Gazetarja dhe blogerja Libaneze Lelia Mezher ishte njëra ndër blogeret libaneze të veçuara e cila punoi përqark orës për të mbledh informata botërore për krizat të cilat preokupojnë shtetin e saj të koinçiduara nga faktor të ndryshëm në Bejrut. Global Voices Online e zuri Mezher, e cila është e përfshirë me Njuz Lab, në një intervistë të shkurtë.

* Kush është Lelia Mezher? Profesioni? Eksperienca? Avantazhet? Shqetësimet? Shpresat?

Unë jam gazetare Libaneze në L'Orient Le Jour, gazetë ditore libaneze, e shkruar në gjuhën frënge. Aktualisht është e vetmja gazetë ditore në gjuhën frënge në Liban. Kam studiuar Drejtësinë dhe kam specializuar në Drejtësinë e Internetit dhe pastaj kam kryer shkencat politike. Kam studiuar Drejtësinë në Liban pastaj kam mbaruar Drejtësinë e Internetit në Paris (Paris I - La Sorbonne ) dhe për shkencat politike kam diplomuar në (Paris 2 -Assas).

Pas përvojës së dendur në Paris midis viteve 2003 dhe 2006 (departamenti i drejtësisë pran Ministrisë së Ekonomisë, agjensioni i bashkuar eGuvernment pran byrosë së kryeministrisë dhe praktikës në Clifford Chance Laë Firm), unë nuk gjeta punë atje prandaj aplikova për një praktikë në L'Orient Le Jour. Nisa në korrik të vitit 2006, disa ditë përpara luftës Hezbollah-Israel. Dhe punën e mora në gusht të vitit 2006.

Ankthi im më i keq deri më tani është mungesa e lirisë. Me vetë Hezbollah-in madhështorë shumë e më shumë, unë jam e frikësuar se liria e shtypit në mënyrë dramatike do të pikoj, sikurse liria e femrave. Unë vërtet shpresoj se libanezët do të kuptojnë kur ata do të mësojnë nga gabimet e veta dhe të ndalojnë të përsërisin ata edhe një herë. Asnjë komunitet fetar nuk do të mund të fitoj mbi të tjerët – Libani është shtet i diversitetit. Në një shkallë më të lartë personale, shpresoj se unë do të mund të zhvilloj karrierën time dhe se një ditë do të krenohem me vendin tim, dhe të ndaloj ndjenjën se qeveria nuk është asnjëherë aty që të shikoj pas juve.

* Për çka është Njuslab?

Njuslab ishte një Canal France International – iniciativë e themeluar nga Anna Lindt. Redaktori im udhëheqës është Nagib Aoun i cili më foli për të. Në ribashkimin 10 ditësh në Aleksandri për të krijuar blog. Ku ne u takuam, 20 femra të ndryshme nga 10 vende të ndryshme, nuk ishte e lehtë të shkosh përpara. Por sot unë mund të them se ne ia dolëm me sukses dhe se ne e dimë se për çka është blogu. Kjo u lë juve të mendoni të lirë, veçanërisht në botën arabe. Në Liban, ne jemi të lirë të shkruajmë apo të flasim çfarëdo që ne dëshirojmë, ndryshe nga Egjipti ose Siria. Pra, për mua ky blog do të jetë i pari dhe kryesisht për femrën arabe. Por jo të gjitha nga ata shkruajnë. Disa tërësisht janë lëshuar në blog.

* Çfar kontributi kanë blogeret libanez në çështjen e zërimit dhe shqetësimet e qytetarëve në vend gjatë kësaj krize të zakonshme?

Në Liban, blogerët na lejojnë neve të kemi një pikë të pavarur të shikimit të situatës që kur çdo parti politike ka median e vetë këtu. Këtu nuk ka TV të pavarur ose gazetë me përjashtim ndoshta të L’Orient le Jour. Blogerët fillimisht kanë menduar shqetësimin te gazetat. Sot ata plotësojnë njëri tjetrin dhe bloget kanë erdh si pjesë e burimeve informative në të cilat ju mund të mbështeteni.

* Si e shpjegojnë mediat libaneze krizën aktuale dhe sa është i ndryshëm ky shpjegim me atë që kanë shkruar gazetarët civil në bloget e tyre?

