Gazetarja dhe blogerja Libaneze Lelia Mezher ishte njëra ndër blogeret libaneze të veçuara e cila punoi përqark orës për të mbledh informata botërore për krizat të cilat preokupojnë shtetin e saj të koinçiduara nga faktor të ndryshëm në Bejrut. Global Voices Online e zuri Mezher, e cila është e përfshirë me Njuz Lab, në një intervistë të shkurtë.

* Kush është Lelia Mezher? Profesioni? Eksperienca? Avantazhet? Shqetësimet? Shpresat?

Unë jam gazetare Libaneze në L'Orient Le Jour, gazetë ditore libaneze, e shkruar në gjuhën frënge. Aktualisht është e vetmja gazetë ditore në gjuhën frënge në Liban. Kam studiuar Drejtësinë dhe kam specializuar në Drejtësinë e Internetit dhe pastaj kam kryer shkencat politike. Kam studiuar Drejtësinë në Liban pastaj kam mbaruar Drejtësinë e Internetit në Paris (Paris I - La Sorbonne ) dhe për shkencat politike kam diplomuar në (Paris 2 -Assas).

Pas përvojës së dendur në Paris midis viteve 2003 dhe 2006 (departamenti i drejtësisë pran Ministrisë së Ekonomisë, agjensioni i bashkuar eGuvernment pran byrosë së kryeministrisë dhe praktikës në Clifford Chance Laë Firm), unë nuk gjeta punë atje prandaj aplikova për një praktikë në L'Orient Le Jour. Nisa në korrik të vitit 2006, disa ditë përpara luftës Hezbollah-Israel. Dhe punën e mora në gusht të vitit 2006.

Ankthi im më i keq deri më tani është mungesa e lirisë. Me vetë Hezbollah-in madhështorë shumë e më shumë, unë jam e frikësuar se liria e shtypit në mënyrë dramatike do të pikoj, sikurse liria e femrave. Unë vërtet shpresoj se libanezët do të kuptojnë kur ata do të mësojnë nga gabimet e veta dhe të ndalojnë të përsërisin ata edhe një herë. Asnjë komunitet fetar nuk do të mund të fitoj mbi të tjerët – Libani është shtet i diversitetit. Në një shkallë më të lartë personale, shpresoj se unë do të mund të zhvilloj karrierën time dhe se një ditë do të krenohem me vendin tim, dhe të ndaloj ndjenjën se qeveria nuk është asnjëherë aty që të shikoj pas juve.

* Për çka është Njuslab?

Njuslab ishte një Canal France International – iniciativë e themeluar nga Anna Lindt. Redaktori im udhëheqës është Nagib Aoun i cili më foli për të. Në ribashkimin 10 ditësh në Aleksandri për të krijuar blog. Ku ne u takuam, 20 femra të ndryshme nga 10 vende të ndryshme, nuk ishte e lehtë të shkosh përpara. Por sot unë mund të them se ne ia dolëm me sukses dhe se ne e dimë se për çka është blogu. Kjo u lë juve të mendoni të lirë, veçanërisht në botën arabe. Në Liban, ne jemi të lirë të shkruajmë apo të flasim çfarëdo që ne dëshirojmë, ndryshe nga Egjipti ose Siria. Pra, për mua ky blog do të jetë i pari dhe kryesisht për femrën arabe. Por jo të gjitha nga ata shkruajnë. Disa tërësisht janë lëshuar në blog.

* Çfar kontributi kanë blogeret libanez në çështjen e zërimit dhe shqetësimet e qytetarëve në vend gjatë kësaj krize të zakonshme?

Në Liban, blogerët na lejojnë neve të kemi një pikë të pavarur të shikimit të situatës që kur çdo parti politike ka median e vetë këtu. Këtu nuk ka TV të pavarur ose gazetë me përjashtim ndoshta të L’Orient le Jour. Blogerët fillimisht kanë menduar shqetësimin te gazetat. Sot ata plotësojnë njëri tjetrin dhe bloget kanë erdh si pjesë e burimeve informative në të cilat ju mund të mbështeteni.

* Si e shpjegojnë mediat libaneze krizën aktuale dhe sa është i ndryshëm ky shpjegim me atë që kanë shkruar gazetarët civil në bloget e tyre?

