Dhjetorin e kaluar, një numër i bahreinasve u arrestua gjatë përleshjeve ndërmjet protestuesve dhe forcave të sigurimit, dhe shumica prej tyre janë akoma të burgosur. Ka thënie se disa prej tyre torturohen. Në shkurt, tetë bahreinas u arrestua në Arabinë saudite, siç duket vetëm pse qëndruan në zone të ndaluar.

U shpreh brengosje për shëndetin e njërit prej të burgosurve në dhjetor, Abdulla Moseni, i cili ishte një bloger, dhe Babbling Bahrania adresoi një letër të hapur për të:

I dashuri Abdullah,
”Kafazi shkoi të kërkojë zogun” - Kafka.
Ishte vetëm çështje kohe – por megjithatë, nuk e prisja se do të ishe në kafaz për kaq gjatë. Çdo fjalë është del nga zemra e cila është e rënduar me turp, faj dhe dhimbje për atë që ti duhet ta durosh. Lapsi nuk di se çka do të thotë zemra, por ti i ke pare këto fjalë para se të shfaqeshin në këtë fletë, sepse ti je më afër në zemrën time se sa vena e qafës. Lapsi mezi që po e ekzekuton këtë letër – shkruan ushtrimin si një transkripto të skaduar të mendimeve të mia të mundimshme të drenazhuar nga gjakosja e brendshme. ..në letrën tënde ti thua “mund të shtinë plumba në ne dhe në ëndrrat tona, por s’mund të na ndalojnë të mos ëndërrojmë”….Qëndro i fortë, i pasionuar dhe i përkushtuar…një hero nuk ka nevojë për shpëtim, por ne pa dyshim kemi nevojë për ty!

Në ndërkohë, Ahmed Al Bader shkruan për tetë personat që mbahen të burgosur në Arabinë Saudite:

Sipas lajmeve të fundit për komplotet e supozuara të goditjeve shtetërore, policia mbrëmë arrestoi ish presidentin e Malavisë – Bakili Muluzi, dhe e vendosi në arrest shtëpiak. Gazetari nga Lilongve Brajt Sonani dëshmoi për ngjarjet në aeroportin ndërkombëtarë Kamuzu në Linlongve ku u burgos Muluzi para arritjes nga Britania e Madhe:

Pas arrestimit dramatik në aeroportin ndërkombëtarë në Kamuzu rreth orës 14:45, kryetari i UDF tridhjetë minuta më vonë u vendos në aeroplan ushtarak Dornier tek forcat e armatosura në Malavi me 16 ulëse, i cili e dërgoi drejt në Blantir..

Atupele, djali i Maluzu konfirmoi se babai i tij është akuzuar për tradhti.

Megjithatë qeveria mbrëmë refuzoi të komentojë menjëherë pas arrestimit gjë e cila shkaktoi tension në qytetin Lilongve përderisa zgjatën luftimet në mes të policisë dhe përkrahësve të UDF të cilët, të revoltuar nga ngjarja, i bllokuan rrugët, veçanërisht ata të cilat dërgojnë në KIA…..

“Me sa duket ata kanë arrestuar ish presidentin për shkak akuzimit për tradhti. Nuk kanë urdhër, kanë refuzuar kërkesën e tij për ta lëshuar aeroportin, duan ta dërgojnë në lokacion të panjohur me avion ushtarak”, deklaron Atupele, i cili ishte politikan i vetëm në UDF dhe bashkëpunëtori më i afërm i Maluzu të cilit iu lejua qasje në aeroport pas arrestimit.

Menjëherë pas arrestimit policia e çarmatosi ish shefin e shërbimit qeverisës të sigurimit.

Muluzi ishte i arrestuar me tetë persona të lartë të opozitës dhe shërbimeve për siguri të cilët qysh atëherë u lëshuan me pagesë.

Në ndërkohë, presidenti i Malavisë Bingu va Mutarika është në Japoni në takim me udhëheqësit afrikan.

Ka reagime të ndryshme për arrestin e fundit. Përderisa ndodh e gjithë kjo, një bloger Malavik lëshon anketë për atë se si qytetarët e Malavi shikojnë në arrestimet e fundit.

Kirus Farivar është bloger, gazetarë dhe shkrimtarë i cili jeton në SHBA. Ai aktualisht punon në librin për ndikimin e internetit ndaj shoqërisë. Kirus shkruan për ndikimin e internetit në Iran, Senegal, Korenë Jugore dhe Estonin. Së fundmi ai ishte në Iran i bëri disa fotografi nga qilimat Iranian, ushqimi, ndërtesat dhe natyrat.

Pyetje (P): Së fundmi e vizituat Iranin pas shumë vitesh. A ishte tronditje kulturore për ju? A ekzistonte dallim midis asaj që ju e mendonit dhe asaj që e njihe për Iranin në realitet?

Përgjigje (A): Irani aspak nuk ishte tronditje kulturore. Ishte shumë afër asaj që e prisja në aspektin kulturor. Megjithatë unë jam rritur në familje gjysmë iraniane në Kaliforni. Iranianët janë njerëz shumë mikpritës dhe c135doherë duan ti ndihmojnë dhe ta presin anëtarin e familjes si unë, të cilat asnjëherë nuk e kanë vizituar Iranin.