Mjaft i habitshëm, këtë herë jo të gjitha mediat janë bazuar në shpjegimin e ngjarjeve. Gazetarët në të shumtën e rasteve kanë qenë të sigurt në zërin e popullit. Një mbresë e ngjashme zhgënjimi dhe hidhërimi ishte gjithkund. Një numër i madh i gazetarëve kanë drejtuar mesazhin e posaçëm të njerëzve, ndryshe nga më parë. Ndoshta ky është shqetësim i një lufte të re civile e cila krijoi reagime të tilla në mes të gazetarëve.

Në ditën ndërkombëtare të homofobisë (IDAHO), bashkitë japoneze KGBT organizuan disa ngjarje dhe aktivitete rrugore në disa qytete në vend. Me moton “Po për diversitetin seksual”, grupe të ndryshme treguan porosi me të cilat promovuan bashki në të cilën dallimet dhe diversiteti janë të pranuara dhe të respektuara.

Blogeri 2in20 nogoya lajmëron për sukses [ja] të ngjarjes për IDAHO në rrugët e Nagoya. Blogeri Endomameta, njëri ndër organizatorët aktiv të Idaho-net, si edhe në ngjarjet në IDAHO në Jakohama dhe Tokio, përshkruan se çka ka ndodhur në Jakohama:

横浜は革命的(？)だった。開始直前から、おっちゃん連中に絡まれた。
昼間からワンカップ片手、というようなおっちゃんたち。
「なんだ、これ。同性愛って、なんだよ？それ？」
げげげげー怖いかもとか思いながら説明すると

「おまえ、そんなの、当たり前だろう！？同性愛だのなんだのって、愛があれば、おまえ、それでいいに決まっているだろう！？」とかって半分怒り出す。ものすごく肯定的、なんである。

「だから、それをいおうとしているんです」とかいうと、おっちゃん、ものすごく応援してくれる。

[…]

そして、おっちゃんが、とうとうマイクを握る(！)

「通行中のみなさん！同性愛ってきいて、どう思いますか！？同性だの、異性だのって、愛というのは安らぎがあれば、それで大事なことだとは思いませんか？？」

Ngjarja për IDAHO në stacionin Shinuku, Tokio

Blogeri DASS, i cili gjithashtu ishte në ngjarjen në Jokohama, shkroi:

宣言があった１９９０年って、意外と最近だったんでビックリしてます。
これがなかったら、ゲイの環境って今よりも厳しくて自分の生き方はどうなってたんだろう、海外で認められている同性婚やパートナーシップなんてなかったかも、そんなことを思いながら見てました。

[…]

行ってみて思うのはすぐには何か変るわけではないけど、こういったことが出来るようになったってことは、１９９０年には想 像もつかなかったことなのかなと思います。こういった活動が許されるのも昨今の近隣の国の状況を見ると、恵まれてるのかもしれません。僕はヘタレだから表 だった活動は苦手です。でも、頑張っている人は応援したいなと思って行ってきました。自分の街でもこういったことが行われるようになったのはやはりうれし いです。

Nga Kobe, akaboshi lajmëron për aktivitetet e IDAHO nëpër rrugë dhe paraqet seri të fotografive dhe videove (këtu dhe këtu), të cilat përfshinë realitetit e hidhur të bashkisë japoneze dhe eksperiencën të disave nga pjesëmarrësit.

Video nga akaboshi me titull “realiteti i hidhur”

Blogeri Novkun (Akasuki Jasunobi) shkruan për paradën gej në Kobe, e cila u mbajt një ditë para IDAHO:

神戸のパレードは、札幌・東京・大阪のようなLGBT当事者による団体がすべてを主催するという形ではなく、「神戸まつ り」という全市的なお祭りのパレードの一グループとして参加する形をとっています。パレードも各地によって色々な形態が出てきて、参加者としても選択の余 地が出てきたのは、よいことだなぁと思います。どこが優れているというのではなく、あくまで並列な形でね。

Marujama Tenoru, bloger produktiv i temës LGBT, i pasqyroi ngjarjet dhe e diskutoi situatën e bashkive LGBT në Japoni:

＜差別＞あるいは＜偏見＞といった言葉で、つい簡単にくくりたくなってしまうが、実際のところ、日本では、そうした言葉がふさわしいのかどうか、微妙な感じもする。
たとえばイランでは、累計”数千人”という”規模”で同性愛者が”処刑”されてきたと伝えられているなど、徹底した差別がある。差別などという”生やさしい”表現では済まないだろう。”虐殺”と言い換えても良さそうだ。まさに、同性愛者を根絶やしにしようとしている。