Mjaft i habitshëm, këtë herë jo të gjitha mediat janë bazuar në shpjegimin e ngjarjeve. Gazetarët në të shumtën e rasteve kanë qenë të sigurt në zërin e popullit. Një mbresë e ngjashme zhgënjimi dhe hidhërimi ishte gjithkund. Një numër i madh i gazetarëve kanë drejtuar mesazhin e posaçëm të njerëzve, ndryshe nga më parë. Ndoshta ky është shqetësim i një lufte të re civile e cila krijoi reagime të tilla në mes të gazetarëve.

Me 17 maj u zhvillua dhjetëvjetori i Antimili sonoro [es], ngjarje e organizuar nga ana e Rrjetit të të rinjve si mënyrë e shpërndarjes së fjalës për rezistencën e mandatit ushtarak në Kolumbi nëpërmjet muzikës. Data u festua më koncert dhe gjithë muaji ishte i mbushur me konferenca, biseda dhe marshe për përkujtim të lëvizjes dhjetëvjeçare të organizatës rinore mosbindje dhe lëvizje rezistuese civile. Ua tregojmë thirrjet e ngjarjes, klipet promovuese dhe video të shkurtë nga një ngjarje e ska-bend në koncert.

Rrjeti rinor e organizoi festivalin e tyre anti-ushtarak në ditën ndërkombëtare, duke promovuar “Vetëdijen kundërshtuese”, me qëllim që të ndalohet shërbimi i detyrueshëm në afat ushtarak [es], me çka sqarojnë se individualët besojnë se vrasja e qenieve njerëzore, bile edhe në ushtri, është e gabueshme. Ka deklarata nga njerëz te rinj të cilët refuzojnë të shërbejnë në ushtri, siç mund të shikoni nga deklarata e Gustavo Monro [es], i cili është rekrutuar kundra vullnetit të tij dhe më vonë izoluar nga shokët dhe familjarët për shkak të kundërshtimit të tij që të jetë pjesë e ushtrisë. Grupi anti-ushtarak i sqaron qëllimet e veta dhe besimet në këtë shkrim në gjuhën angleze, i cili mund të gjendet në Majspejs faqen e tyre.

Fillimisht, ftesa për koncertin këtë vit, e titulluar në gjuhën angleze:

Fushatë virale në JuTub për promovimin e ngjarjes:

Për në fund, nga koncerti, video me kualitet të ulët e incizuar nga telefon celular nga ngjarja e ska-bendit Ron Dajmon, i cili e këndon këngën Fqinji. Nëse ju pëlqen, mund ta vizitoni linkun e mëparshëm nga emisioni real në MTV të Amerikës Latine dhe të votoni për ata!

Vetëm një kujtim i shkurtë se këta dhe të gjitha videot tjera qytetare të treguara në Global Voices mund të shikohen në JuTub kanalin tonë. Mos nguroni të na kontaktoni, të na dërgoni videot tuaja ose dërgoni imejl me link deri te videot dhe sqarim të shkurtë pse është e rëndësishme të tregohet në faqen tonë. Ju faleminderit!

Ky postim i nënvizon dy temat e fundit më të përfolura për blogosferën sudaneze.

Të fillojmë me gazetarin sudanez nga Al Xhezira, Sami al-Haxh i cili u çlirua nga Gvantanamo Bej, ku u mbajt 6 vite pa gjykim.

Eman ishte dukshëm i lumtur:

إنتو حاسيـــن بالأنا حاسة بيهه؟؟
هل إنتو مبسوطيــــن زيي كدة؟؟؟

Drima për situatën tha si në vijim:

Unë kam një qëndrim të rëndomtë për situatën. Lejoni njeriut një gjykim të drejtë edhe nëse është fajtor, burgosnja sa më gjatë që është e mundur. Nëse ai është i pafajshëm, çlironja sa më shpejtë që mundet. Ajo është. Pikë. A është kjo kërkesë e madhe?

Amjad shkroi postim për çlirimin e Sami, por pastaj e fshiu për arsye të panjohura, e shpallur më poshtë:

Unë dua vetëm të tregoj se postimi me intervistën e Sami al-Haxh, të cilin e vendosa para dy sitëve, është i fshirë. Postimi ka marr kahje tjetër nga a ii cili ishte i postuar dhe për këtë arsye vendosa se do të jetë më mirë që ta fshij për ti ikur asaj rruge.