P: Ju shkruani libër për internetin ndaj shoqërisë. Një e katërta e librit është për Iranin. A do të mund të na e sqaroni këtë projekt?

A: Unë shkruaj libër për historinë dhe efektet e internetit në katër shtete të botës, në mes ë cilave Estonia, Irani, Senegali dhe Korenë Jugore. Libri studion lidhjen në mes historisë politike dhe ekonomike të këtyre vendeve me ardhjen e internetit. Ajo do të publikohet nga Rutgers University Press (SHBA) në vjeshtë/dimër të viti 2009.

P: Përse i zgjodhët këta katër vende për librin tuaj?

A: I zgjodha këta vende për shkak se çdonjëra nga këta paraqet përvojë shumë të ndryshme kur është fjala për internetin.

Senegalin, për shkak se është vend nga Sub-Saharan Afrika, dhe sidoqoftë në krahasim me vende të tjera të rajonit është i qëndrueshëm politikisht dhe ekonomikisht. Do të duhet të arrij për depërtimin e madh të internetit, por megjithatë ky nuk është rasti.

Estonin, për shkak të ndryshimeve të shpejta që i bëri prej kur u nda nga Bashkimi Sovjetik në vitin 1991. Ajo u ndërtua në vend në të cilin mezi kishte komunikim me botën e jashtme në vitin 1991 në vend të i cili ka më shumë celularë se sa banorë.

Korenë Jugore, për shkak se ka numër më të madh të shfrytëzuesve të internetit në botë dhe e ka gjerësinë proporcionale më të madhe dhe më të gjerë (bandwidth) në botë. Si ndodhi kjo?

Iranin, për arsye personale, por edhe për shkak se është interesant të ndjekej se si interneti, teknologjia përçarëse, përputhet me teokracinë dhe mendimtarët demokrat herët në shekullin e 21.

P: A ke gjetur diçka të përbashkët në këta vende?

A: Kam gjetur elemente të përbashkëta në atë se interneti deri më tani ka efekte dinamike ndaj historisë bashkëkohore në çdo vend. Bile edhe në vendin si Senegali, interneti është mjaftë i lirë deri në pikën ku bile edhe fëmijët më të varfër nga Dakar me mbledhje të parave nga tre, katër fëmijë mund të lejojnë të ndajnë qasje në makinë në internet kafetë, rregullisht nga një orë në ditë. Çdonjëra nga këta vende mund të duket e ndryshme pa zmadhimin e numrit të shfrytëzuesve të internetit.

P: A mendon se bloget kanë ndikim të vërtetë ndaj mediave iraniane dhe shoqërisë?

A: Mendoj se bloget kanë ndikim ndaj Iranit, por pyes se sa mund të ndikojnë tani kur shumë bloge janë të filtruar dhe gjerësia është e ngadalshme. Sigurisht, shumë Iranian dinë se sit ë shfrytëzojnë proksi dhe vegla të tjera për t’ju shmangur bllokimeve, por prapë se prapë qëndron fakti se shumë mendimtar të rinj Iranian dhe shkrimtar patjetër të largoheshin nga viti 2001, me çka pyes kush janë fituesit dhe humbësit në këtë rast. Përgjigja nuk është e qartë.

P: A njoftuat ndonjë bloger në Iran? Cilat ishin sfidat për siber aktivizmin?

A: Nuk kam njohur bloger në Iran, por e njoftova Shahram Sharif nga ITIran.com dhe Sian Tabesh nga Vikipedia persiane. Më parë kam biseduar me shumë bloger nëpërmjet telefonit dhe mesenxherit, por për fat të keq nuk jam takuar me asnjërin nga ata. Është shumë rëndë për siber aktivistët, bile ehe për ata të cilët jetojnë jashtë Iranit, të flasin kundra qeverisë dhe të ndjehen të sigurt.

P: Si ishte përvoja juaj personale në surfin dhe shfrytëzim të internetit në Iran? E ngadalshme, e filtruar…?

A: U vendosa te gjyshja ime, e cila edhe pse jeton në Teheranin verior nuk kishte qasje në internet në apartamentin e saj. Në kohën që unë qëndrova dy javë vetëm njëherë e shfrytëzova internetin nga internet kafeja në hotelin Aeman në Esfahan. Munda të bëj skajp thirrje në SHBA pa asnjë problem. ME këtë që thash, unë kisha qasje shumë të kufizuar të internetit në iPhone – çudi, e vetmja faqe të cilën mundesha ta hap pa asnjë kufizim ishte faqja e Njujork Tajms.

Autorët e blogut të mediave maqedonase Komunikacii.net, e analizuan shfrytëzimin i internetit dhe mediat e reja për herë të parë nga ana e partive politike për fushatat e tyre për zgjedhjet e parakohshme parlamentare, që do të mbahen me 1 qershor, 2008.