比べてしまえば、日本の同性愛者／LGBT（レズビアン・ゲイ・バイセクシュアル・トランスジェンダー）に対する差別・ 偏見は、炙り出されて殺されることなどない分、まだ”まし”なほうだと呑み込んで、事を荒立てずに静かにしておれば良いではないか———と考える当事者が 少なくない。目立った活動には及び腰になって、傍観者に徹しようとする。
同時に、同性愛者／LGBTではない多数の人たちは、当事者の気持ちが読めていないこともあり、いったい誰がどんな差別をしているのか———と訝しげな 表情を浮かべたりもする。そもそも、日常の場面で同性愛者に出くわすことなど滅多にない非同性愛者／非LGBTの人たちの感覚からすれば、身に覚えのない 言い掛かりを付けられているような気分になるような人たちも、中にはお出でになるかも知れない。

[…]

日本では、いわゆる＜ゲイリブ＞が、当の同性愛者／LGBTからも敬遠されてきた風潮は、いまでも健在かと想う。もちろん、とても残念なことではあるが。

[…]

敬遠派には、ゲイリブ派の行動が、取って付けたようにわざとらしく映るに違いない。火のないところに、わざわざ火を点けて、火事だ火事だと大騒ぎをしているかのように。
しかし、本当のところはそうでなく、ゲイリブ派は、日本でも声を上げ、きちんとやっておかなくてはならないことを、真剣にやろうとしているだけだ。
つまり、たとえ同性愛者／LGBTの誰かが、黙っておとなしく隠れていることなく、素のまま、ありのままの自分として生きようと決断しても、同じ人間とし て、非同性愛者／非LGBT（＝異性愛者／ヘテロセクシュアル）たちの只中にあってさえ、臆することなく平気の平左で生きられるように、また、こと左様に 生きやすい世の中にしたいと念じながら。
求めるところは単純で、要するに意想の転換である。

Arsham Parsi Arsham Parsi është themeluesi dhe drejtori i organizatës së homoseksualëve iranian i cili gjendet në Toronto, Kanada. Ai na foli për pjesëmarrjen e homoseksualëve iranian në sajber-sferën, propozime dhe projektet e tyre.

Si e vlerësoni pjesëmarrjen e blogeve homoseksuale në blogosferën iraniane? A ka shumë bloger të cilët flasin për homoseksualitetin e tyre?

Po, ne kemi shumë bloger Iranian LGBTIQ, dhe shumica e tyre jetojnë brenda në Iran. Ata kanë pseudonime dhe shkruajnë si anonim, gjë e cila është më e sigurt për ta, por ndonjëherë qeveria i gjen nëpërmjet të IP adresave të tyre. Por ata ekzistojnë dhe janë shumë aktiv.

Si e shfrytëzoni internetin, duke përfshirë bloget deh video filmat, të bisedoni për homoseksualitetin Iranian?

Interneti është njëri ndër veglat komunikuese më të rëndësishme. Pa internet organizata jonë nuk do të mundeshe të bënte shumë punë. Ne nuk kemi përfaqësues në Iran për shkak se frikësohemi për sigurinë e tyre, ne nuk duam të ju bëjmë probleme. I përcjellim bloget e tyre dhe ajo është një ndër burimet tona. Interneti është dhuratë për ne.

Si janë reagimet iraniane për veb faqet/bloget tuaja? A ka ndonjë dialog në mes njerëzve që janë homoseksual, dhe njerëzve të cilët homoseksualitetin e llogarisin si “mëkat” ose “sjellje amorale”?

Ka reagime të ndryshme. Ne pranojmë shumë porosi me urrejtje, dhe gjithashtu shumë porosi me përkrahje. Në bloget e homoseksualëve Iranian, ata kanë dialogë me njerëz të tjerë, dhe ndonjëherë blogerët u kushtojnë vëmendje këtyre problemeve. Por përfundimisht, njerëzit u ndruan shikimet e tyre në disa vite të fundit.

A ka ndonjë forum onlajn ku homoseksualët iranian i këmbejnë idetë e tyre ose lënë komente?

Ne kemi revistë, Sherag. Gjithashtu ekziston edhe forum për homoseksualët Iranian. Ai filloi me punë para disa muajve. Por bloget janë më të zakonshëm.

Si e shikoni ju situatën e homoseksualëve ne Iran? A janë ata të involvuar në sajber-sferën me qëllim që të shprehin veten?

