumta, nuk hezituan të përdorin metoda barbare kundra qytetarëve të cilët i kërkonin të drejtat elementare të punësimit: u dëgjuan krisma armësh, hidheshin lotsjellës, nëpër rrugë patrullonin qen policësh, protestuesit ishin të rahur publikisht në mënyrë brutale dhe në mënyrë agresive bastisnin natën, duke ulur imunitetin e shtëpive [të qytetarëve], të cilët detyruan disa njerëz të rinj të lëshojnë shtëpitë e tyre dhe ta kalojnë natën në malet që e rrethojnë qytetin. Ekziston frikë e future në të gjithë banorët për shkak të akuzave për bastisje në të gjitha lagjet, bllokimin komplet të qytetit dhe ndalimin e të gjithë trafikut.

Brastos (Ar), shkruan për këta burgime, duke pyetur se kush janë krimet e tyre. Ai shkruan:

قلت انو هالاعتقالات شملت العديد من الناس .. سواء كانو مناضلين و كوادر نقابية محترمه .. والا حتى مواطنين “لا متسيسين” .. كل ذنبهم انهم قالو ياخي شبيها بلادنا غنيّة بالثروات ، و الفاقونات العام اثناش ن شهر وهيّ تحمّل في فسفاطنا و مشتقاتو .. و الاربعة و عشرين ساعة و نحنا نربشو في المناجم .. و فنينا اعمارنا فيها .. كيما فنوا اعمارهم الذين من قبلنا .. و الذين من بعدنا .. و بالرغم من هاذاكا نحن جواعى و بطالة ..
يمكن ذنبهم انهم المرّه هاذي قالو هالكلام بصوت مرتفع شويّة ..

Ata deklarojnë se disa njerëz janë të burgosur, përfshirë edhe aktivistët dhe përfaqësuesit e sindikatës, si edhe njerëz të cilët nuk kanë asnjë lidhje me politikën. Faji i vetëm i tyre është ajo që ata pyetën se pse kur vend ii tyre është i pasur me minerale, ata punojnë në miniera 24 orë në ditë, e rrezikojnë jetën e tyre aty, si dhe jetën e atyre që kanë ardhur para tyre dhe gjeneratave që pasojnë, ata janë ende të uritur dhe të papunësuar? Ndoshta është gabim i tyre që kësaj radhe ata i treguan interesat e veta publikisht?

Prej marrëveshjes me Ministrinë e informacionit dhe teknologjive të komunikimit Tajlandez, vitin e kaluar, menaxhmenti i JuTub u dakordua të bllokoj çdo video klip të menduar për ofensivë të njerëzve tajlandez ose të atyre që nuk respektojnë ligjin tajlandez. Me fjalë të tjera, JuTub do të bëj censurimin nga vetë ata, dhe atëherë faqja nuk do të bllokohet përsëri nga ana e ministrisë.

Kur përdoruesit e Tajlandës do të tentojnë ti qasen linkut të shpallur, http://youtube.com/watch?v=70m1ncXQjXA , ata do të gjejnë këtë porosi:

Kjo video nuk është në dispozicion për shtetin tuaj.

Ai është klip kundërligjor lese maxheste, i cili përmban disa karikatura nga pamjet e e mbretit dhe flamurit tajlandez, himni mbretëror është luajtur si muzikë prapaskene, dhe në mes të këtyre pamjeve klipi kategorizon porositë vijuese në hijen e zezë mbi të verdhë.

Mbreti Bumibol Aduljadej është diktator.

Çdonjërin që flet kundër tij e dërgon në burg – prej 15 vitesh.

F**k mbreti i Tajlandës – fjala e lirë mbijeton gjatë!

Artikulli 112 nga kodi kriminal tajlandez, përcakton gjobitje për kundërvajtje lese maxheste prej 3-15 vite burgim.

origjina: Censurimi i kundërshtimit të lirë në Tajlandë

Kosov, drejtuesi i fotoblogeve në Iran, paraqiti disa fotografi nga demonstruesit. Një nga kushtimet e fotografisë më lartë do të thotë “Nëse mosmbajtja e ferexhesë do te thotë civilizim, atëherë kafshët janë më të civilizuara”.

Goldoktar, studente fetare femër, e filloi letrën e vetë deri te Krishti me “Tungjatjeta z. Isus Krisht”. Ajo vazhdon [Fa]:

“A e dini çka mendoj unë? Ku dhe kur filloi kjo fitn? Para disa vitesh ky film anti-islam filloi me produksionin. Para revolucionit islamik, asnjë nuk i kushtonte vëmendje islamit dhe të shenjtëve të tyre…Pas revolucionit islamik ndodhën edhe revolucione të tjera…Atëherë ata nuk dinin çka të bënin dhe për atë arsye filluan të bëjnë punë fëmijësh që të dëmtojnë imazhin e botës islame”.

Blogeri shton se disa filma, si “jo pa vajzën time” dhe “300”, duhet të kontestohen me filma nga myslimanët.

Мehdi shkruan [Fa]:

“Krisht, unë jam mysliman i cili të donë. Mos u mërzit për fyerjet e vëllait tënd profetit Muhamed. Të gjithë e dimë që ata njerëz nuk janë pasuesit tuaj. Ata nuk janë ata që mbajnë kryqin, por krijojnë lufta dhe vrasin njerëz”.

Blogeri pyet nëse është i koordinuar numri i madh i sulmeve nga ana e kinematografisë.

Pangare i shkruan Isusit [Fa]: “Na ndihmo që t’u kundërvihemi këtyre fyerjeve… E di që na përkrah dhe që mund ta lexosh zemrën time”.

Si shtesë e këtyre islamikëve, disa bloger të tjerë i ndanë ndjenjat dhe idetë e veta për filmin.

Arsham Parsi, udhëheqësi i aktivistëve për të drejtat e homoseksualëve në Iran thotë [Fa}: “Ekzistojnë arsye racionale të shprehjes së ndonjë mendimi ose të ngacmimit të ndonjë ideje. E kam shikuar këtë film dhe shprehi protestën time ndaj tij”.

Paro Zadan shkruan:

“E shikoj dhe mendoj që është i pakuptimtë. Sa nga myslimanët janë ekstremist? Mendoj që myslimanët fillimisht duhet të bëjnë film më të cilën do të kontestohet ndikimi i Fitnës, dhe pastaj të tentojnë të dinë pse njerëzit nuk duken ashtu. Censurimi dhe kërcënimet vetëm e përforcojnë filmin. Në vend të xhihadit për vrarje të njerëzve, udhëheqësit tonë fetar duhet ët bëjnë xhihad që të njihet ana e mirë ë islamit”.