Ekspertët për media Sead Xhigal dhe Darko Buldioski bënë analizë të përbashkët për pjesëmarrjen e internetit për të dy partitë udhëheqëse, VMRO-DPMNE dhe partia opozitare, SDSM:

Mirë: Bloget, YouТube kanalet, MySpace, Facebook, Hi5, etj.
[…]
Mirë: Video, audio, dokumente, komente, etj.

Shumë, nëse jo edhe gjithë materiali të cilin e japin për fushatën mund të gjendet edhe onlajn. Rregullisht të përmbushura (supozojmë, ashtu na duket, jo sepse e kontrollojmë për çdo ditë  dhe evidentues, shumë kursime të parave.) Gati të gjitha materialet janë të vendosura në ndonjë servis onlajn pa pagesë, që sigurisht deri në një masë të caktuar është hap i mençur.

Keq: Aspak, por vërtet aspak nuk ka “social” në këta nevojat e tyre të mediave sociale. Përmbajtja e blogeve origjinal është e drejtuar për në foltore, për dokumentare të cilat lëshohen në TV me logo PPP, për mediat tradicionale, për analist, gazetarë dhe për një grumbull vendesh tjera, vetëm që nuk janë për në blog. Postime të gjata, drejtim te publike të ndryshme në çdo postim, postime pa asnjë përvojë ose komentim personal, të paktën për atë se si kanë kaluar në tubim, pa atë që blogun e bën blog: individualiteti, personaliteti. Video klipe të cilat janë të bëra për të TV dhe jo për vloge, fushata të cilat origjinal janë për shtyp viral e jo për dërgim nëpër internet dhe fotografi si dekorim, dhe jo si ndonjë informatë transparente e cila do të hedh dritë në kandidatët e vetë. […]

Sigurisht, si pasojë e saj bloget nuk janë shumë të vizituara, nuk ka shumë komente, dhe thjesht (akoma) nuk janë pjesë e diskutimeve.

Përfundim: […] Shkëlqyeshëm është që shpejtë u pranuan numër i madh i serviseve dhe kanaleve nëpërmjet të cilave mund të komunikohet fushata parazgjedhore, por megjithatë efekti i tyre natyrisht do të jetë shumë i vogël, dhe si një ndër arsyet e mundshme është përdorimi i tyre i thjeshtë si veb magazine dhe materialet e blera të cilat edhe ashtu (si edhe te të gjithë fushatat tjera deri më tani) i bënë pa lodhje.

Si komentim i postimit të njëjtë, blogeri i spikatur lokal Ribaro, shkruan (MKD):

Gjëja më interesante për grumbullin e blogeve të krijuar nga partitë politike për këta zgjedhje ëshët ajo se ata kanë disa idiotë të paaftë që qëndrojnë si administrator dhe u përgjigjen komenetve. E kam vërejtur një komentim të tillë (i cili dukeshe të ishte plotësisht i saktë dhe pyeti diçka) por nga ana tjetër “nikoqiri” i kundërpërgjigjet me komentimin: Kush pyet? Fundar! Deri më tani zvogëlohet fuqia e blogut dhe blogosfera, bloget e tyre do të mbeten pak të vizituara dhe vetëm nga anëtarët e tyre partiak për lëvdata. E njëjta ishte edhe në zgjedhjet e kaluara parlamentare dhe e njëjta edhe tani.

Arabia Saudite ishte nikoqir në samitin e këshillit për bashkëpunim në provincën lindore, duke sjellë udhëheqësit e Bahreinit, Katarit, Kuvajtit, Omanit dhe Emirateve të bashkuara nën një kulm – dhe duke mbajtur banorët e Dehranit dhe Damamit si pengje për gjithë kohëzgjatjen e takimit të tyre, për arsye se të gjitha rrugët kryesore të cilat dërgojnë deri dhe jashtë qytetit ishin të mbyllura.

Blogeri saudit Ibrahim [Ar] e paraqiti ngjarjen dje herët duke thënë:

الظهران في هذه اللحظات تحت الحصار
غلقت أبوابها في وجه أهاليها وزوارها
الأبناء في المدارس عالقين
الأباء خلف الجدران متلهفين لإحتضان أبنائهم
أنوار الشرطه في كل الأنحاء
يا الله ماذا ألم بنا؟؟
اللهم الطف بنا

Dehrani tani është tërësisht i prerë dhe asnjë nuk mund të vi deri te ai. Portat e tij janë të mbyllura për banorët dhe vizitorët. Fëmijët tonë janë të ngecur në shkolla. Prindërit qëndrojnë pas mureve, me dëshirë që ti përqafojnë fëmijët e tyre. Dritat e automjeteve policore janë gjithkund. O Zot! Çka na ndodh neve? Zoti na qoftë në ndihmë.