Ashtu siç thashë, shumë punë kanë ndërruar. Kujtohem para disa vitesh, askush nuk bisedonte për të drejtat tona, por tani mund të gjenden me mijëra faqe onlajn. Sipas tyre, ata nuk mund të kenë lidhje fizike të lirë, por ata ekzistojnë dhe tentojnë të jenë aktiv. Unë tani mendoj, pyetjet për homoseksualët iranian bëhet pyetje për të drejtat e njeriut.

Kur i shikojmë bloget e homoseksualëve Iranian dhe lezbikeve, a ballafaqohen ata me lloje të ndryshme të vështirësive?

Kuptohet që po, krejtësisht është e ndryshme. Ata kanë situatë të ndryshme. Lezbiket janë më të padukshme, ndërsa ajo është për shkak të mungesës gjenerale të të drejtave të grave në Iran. Ne nuk kemi shumë bloge lezbikesh, edhe ata për të cilat di, janë aktiv në tentim që të tregojnë se lezbiket gjithashtu ekzistojnë. Ne kemi gazetë onlajn për lezbiket, Hamjens-e men. Kjo është gazetë e parë për lezbiket iraniane.

A keni ndonjë projekt, koment ose ide që ta ndani me ne?

Ne ekzistojmë, por nuk mund të flasim haptas. Ne duhet të përkrahemi njëri me tjetrin. Ajo është tatimi i lirisë sonë.

Dhjetorin e kaluar, gazetares Natalia Morar i është ndaluar hyrja në Rusi dhe ishte dëbuar në vendin e saj në Moldavi, që kurr revista javore ruse shpalli seri të shkrimeve të saja për vërshim ilegal të shumave të mëdha të parave jashtë Rusisë nga ana e zyrtarëve të lartë të vendit.

Në fillim të këtij muaji, Morar (emri përdorues natmorar në LajvZhurnal) kishte përvojë fantastike në aeroportin internacional të Istanbullit Ataturk, të cilën e përshkruajti (RUS) në blogun e saj:

“Juve u është ndaluar hyrja në vend, tani do të dëbohesh në Moldavi”, në një anglishte të keqe më sqaroi nëpunësi i kontrollit kufitar në aeroportin Ataturk në Istanbull, duke i’a dhënë dokumentet e mia policit të thirrur. Fillova të besoj se ky është fati im: aeroport, dëbim.

Më dërguan në stacionin policor dhe atje më mbajtën 40 minuta. Doli se ata kanë pasur 24 vjeçaren Natalia Morar në bazën e tyre të të dhënave, prostitute e cila më parë është dëbuar në Moldavi. Mu desh shumë kohë të ju sqaroj se unë nuk jam ajo. Identifikimi im i gazetarisë dhe të gjitha dolumentet tjera i bënë edhe më tepër dyshues. Ata patjetër të kenë menduar: Sa prostitute e mënçur, është mbrojtur me dokumente.”

Përfundoi mirë kur policët vendosën të na i krahasojnë numrat e letër njoftimit. Më lëshuan […], duke më pyetur në vend të lamtumirës: “Mik nga Turqia, po?” […]

Në ditën ndërkombëtare kundra homofobisë, e mbajtur me 17 maj, organizata serbe për të drejtat e lezbikeve Labris kishte paraqitjen e vetë.

Jasmina Tesanovic, politikane aktiviste serbe dhe shkrimtare, përsëri paraqiti tekstin me deklaratën në blogun e saj B92. Vijon përkthim nga serbishtja:

[Shoqata mjekësore serbe]: Homoseksualiteti nuk është sëmundje.

Homoseksualiteti nuk është sëmundje, qëndron në shkrimin e repartit psikiatrik të shoqatës mjekësore serbe, e cila ka fituar Labris si përgjijge për kërkesën kjo organizatë shtëpiake ta vërteton qëndrimin zyrtarë të shoqatës shëndetësore botërore [World Health Organization, (WHO)] tani më 18 vite.

Me 17 maj, dita ndërkombëtare kundra homofobisë – dhe si pjesë e iniciativës “A je homofobik?” – Labris iu drejtua SMA, dhomës shëndetësore serbe dhe ministrit të ardhshëm të shëndetësisë. Labris pret që ministri i ardhshëm menjëherë pas shpalljes të deklaron se homoseksualiteti nuk është sëmundje. Gjithashtu, pret adoptim të kodit etik për orientimin seksual nga dhoma shëndetësore serbe, që të ndihmon në ndalimin e diskriminimit kundra njerëzve të cilët kanë nevojë për ndihmë mjekësore.