Ne besojmë se Sami al-Haxh ishte i çliruar në bazë humanitare dhe të gjithë duhet të shpresojmë se e gjithë bota jeton në paqë pa dallim race, besimi dhe politike.

Ju falënderit.

Dana, njëjtë si Eman, ishte e lumtur që kur i dëgjoi lajmet për çlirimin:

Sami al-Haxh është çliruar… pas 6 vitesh burgim në Gvantanamo Bej
Nuk kam qenë kështu e lumtur për një kohë

Tani, të hudhemi në lajmin eë sulmit në Kartum, kryeqytetit të Sudanit. Drima paraqiti postim me reportazh të plotë të situatës:

Grupi rebelues Lëvizje për drejtësi dhe barazi në Darfur bëri sulm në Kartum para më pak se dy ditë, por ishte ndaluar në periferi të qytetit nga forcat e armatosura sudaneze. Ajo ishte betejë e madhe, e cila përfshinte helicopter dhe bombardime ajrore.

… Kishte shumë mendime të përziera dhe të nxehura nga sudanezët për këtë lëvizje të guximshme me atë që disa (më shpesh Sudanezët jugor dhe disa njerëz nga Darfur) fuqishëm e përkrahën, ndërsa të tjerë ishin kundra.

Unë reptësishtë e dënoj sulmin. Shtetet e Bashkuara dhe UN gjithashtu e dënuan. Më vjen mirë që ata qartë thanë se nuk do të pranojnë sjellje të këtillë. I thyen të gjitha mundimet për implementimin e marrëveshtjes gjithpërfshirëse për paqe dhe gjetjen politike të zgjidhjes për Darfurin.

Andri Hevens, shkrimtar i pavarur nga Kartumi bëri list për arsyet e mundshme të sulmit:

1. PR e gjakosur vendosi në media të promovojë Lëvizjen për drejtësi dhe barazi (LDB)
2. Hakmarrje – ti përcjell vuajtjet e Darfurit në Kartum
3. Poshtërim i Kartumit dhe paraqitj e vrimave në sistemin mbrojtës
4. Hakmarrje prej Çad për të dy sulmet armiqësore në Kartum ndaj N’Xhamena
5. Lëvizje e tërbuar, udhëheqës ushtarak i dëshiruar për qeverisje
6. Lëvizje për të dalë nga rrugë qorre në procesin e paqës në Darfur, të ashtuquajtur Operacioni Longarm
7. Tërheqje e vëmendjes për derisa LDB përgatitet për ofensivë në El Genea
8. Sulm i vërtetë
9. Fazë e parë e sulmit për testim të përkrahjes në mes ushtrisë dhe policisë
10. Për të krijuar kaos në kryeqytet, i cili do të dërgon deri në rrëzimin e shtetit

Kizi kërkoi tërheqjen e qeverisë!

Rebelët janë në kryeqytet. Po, civilë të pafajshëm do të vdesin, ndërsa shkatërrimi i kryeqytetit në asnjë mënyrë nuk do të ndihmon në krizën e Darfurit, por do të ndodhte… herët apo vonë.

Çka të bëjmë?
Tani na duhet qeveri e përkohshme, Bashir patjetër të tërhiqet!
Dorëzoje qeverisjen në qeverinë e përkohshme për vitin e ardhshëm, dhe deri të zgjedhjet e vitit 2009.

Nëse qeveria nuk e ka kuptuar këtë seriozisht dhe nuk e ka implementuar marrëveshtjen për paqë me Darfurin, i gjithë vendi do të shembet.

Nëse bashkia internacionale e shqetësuar kujdeset për Sudanin, atëherë duhet të bëjë shtypje ndaj qeverisë për tu tërhequr.

Ajo gjithashtu i paraqiti këta fotografi nga pasojat e sulmit:

Në ndërkohë, XhonAkes shpalli postim të gjatë për paqen në Sudanin Jugor.