Disa orë më vonë, shumë më i relaksuar Ibarim sqaron çka ka ndodhur:

طلع الموضوع ومافيه مسكرين الطرقات علشان الملك ورؤساء مجلس التعاون الخليجي جايين
طيب ما تقولون كذا من أول؟ خرعتونا يا جماعة الخير
شوفو اللي صار ..
الحفل يبداء الساعه 4
تم اغلاق الطرقات من الساعه 12 ظهراً
طبعاً أي كبري او منفذ في منطقة الظهران تم اغلاقه … حتى اللي مايؤدي الى أرامكو
تم اغلاق الطرقات حتى الساعه السابعه يمكن
والعالم تدور في مكانها وكل الطرقات مسكره
يعني باختصار .. حسيت باللي يحسون فيه اهل غزه ..كان الله في عونهم
المشكله مو في اللي زارونا
المشكله في المسؤليين في ادارة المرور
واللي انا بديت اشك انهم من اهل الشرقيه … لأنهم مايعرفون يدبرون عمرهم
وش بيصير يعني لو انك قفلت طريق الظهران من أوله من جهة طريق الجبيل
قفلته قبل لا يمر الموكب بربع ساعه … يالله خلنا نقول ساعه
وبعد مايمر الموكب بربع ساعه تفتح كل الطرقات
وبعدها قفل الطريق قبل لا يطلعون من حفلهم بربع ساعه وخلاص
هذا في حال انه كان قصدهم تفادي الازدحام المروري
لكن اللي شفته امس ماكان علشان هالسبب ..
لأنهم مقفلين كل المنطقه بقطر 15 كيلو تقريباً
من طريق ابو حدريه الى كبري القاعده الجويه
يعني أهالي المنطقه الشرقيه اللي يرحبون في الضيوف ( زي ما تقول اللوح الإعلانيه )
حتى سيارات الضيوف ماشافوها

Ajo çka ka ndodhur është se ata i mbyllën rrugët për GCC, mbretërit dhe udhëheqësit të cilët vinin. Në rregull, pse nuk na treguat çka ndodhi në fillim? Ju vërtet u frikësuat. Shikoni çka ndodhi. Mbledhja fillon në ora 4. Ata i mbyllën të gjitha rrugët prej në drekë. Të gjitha daljet dhe mbikalesat në Dehran kuptohet ishin të mbyllura, bile edhe ata të cilat të prijnë deri te (kompania e naftës saudite) Aramko dhe qëndruan të mbyllura deri në ora 7 të mbrëmjes. Njerëzit vozisnin rreth e përqark dhe të gjitha rrugët ishin të mbyllura. Shkurtë unë ndjeva të njëjtën si edhe njerëzit tjerë në Gaza, kërkonim Zoti të na ndihmon. Problemi nuk ishte për shkak të vizitorëve tonë. Probelmi ishte me shërbyesit tonë në drejtimin e trafikut, të cilët unë mendoj se nuk i përkasin këtij territory, për shkak se duket që ata nuk janë në gjendje të mendojnë. Çka do të ndodhte nëse ata e mbyllnin rrugën për në Dehran në drejtim të Xhubeilit për 15 minuta – të themi bile edhe për 1 orë – përpara se karvanët të kalonin dhe pastaj përsëri ta mbyllnin 15 minuta para se të përfundonte mbledhja? Ata do ta bënin këtë nëse qëllimi i tyre ishte që të tejkalohet trafiku i komunikacionit, por ajo që unë pashë mbrëmë nuk ishte për shkak të trafikut…për shkak se ata e bllokuan të gjithë rajonin i cili mbulon diametër prej 15 km – nga rruga Abu Hadria deri te mbikalimi në afërsi të bazës së forcave ajrore. Kjo donë të thotë se njerëzit nga provinca lindore, të cilët pritet tu dëshirojnë mirëseardhje mysafirëve, nuk arritën që të ju shohin bile as veturat e mysafirëve.

Blogeri shton:

أنا عن نفسي بديت أمل و أكره هالمناسبات .. لأنه مامنها فايده إلا للحراميه لأنهم بينبسطون .. كل الدوريات والشرطه مع الاحتفال ومخلين الديره تحترق
لا الشعب بيشوفون الملك عبدالله … وبتتسكر عليهم كل الطرقات

Unë personalisht jam ngopur dhe i urrej këta punë…për shkak se ata janë të pashfrytëzueshëm për të gjithë përpos për hajnat – të cilët mbetën të lumtur duke ditur se të gjithë policët janë të zënë me ceremonialin – duke e lënë të gjithë shtetin në rrezik. Njerëzit gjithashtu nuk do të fitojnë shans që ta takojnë mbretin e tyre, dhe të gjitha rrugët do të jenë të mbyllura për ata.