Kujtohemi që Labris – organizata për të drejtat e lesbikeve – këtë vit vazhdimisht tenton të ndikon në shumë organizata, duke përfshirë edhe ministrinë e shëndetësisë, të bëjnë marrëveshje me organizatën shëndetësore botërore. Njëra nga organizatat shtëpiake relevante – SMA – tregoi pajtueshmëri me WHO. Në këtë mënyrë, Labris dëshiron ti mbështes organizatat tjera të përfshihen në luftën për zhdukjen e paragjykimeve. 17 maj është ditë për promovimin e të drejtave të lezbikeve dhe homoseksualëve, për shkak se në këtë ditë në vitin 1990 WHO zyrtarisht e hoqi homoseksualitetin nga lista e saj e të sëmurëve.

Dragana Vuckovic

Labris - organizata për të drejtat e lezbikeve
Beograd, Republika e Serbisë
E-mail: lobi@labris.org.yu
Tel: + 381 11 334 1855, + 381 11 334 7401
E-mail: labris@labris.org.yu
Tel/fax: +381 11 3225 065
Mob: +381 63 8 513 170
Web: www.labris.org.yu

Daungriter komenton:

Më vinë mirë për hapin e ri, por jam i sigurt që do të sulmohen nga të gjitha anët. Mendoj që është shumë e guximshme të shpallet kjo deklaratë, veçanërisht kur nuk është e njohur se kush do të përgjigjet [pas zgjedhjeve të 11 majit, qeveria e re akoma duket të formohet].

Drago Kovaçeviç i përgjigjet kometimit të Daungriter:

Sulmi nuk do të jetë shumë i fuqishëm. Të gjithë kanë frikë nga mjekët, për shkak se çdonjëri patjetër të përballet me ta një ditë.

Daril Volk, bloger kanadez nga kategoria e mëparshme, deklaron:

Si katolik, gëzohem që papa Benedikti i XVI u drejtua direkt në këtë temë. Do të jenë të nevojshëm më shumë se fjalë dhe falje për tu shëruar plagët e shkaktuara nga veprimet e disa priftërinjve ndaj viktimave. Mendoj që sot kisha ime bëri hap në drejtim të duhur.

Leon J. Suseran nga Gujana Kronikal Blog, dëshironte të ishte atje:

Nëse ndonjëherë kam dëshiruar të jem në Shtetet e Bashkuara ajo është pikërisht tani, kur drejtuesi i 1.2 miliardë katolikëve, papa Benedikti XVI bëri udhëtimin e tij të parë apostolik te ai komb. Vizita e tij vjen në kohën kur Kisha Romakokatolike është sulmuar nga të gjitha anët, përfshirë edhe skandalet e fundit për keqtrajtime seksuale e cila tundi kishën, por jo edhe besimin e miliona besimtarëve nëpër të gjithë botën, të cilët edhe më tej vazhdojnë ta praktikojnë besimin të cilin e kanë marr nga apostolët.

Nga Trinidad dhe Tobago, Xheremi Tajlor, nga na tjetër, është irrituar nga pasiviteti i papës:

Nuk është e mjaftueshme ajo që papa është i turpëruar nga klerikët e tyre pedofil amerikanë, siç thotë ai se sot është në udhëtimin e tij në SHBA. Ai patjetër të bëj diçka rreth tyre. Faktikisht, shumë më shumë se “diçka.”

Talk Turkej pyetën veten çfarë ndikimi do të ketë vizita e papës në zgjedhjet e SHBA:

Pyes veten se a do ti vizitoj papa Obamën, Hilarin dhe Mekejn. Megjithatë ky është vit i zgjedhjeve. Në SHBA ka miliona katolik, në mes të së cilëve mendoj që ka edhe të tillë që kanë përjetuar ndarje, kanë praktikuar seks para martese, kanë pasur aborte, dhe ishin (ose dinë ndonjë që ka qenë) i keqtrajtuar si fëmijë i priftërinjve.

Edhe Dejv Veinderg nga Xhevnerik fokusohet nga anët pozitive nga vizita e papës në sinagogë, që paraqet ngjarje historike:

Vizita e papës në shkollë amerikane është punë shumë e madhe dhe në të vërtetë e tregon mbarëvajtjen pozitive të dy komuniteteve tona. Është më se e përshtatshme që papa e vizitoi sinagogën në mbrëmje në Pashkë, me atë që darka e fundit ishte Seder.