Ibrahim gjithashtu e shpërndanë sugjerimin vijues për gjigantin e naftës Saudi Aramko, i cili e feston 100 vjetorin këtë vit:

وأنا أقترح على أرامكو في المناسبه الجايه وبمناسبة مرور 100 سنه .. انها تسوي الاحتفالات في شيبه (الربع الخالي(
فيها مطار وفيها كل شئ .. ولا راح يحتاجون انهم يقفلون طرق ولا شئ
وماراح يتغير شئ … راح يكون الحفل موجود والضيوف موجودين وماراح يكون فيه شعب
يعني جميع الأمور موجوده…. يعني ماتحسون بالحفل الا تسوون زحمه للعالم؟

Unë i propozoj Aramkos të mbajë manifestim në hapësirën e zbrazët të shkretëtirës për ta mbajtur 100 vjetorin. Ka aeroport atje dhe është i pajisur mirë me të gjitha. Nuk do të ketë nevojë ti mbyllin rrugët ose të bëjnë çfarëdo qoftë, dhe asgjë nuk do të ndryshoj – ahengu do të jetë atje, mysafirët do të jetën atje dhe publiku nuk do të jetë aty. Kjo donë të thotë se gjithçka që do të kenë nevojë do ta kenë atje. Ne nuk do të kemi ndjenjën se ka manifestim dhe ju nuk do ti shkatërroni jetët e njerëzve.

Ky postim i nënvizon dy temat e fundit më të përfolura për blogosferën sudaneze.

Të fillojmë me gazetarin sudanez nga Al Xhezira, Sami al-Haxh i cili u çlirua nga Gvantanamo Bej, ku u mbajt 6 vite pa gjykim.

Eman ishte dukshëm i lumtur:

إنتو حاسيـــن بالأنا حاسة بيهه؟؟
هل إنتو مبسوطيــــن زيي كدة؟؟؟

Drima për situatën tha si në vijim:

Unë kam një qëndrim të rëndomtë për situatën. Lejoni njeriut një gjykim të drejtë edhe nëse është fajtor, burgosnja sa më gjatë që është e mundur. Nëse ai është i pafajshëm, çlironja sa më shpejtë që mundet. Ajo është. Pikë. A është kjo kërkesë e madhe?

Amjad shkroi postim për çlirimin e Sami, por pastaj e fshiu për arsye të panjohura, e shpallur më poshtë:

Unë dua vetëm të tregoj se postimi me intervistën e Sami al-Haxh, të cilin e vendosa para dy sitëve, është i fshirë. Postimi ka marr kahje tjetër nga a ii cili ishte i postuar dhe për këtë arsye vendosa se do të jetë më mirë që ta fshij për ti ikur asaj rruge.

Ne besojmë se Sami al-Haxh ishte i çliruar në bazë humanitare dhe të gjithë duhet të shpresojmë se e gjithë bota jeton në paqë pa dallim race, besimi dhe politike.

Ju falënderit.

Dana, njëjtë si Eman, ishte e lumtur që kur i dëgjoi lajmet për çlirimin:

Sami al-Haxh është çliruar… pas 6 vitesh burgim në Gvantanamo Bej
Nuk kam qenë kështu e lumtur për një kohë

Tani, të hudhemi në lajmin eë sulmit në Kartum, kryeqytetit të Sudanit. Drima paraqiti postim me reportazh të plotë të situatës:

Grupi rebelues Lëvizje për drejtësi dhe barazi në Darfur bëri sulm në Kartum para më pak se dy ditë, por ishte ndaluar në periferi të qytetit nga forcat e armatosura sudaneze. Ajo ishte betejë e madhe, e cila përfshinte helicopter dhe bombardime ajrore.

… Kishte shumë mendime të përziera dhe të nxehura nga sudanezët për këtë lëvizje të guximshme me atë që disa (më shpesh Sudanezët jugor dhe disa njerëz nga Darfur) fuqishëm e përkrahën, ndërsa të tjerë ishin kundra.

Unë reptësishtë e dënoj sulmin. Shtetet e Bashkuara dhe UN gjithashtu e dënuan. Më vjen mirë që ata qartë thanë se nuk do të pranojnë sjellje të këtillë. I thyen të gjitha mundimet për implementimin e marrëveshtjes gjithpërfshirëse për paqe dhe gjetjen politike të zgjidhjes për Darfurin.

Andri Hevens, shkrimtar i pavarur nga Kartumi bëri list për arsyet e mundshme të sulmit:

1. PR e gjakosur vendosi në media të promovojë Lëvizjen për drejtësi dhe barazi (LDB)
2. Hakmarrje – ti përcjell vuajtjet e Darfurit në Kartum
3. Poshtërim i Kartumit dhe paraqitj e vrimave në sistemin mbrojtës
4. Hakmarrje prej Çad për të dy sulmet armiqësore në Kartum ndaj N’Xhamena
5. Lëvizje e tërbuar, udhëheqës ushtarak i dëshiruar për qeverisje
6. Lëvizje për të dalë nga rrugë qorre në procesin e paqës në Darfur, të ashtuquajtur Operacioni Longarm
7. Tërheqje e vëmendjes për derisa LDB përgatitet për ofensivë në El Genea
8. Sulm i vërtetë
9. Fazë e parë e sulmit për testim të përkrahjes në mes ushtrisë dhe policisë
10. Për të krijuar kaos në kryeqytet, i cili do të dërgon deri në rrëzimin e shtetit

Kizi kërkoi tërheqjen e qeverisë!

Rebelët janë në kryeqytet. Po, civilë të pafajshëm do të vdesin, ndërsa shkatërrimi i kryeqytetit në asnjë mënyrë nuk do të ndihmon në krizën e Darfurit, por do të ndodhte… herët apo vonë.

Çka të bëjmë?
Tani na duhet qeveri e përkohshme, Bashir patjetër të tërhiqet!
Dorëzoje qeverisjen në qeverinë e përkohshme për vitin e ardhshëm, dhe deri të zgjedhjet e vitit 2009.

Nëse qeveria nuk e ka kuptuar këtë seriozisht dhe nuk e ka implementuar marrëveshtjen për paqë me Darfurin, i gjithë vendi do të shembet.

Nëse bashkia internacionale e shqetësuar kujdeset për Sudanin, atëherë duhet të bëjë shtypje ndaj qeverisë për tu tërhequr.

Ajo gjithashtu i paraqiti këta fotografi nga pasojat e sulmit:

Në ndërkohë, XhonAkes shpalli postim të gjatë për paqen në Sudanin Jugor.

Dhjetorin e kaluar, gazetares Natalia Morar i është ndaluar hyrja në Rusi dhe ishte dëbuar në vendin e saj në Moldavi, që kurr revista javore ruse shpalli seri të shkrimeve të saja për vërshim ilegal të shumave të mëdha të parave jashtë Rusisë nga ana e zyrtarëve të lartë të vendit.

Në fillim të këtij muaji, Morar (emri përdorues natmorar në LajvZhurnal) kishte përvojë fantastike në aeroportin internacional të Istanbullit Ataturk, të cilën e përshkruajti (RUS) në blogun e saj:

“Juve u është ndaluar hyrja në vend, tani do të dëbohesh në Moldavi”, në një anglishte të keqe më sqaroi nëpunësi i kontrollit kufitar në aeroportin Ataturk në Istanbull, duke i’a dhënë dokumentet e mia policit të thirrur. Fillova të besoj se ky është fati im: aeroport, dëbim.

Më dërguan në stacionin policor dhe atje më mbajtën 40 minuta. Doli se ata kanë pasur 24 vjeçaren Natalia Morar në bazën e tyre të të dhënave, prostitute e cila më parë është dëbuar në Moldavi. Mu desh shumë kohë të ju sqaroj se unë nuk jam ajo. Identifikimi im i gazetarisë dhe të gjitha dolumentet tjera i bënë edhe më tepër dyshues. Ata patjetër të kenë menduar: Sa prostitute e mënçur, është mbrojtur me dokumente.”

Përfundoi mirë kur policët vendosën të na i krahasojnë numrat e letër njoftimit. Më lëshuan […], duke më pyetur në vend të lamtumirës: “Mik nga Turqia, po?” […]

Të gjithë janë të interesuar të marrën informatë për këtë tregim. Tojvar thotë se Hasani është njeriu më i popullarizuar në Taxhikistan [tj]:

Çdo ditë me mijëra njerëz këkrojnë risi për atë dhe e diskutojnë vrasjen e tij të mundshme. Disa media kanë shkrime të gatshme me mendime të kundërta dhe skenare të ndryshme, duke i numëruar ditët kur thashethemet do të jenë të vërteta apo gënjeshtra.

Ian te Përtej Lumit e lidh tregimin e Hasanit me biznesin e tij, me pjesën më fitimprurëse nga ai Talko, nxehtësia për aluminiumi:

RFE/RL citon disa të punësuar lojal të cilët thonë se e kanë parë “para gjysëm ore” dhe se “faleminderit Zotit, ai është në gjendje të mirë”. Megjithatë, nuk ekziston shenjë publike e tij dhe ai nuk e shoqëronte Rahmonin në Kazakistan, dhe nuk ishte pjesëmarrës as në paradën në Ditën e Fitimit për herë të parë këtë vit.

Në postimin tjetër Ian vazhdon ta ndjek këtë tregim me përthime të fragmenteve nga postimi në gjuhën taxhikistanase nga Andesha dhe tenton të tregoj ndonjë bisedë që mund të ndodhë në tavolinat e kuzhinave nëpër Taxhikistan:

Nuk besoj në këta tregime, po kam disa pyetje. Pse Rahmon për herë të parë në historinë e shtetit tonë të pavarur nuk morri pjesë në manifestimin e 9 majit. Pse Hasan Sadolloev nuk udhëtoi në Kazakistan me Rahmonin? Pse shteti nuk tenton ti përgënjeshtroj thashethemet me tregimin e trupit të shëndoshë të Sadulloevit te njerëzit?”

Srasov, gazetarë nga Kazakistani në blogun e tij lajmëron [ru] se lajmet për vrasjen e mundshme të Hasanit mund të jenë të “mashtrim” për ta diskredituar vizitën e Rahmonit në Kazakistan.

U binda në ambasadën e Taxhikistanit [në Kazakistan] se informata është mashtrim, e shpërndarë në internet nga ana e “armiqëve të presidentit” me qëllim që ta rrëzojnë reputacionin e tij. Më thanë se nuk ka asnjë lidhje me realitetin.