Fotografia është licencuar nën Kriejtiv komons nga xhon.sonderman.

Blogeri egjiptian Zaman El Vasl (Ar), këtu diskuton për një episod nga ky tok-shou që ishte emituar për pavarësinë e grave.

أتابع بشغف -كلّما تسمح الظروف- برنامج “مساءك سكّر زياده” على “أو تى فى”
من ضمن فقرات البرنامج فقره لحل مشكلات المشاهدين العاطفيه تعرّفت من خلالها على كاتبه شابه اسمها “مروه رخا” ترد على مشكلات المشاهدين بنصائح تعجبنى فى معظم الأحوال
المهم فى حلقة بداية هذا الأسبوع يوم الأحد كانت “مروه” و معها “جورجيت قللينى” عضوة مجلس الشعب و المذيعه “بثينه كامل” ضيوف على البرنامج لمناقشة فكرة استقلال النساء من خلال التعليق على فيلم تسجيلى -غالبا- اسمه “ست بنات

Unë dua ta ndjek – çdoherë kur kam mundësi – programin i cili quhet “Masa'ak Sukar Zejada” në OTV.
Një pjesë e këtij programi mundohet ti zgjedh problemet emocionale të njerëzve. Dhe në këtë mënyrë, unë u njoha për shkrimtarin e ri Marva Raka, i cili tenton ti zgjedh problemet e shikuesve, dhe u jep këshilla që mua thjeshtë më pëlqejnë.
Sidoqoftë, në kohën e episodit të javës së kaluar, Marva, Zhorzhet Kueleni – anëtarë i parlamentit, dhe udhëheqës i radio televizionit Butaina Kamel ishin të ftuar të diskutojnë për pavarësinë e grave nëpërmjet komentimit të tyre për dokumentarin e quajtur Gjashtë femra.

Blogeri vazhdon edhe më tej:

حسبما فهمت الفيلم يدور حول فتيات و سيدات اضطرّتهنّ الظروف لترك بيوت الأهل و الاغتراب للعمل أو الدراسه فى مدن أخرى .. لم يحظ الفيلم بقدر كبير من النقاش قدر ما حظيت فكرة الاستقلال نفسها بالقدر الأعظم منه
فكرة الاستقلال كانت تدور حول ترك الفتيات منزل الأسره حين تسمح لهنّ الظروف بهذا و الانتقال لسكن مستقلّ!! الدفاع عن هذه الفكره كان من نصيب “مروه” و بثينه” بينما كان موقف “جورجيت” -الذى اتّفقت معه- هو عدم الترحيب بالفكره طالما لم تحتّمها الظروف
ليس سبب تحفّظى على الفكره سبب دينى أو أخلاقى وليس سببه التخوّف من نظرة المجتمع لفتاه تقيم بمفردها فى مسكن رغم وجود أسرتها بنفس المدينه !! تحفّظى على الفكره منبعه أنّى لا أعتبر الاستقلال -المكانى- هو المعنى بفكرة استقلال أى إنسان ناضج رجلا كان أو امرأه
أعتقد أن الاستقلال يعنى القدره على اتّخاذ القرارات الشخصيه دون الحاجه لدعم أو مساعده اللهم إلاّ طلب النصيحه و المشوره ثمّ القدره على اختيار الأنسب .. وقد يعنى الاستقلال كذلك الاستقلال المادّى و القدره على تحمّل الإنسان نفقاته الخاصه أو حتى تحمّل نفقات البعض من أفراد أسرته

Me sa e kuptova unë, filmi është për gratë dhe për vajzat të cilat ishin të detyruara të lëshojnë shtëpitë e prindërve të tyre dhe të jetojnë vetëm për të punuar apo studiuar në qytete të tjera. Pjesa më e madhe e diskutimit ishte për idenë e pavarësisë së grave – më tepër se sa diskutimi i gjithë filmit.
Opinioni i tyre për pavarësinë më shumë ishte i lidhur me largimin e femrave nga shtëpitë e prindërve dhe vetë jetesa, kur kjo është e mundshme. Marva dhe Butaina e mbronin këtë pamje, përderisa Zhorzhet – edhe unë gjithashtu – ishim kundra saj, derisa femrat nuk janë të lodhura për ta bërë atë.
Qëndrimi im kundra kësaj ideje nuk është për shkaqe religjioze ose morale, dhe nuk është sepse unë frikohem nga ajo se çka do të thotë rrethi për një vajzë e cila jeton vetëm në shtëpi të veçantë përderisa prindërit jetojnë në qytetit e njëjtë!! Unë jam kundra kësaj ideje për shkak se unë nuk e konsideroj - banimin – të pavarur si simbol real të pavarësisë së njeriut, qoftë për mashkull ose për femër.
Unë besoj që pavarësia është ndonjë aftësi për të sjellë ndonjë vendim pa nevojën e të tjerëve – përveç që nëse kërkon këshillë nga ata. Pavarësia, gjithashtu mund të jetë ndonjë pavarësi financiare dhe aftësia e saj të mbështetet në vete në mbarimin e nevojave të veta të përditshme si dhe të kujdeset për nevojat e anëtarëve të familjes.

Njëri nga shikuesit e shout kishte këndvështrim të ndryshëm.

إحدى المتّصلات -يبدو من صوتها و كلماتها أنّها أم- تساءلت : لماذا يحرم الأبناء أنفسهم و يحرموا أسرهم من التفارب و الترابط و تبادل المودّه قبل أن يحين وقت الرحيل

Njëri nga shikuesit-zëri it ë cilës dukeshe si zë nëne – pyeti: Pse fëmijët dëshirojnë ti heqin familjet e tyre nga të qenit të afërm në mes veti dhe të shpërndajnë dashuri dhe kujdes derisa koha të kaloj?

Në fakt, njerëzit në Egjipt janë mësuar të jetojnë me familjet e tyre derisa të martohen. Dhe pikërisht për këtë arsye shumica e njerëzve që komentuan në këtë postim ishin kundra idesë që të rinjtë të shpërngulen nga shtëpitë e prindërve, veçanërisht kur është fjala për vajzat.

danah bojd në blogun Shift6 shkruan:

Djemtë palestinez u japin të dashurave të tyre telefona me qëllim që të ju mundësohet komunikimi me ata në mënyrë gjysmë-private, pa afërsi fizike e cila nuk është e lejuar. Në të njëjtën kohë, vajzat e dinë se prindërit e tyre nuk lejojnë që ata të kenë qasje në takime private me djem – ata mundohen shumë që ti fshehin celularët e tyre dhe përjetojnë shumë pasoja kur ata i zbulojnë. Përderisa djemtë i ofrojnë këta telefon si mjet për liri, ata shpesh vinë me çmim. Nga vajzat pritet që të shfrytëzojnë ata telefon vetëm për të biseduar me djemtë dhe të mos i shfrytëzojnë për raste të tjera. Në shkrim, Hixhazi-Omari dhe Ribak citojnë një vajzë e cila i tregon zhgënjimin e vet për këtë dhe thotë: “Nuk I ika burgut që përsëri të gjendem në burg tjetër”. Këta vajza krijojnë teknika magjepsëse për shfrytëzim të telefonave, fshehtësinë nga njerëzit dhe kërkim të kartelave për thirrje.

Pa dyshim, teknologjia celulare komunikuese në Lindjen e Mesme u mundësoj adoleshentëve të shmangin normat kulturore, duke u mundësuar qasje në kanale private komunikuese. Më tepër shembuj:

- Shkrimi i BBC për shfrytëzim të Blututhit në UAE (emiratet e bashkuara) për djemt të cilët publikisht u dërgojnë porosi private vajzave.
- Postime të mëhershme në GVO, hulumtimi i Adnan Garabisë për shfrytëzim të IM nga adoleshentë beduino-izraelit.

Sistemi qeverisës i Iranit nuk e pranon 8 marsin si ditë ndërkombëtare të gruas dhe nuk ekziston festë oficiale.

Edhe për shkak të gjendjes së rëndë, gratë iraniane e vazhdojnë përparimin e tyre në më shume sfera dhe ekzistojnë aktivistë të cilët i përkrahin gratë e burgosura aktiviste.

Para disa muajsh, Kosof, prijësi i foto blogerëve, paraqiti disa fotografi nga greva për solidaritet të grave për dy aktiviste të burgosura. Disa bloger, burra dhe gra, e kujtojnë këtë ditë dhe i shpërndajnë mendimet dhe ndjenjat e tyre pqr gratë nga shoqëria iraniane.

Asieh Amini, aktivist i të drejtave të barabarta të grave, thotë [Fa] se 8 marsi është ditë për protestë për çfarëdo diskriminimi gjinie.