Gjithashtu, njueurasia thotë se me siguri është “gënjeshtër” me qëllim që të destabilizohet gjendja politike në vend. Autori nuk ka dëshmi të vërteta, por bazohet në biseda të cilat a ii ka pasur me shokët dhe kolegët e tij.

Shpresoj që Hasani është gjallë, për shkak se vdekja e një njeriu të atillë nuk do mbetet pa pasoja. Mendoj që kjo informatë ishte shpërndarë kundra informatës për Talko dhe pagesat legale për gjykim, me qëllim që të destabilizohet gjendja politike në vend. Për arsye se Hasani është njëri ndër aktorët kryesor të këtij procesi, tregimi për vdekjen e tij do të jetë një akselator i shkëlqyer në destabilizmin politik.

Nëse thashethemet mbeten gënjeshtra, atëherë ajo do të jetë “gënjeshtra më e mirë e vitit”, e dalë nga të gjitha mediat në Taxhikistan.

Korea në kohën e marshin në Gvajkil me 19 janar, 2008. – fotografi nga Çarli Perez e përdorur nga Kriejtiv Komons..

Javën e kaluar lajmëruam se president i Ekuadorit Rafael Korrea u prit ngrohtësisht në Spanjë dhe u tregua se ka lidhje të ndryshme me mbretin spanjol, dhe se nuk do të thotë se e ka ndjekur presidentin e Venezuelës Hugo Çavezin, siç u lajmërua. Megjithatë, Korea hasi në shumë kritika nga turmat pjesëmarrëse kundra papunësisë së dukshme të kërkuar nha bashkia e migracionit dhe kundra retorikës së tij anti-kolumbiane. Një nga aksidentet ishte i incizuar pas takimit në shtëpinë e Americas në Spanjë në prani të 1500 personave. Korea u kriitkua publikisht nga një mërgimtar ekuadorian, i cili deklaronet se presidenti nuk u kushtoi vëmendje kërkesave të bashkisë së migracionit. Përderisa presidenti largoheshe, iu drejtua personit dhe tha, “e gjithë bashkia ekuadoriane ka pamjë të keqe për shkak të idiotëve sikur ti”.

Kjo sjellje joprofesionale ishte shkak i kritikave të mediave ekuadoriane dhe blogerëve, si edhe anëtarët e Asambleve Kushtetuese. Dionicio Cando [es], anëtarë i Asamblesë kushtetuese për provincën Morona Santiago u referohet me një artikull të shkruar nga gazetari i mirënjohur ekuadorian Karlos Vera, i cili pyet se kush do ta burgos Korean për ofendimin e tillë të mergimtarit:

La gran mayoría del país resiste todo menos la humillación. El ecuatoriano nunca dejará de ser digno. Ya verán cómo el indigno gesto de un Primer Mandatario es el primer hito en la reversión de un totalitarismo al cual Ecuador no quiere estar sujeto. El déspota lo sabe. Por eso lo desespera “un idiota”. Terminó de caérsele la careta.

Shumica e popullatës në vend duroi gjithçka tjetër përpos poshtërimit. Ekuadoriani asnjëherë nuk do të harrojë në krenarinë e tij. Do të shikoni se si një gjest i padenjë i një presidenti është hap i parë i totalitarizmit në të cilin Ekuadori kundërshton.Despoati e din atë. Pikërisht për këtë një “idiot” e bënë atë të dëshpëruar. Vetëm sa i’u hjek maska.

La Alharaca [es], blog nga Guajakuil shkruan se Korea u kthye në temën e migrimit në kohën e vizitës në Madrid, Bruksel dhe Francë dhe kërkoi që të mos kriminalizohet migracioni. Megjithatë, tema për Kolumbinë gjithashtu doli në sipërfaqe kur një student kolumbez e kritikoi qëndrimin anti-kolumbez të Koreas [es]

Alex Anazco fnga Kambiemos Ekuador [es] shfaq videoshkrime dhe vlerëson se Korea duhet ti mëson leksionet nga kolumbezi Uribe, në vend se të shfrytëzon emra të tjerë.

Mientras el país presenta cada vez más índices económicos preocupantes, el Ec. Correa en lugar de alentar y buscar inversiones, cruzó el charco para gruńir, lo contrario de su homólogo Uribe, que a más de recibir propuestas de Bill Gates [tomado de El Federalista] fue a Europa por más inversiones. Pero el muchachito de presidente que tenemos, chabacano y sabroso como él solo, no se lo ocurre mejor cosa que decir ¡Por idiotas como tú! ante la inquietud de un ecuatoriano en el extranjero… que lástima. ¿Alguna constructiva sugerencia?…

Përderisa në vend është në rritje numri i treguesve me telashe ekonomike, Korea në vend se të inkurajoj dhe të kërkon investime, e kaloi pellgun me shfryerje, për dallim nga kolegu i tij Uribe, i cili përpos se fitoi propozime nga Bill Gejts [http://el-federalista.blogspot.com – Federalisti] shkoi në Evropë të kërkoj akoma investues. Por presidenti jonë fëmijëror dhe vulgar nuk mund të thotë diçka më të mirë se “Për shkak të idiotëve sikur ti!” …çfar dëmi. A ka ndonjëri ndonjë propozim konstruktiv? …