Frikybord thotë se 8 Marsi e bëri ti krahasoj ëndrrat e veta me realitetin. Ai thotë:

Nuk është ky 8 Mars i imi. Në 8 Marsin tim njerëzit do të jenë të lumtur dhe do të vallëzojnë nëpër rrugë. Në 8 Mars nuk do të ketë dallime të burrave dhe grave, të gjithë njerëzit anë të barabartë për shkak se janë krijesa njerëzore. 8 Marsin që unë e dua, nuk ekzistojnë policë. Burrat dhe gratë janë të lumtur dhe vallëzojnë. Asnjë grua nuk thërret se dua të drejta të barabarta… ky 8 Mars nuk është këtu, por është në mendimet e mia, në ëndrrat e mia.

Blogeri shton se në 8 Marsin e tij gratë nuk dërgohen në burg për shkak se i lutshin njerëzit të nënshkruajnë peticion për të drejta të barabarta të burrave dhe grave.

Asociacioni për blogerat Iranian, Penlog, në paraqitje thotë [Fa] se gratë iraniane janë të trajtuara si qytetare nga shtresa e dytë nga ana e zakoneve republikane islamike. Pavarësisht nga të gjitha diskriminimet dhe presionet, gratë iraniane e vazhdojnë pjesëmarrjen e tyre në të gjitha fushat profesionale.

Z8un ka botuar disa foto të grave që punojnë.

Maryam Majd, bloger dhe fotograf, gjithashtu shfaqi disa fotografi nga gratë iraniane të përfshira në sporte të ndryshme. Ajo shfaqi edhe prirje dhe probleme tjera të grave përmes fotografive. Fotografitë mund ti shikoni këtu.

Nga përmbajtja e veb-faqes së kampanjës:

Fushata ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave të grave është iniciativë ndërkombëtare dhe mbrojte e grave aktiviste të cilat e përkrahin realizimin e mbrojtjes së të drejtave të njeriut për të gjithë. Fushata tregon se gratë që luftojnë për të drejtat e njeriut dhe veçanërisht fokusohen në mbrojtjen e të drejtës së gruas, ballafaqohen me keqpërdorime në fillim të punës së tyre për shkak të gjinisë së tyre. Si shtesë, fushata fokusohet në situatën e aktivistëve për të drejtat e njeriut të cilët i mbrojnë të drejtat e grave dhe veçanërisht përqendrohen në keqpërdorimet të cilat i përjetojnë aktivistët për të drejtat e lezbikeve, homoseksualëve, biseksualëve, transseksualëve dhe aktivistëve për të drejta të tjera për shkak të gjinisë së tyre. Identiteti i këtyre njerëzve si edhe natyra e së drejtës të cilat tentojnë ti mbrojnë janë faktorë të cilët ata i lënë në fokusin e fushatës.

Për momentin ka 3 video në TheHub, të cilat u përzgjodhën nga redaktori: Sunila Abejesekera nga INFORM në Shri Lanka flet për fushatën dhe pse është e nevojshme të punohet në implementimin e strategjive për të drejtat e njeriut për gjinitë, Lidija Alpizar nga AWID e cila sqaron pse ata tema të cilat ajo i quan “joseksi” si p.sh.: financimi është nga barazia jetësorë për pyetjet nga audience “pa burime nuk mund të ketë implementim të lidhjes politike për të drejtat e grave” dhe Аjsha Shahid nga Fushata Globale „Stop vrasjeve dhe gjuajtjes me gurë”, e cila shpjegon pse krimet ndaj grave bazuar në traditat ose besimet duhet të ndalojnë.

Në vijim janë dhënë të tre videot (të vendosura nga Violeta Krasniç), nga këta gra të fuqishme të cilat japin mund për mbrojtje të të drejtave të grave të tjera.

Çka paraqet The Hub? Ajo është veb-faqe në të cilën çdonjëri mund të paraqes video në lidhje me të drejtat e njeriut, që të mund ti shikojë audience më e gjerë e cila është e interesuar për këtë temë, në vend që të kërkohet në faqet e rëndomta në të cilat vendosen video me qëllim që të gjendet përmbajtja e dëshiruar. Ajo është mënyra e sjelljes së përmbajtjeve të të drejtave të njeriut drejt për së drejti te ata që janë të interesuar për ti shikuar.

Vijon video-ja promovuese prej 60 sekondash në të cilën sqarohet si funksionon TheHub, dhe në cilën mënyrë mund të merrni pjesë.