Kjo është vetëm njëra nga shumë pyetjet të cilat ndikojnë në popullaritetin e Koreas. Konfederata e ekuadorianëve vendës nacional (CONAIE) tani është kundra Koreas për shkak “vazhdimit me të djathtët neoliberal ekonomik dhe racist politik.” Veç saj, laptopi i gjendur te Raul Rejes, udhëheqës i grupit gueril FARK i cili u vra në grindjen kufitare tregoi lidhshmëri në mes Koreas dhe grupës. Sidoqoftë, Korea ka thënë se ai do të tërhiqet kur do të tregohet se qeveria e ka përkrahur të majtën e orientuar FARK.

Shikoni incidentin në mes të presidentit dhe emigrantit ekuadorian në videon në Jutub.

Shpërthime serike e dridhën Xhajpurin me 13 maj. Sipas burimeve, ka më shumë se 60 viktima dhe 150 të lënduar. MajZone shkruan për Xhajpur, i cili ishte relativisht qytet i qetë, si dhe për panikën e përgjithshme e cila krijoi shpërthimet..

Mosbesimi u shndërrua në trodnitje ku në afat prej 15 minutash nga dy shpërthime u bënë 5, dhe filloi të ndjehet gjerësia e asaj çka ndodhi. Për herë të parë në historinë e saj 3 shekullore, Xhajpur ishte synim i sulmeve terroriste. Prindërit dhe të afërmit e shqetësuar filluan të bëjnë thirrje në telefonat celularë, pyesnin ku jemi dhe kërkonin menjëherë të kthehemi nëpër shtëpi. Ne ishim vetëm disa nga fatlumët të cilët kishim qasje në telefon. Në kohë të caktuar, rrjetat ishin të bllokuara. Kafeneja, e cila më parë ishte e mbushur plotë nga të rinjt, u boshatisë për disa minuta.

Terrorizmi nuk është diçka e paparë në Indi, qytete të ndryshme deri më tani kanë qenë pikësynime të sulmeve terroriste, por Xhajpur asnjëherë nuk ka qenë i sulmuar në këtë mënyrë. Shpërthimet kanë ekspozuar lëndueshmërinë e qyteteve dhe qytetarëve të cilët jetojnë në ta, si dhe mossuksesin e intelektit. Ka disa lajme se sulmet kanë qenë të organizuara nga “shtete tjera”. Një bloger nga Pakistani e paraqiti solidaritetin dhe shpresën e tij se qeveria Indiane nuk do të shpejtoj ta akuzon Pakistanin.

Blogu i Ha shfaqi shqetësim për anëtarët e ekipit të tij nga Xhajpur.

Kishte disa shenja se kolegët tanë janë frikësuar se ne nga ana e Holandës do ta llogarisnim Xhajpurin pëe më pak të sigurtë për shkak të situatës. Por ndjej përgjegjësi ti tregoj ekipës sonë nga Xhajpuri se ne duam t’ua japëm përkrahjen tonë, për arsye se ata janë pjesë e jona!

Hindustaniat analizon se përse Xhajpur ishte pikësynim i sulmeve.

Xhajpur është njëri ndër simbolet e trashëgimisë kulturore indiane. Për çdo vit lumej turistësh vijnë në qytetin rozë, ndërsa Raxhastan është simbol i mbrojur në turizmin Indian nëpër botë, se bashku me Agra. Forcat anti shtetërore me siguri kanë qenë të dëshpëruar për faktin që nuk kishte ndonjë problem më të madh në bashki ose çështje kastesh në vend për një kohë të gjatë.

Myslimanët Indian shkruajnë për mossuksesin e qeverisë që ti ndriçoj sulmet terroriste të mëhershme.

Njëra ndër arsyet se përse qeveria është aq e papërgatitur ti ndaloj ose ti zbuloj kryersit e sulmeve terroriste është ajo që nuk kanë përcjellë sulmet e mëparshme. Shembull: Shpërthimet në Meka Masxhid. Qeveritarët në Andra Pradesh krijuan komision hetues në kuadër të Ministrisë së drejtsisë në Bashkara Rao në qershor të viti 2007, ndërsa raportin e vetë për incidentin e ngriti pas 3 muajsh. Kaluan më shumë se 11 muaj prej atëherë dhe nuk dimë asgjë tjetër për rastin.

Off Stumped shpreh shqetësim të njëjtë përreth pasivitetit dhe apatisë së qeverisë. Indian cinik potencon se njerëzit duhet të jenë më të kijdesshëm..

DJ Fadereu shfaq risi për Xhajpurin në tviter. Një grupë e Fejsbuk diskuton për ngjarjet aktuale.

Në anën tjetër nga solidariteti i cili shprehet nëpër blogosfera fshehet zemërimi i cili ka kapluar disa njerëz. Disa nga porositë në mediat kryesore janë të mbushura plotë me thanie kundra myslimanëve.