Shpërthime serike e dridhën Xhajpurin me 13 maj. Sipas burimeve, ka më shumë se 60 viktima dhe 150 të lënduar. MajZone shkruan për Xhajpur, i cili ishte relativisht qytet i qetë, si dhe për panikën e përgjithshme e cila krijoi shpërthimet..

Mosbesimi u shndërrua në trodnitje ku në afat prej 15 minutash nga dy shpërthime u bënë 5, dhe filloi të ndjehet gjerësia e asaj çka ndodhi. Për herë të parë në historinë e saj 3 shekullore, Xhajpur ishte synim i sulmeve terroriste. Prindërit dhe të afërmit e shqetësuar filluan të bëjnë thirrje në telefonat celularë, pyesnin ku jemi dhe kërkonin menjëherë të kthehemi nëpër shtëpi. Ne ishim vetëm disa nga fatlumët të cilët kishim qasje në telefon. Në kohë të caktuar, rrjetat ishin të bllokuara. Kafeneja, e cila më parë ishte e mbushur plotë nga të rinjt, u boshatisë për disa minuta.

Terrorizmi nuk është diçka e paparë në Indi, qytete të ndryshme deri më tani kanë qenë pikësynime të sulmeve terroriste, por Xhajpur asnjëherë nuk ka qenë i sulmuar në këtë mënyrë. Shpërthimet kanë ekspozuar lëndueshmërinë e qyteteve dhe qytetarëve të cilët jetojnë në ta, si dhe mossuksesin e intelektit. Ka disa lajme se sulmet kanë qenë të organizuara nga “shtete tjera”. Një bloger nga Pakistani e paraqiti solidaritetin dhe shpresën e tij se qeveria Indiane nuk do të shpejtoj ta akuzon Pakistanin.

Blogu i Ha shfaqi shqetësim për anëtarët e ekipit të tij nga Xhajpur.

Kishte disa shenja se kolegët tanë janë frikësuar se ne nga ana e Holandës do ta llogarisnim Xhajpurin pëe më pak të sigurtë për shkak të situatës. Por ndjej përgjegjësi ti tregoj ekipës sonë nga Xhajpuri se ne duam t’ua japëm përkrahjen tonë, për arsye se ata janë pjesë e jona!

Hindustaniat analizon se përse Xhajpur ishte pikësynim i sulmeve.

Xhajpur është njëri ndër simbolet e trashëgimisë kulturore indiane. Për çdo vit lumej turistësh vijnë në qytetin rozë, ndërsa Raxhastan është simbol i mbrojur në turizmin Indian nëpër botë, se bashku me Agra. Forcat anti shtetërore me siguri kanë qenë të dëshpëruar për faktin që nuk kishte ndonjë problem më të madh në bashki ose çështje kastesh në vend për një kohë të gjatë.

Myslimanët Indian shkruajnë për mossuksesin e qeverisë që ti ndriçoj sulmet terroriste të mëhershme.

Njëra ndër arsyet se përse qeveria është aq e papërgatitur ti ndaloj ose ti zbuloj kryersit e sulmeve terroriste është ajo që nuk kanë përcjellë sulmet e mëparshme. Shembull: Shpërthimet në Meka Masxhid. Qeveritarët në Andra Pradesh krijuan komision hetues në kuadër të Ministrisë së drejtsisë në Bashkara Rao në qershor të viti 2007, ndërsa raportin e vetë për incidentin e ngriti pas 3 muajsh. Kaluan më shumë se 11 muaj prej atëherë dhe nuk dimë asgjë tjetër për rastin.

Off Stumped shpreh shqetësim të njëjtë përreth pasivitetit dhe apatisë së qeverisë. Indian cinik potencon se njerëzit duhet të jenë më të kijdesshëm..

DJ Fadereu shfaq risi për Xhajpurin në tviter. Një grupë e Fejsbuk diskuton për ngjarjet aktuale.

Në anën tjetër nga solidariteti i cili shprehet nëpër blogosfera fshehet zemërimi i cili ka kapluar disa njerëz. Disa nga porositë në mediat kryesore janë të mbushura plotë me thanie kundra myslimanëve.

Presidenti më i hershëm amerikan Xhimi Karter vetëm sa ka mbaruar bisedat me udhëheqësit palestinez të Hamasit në Kairo, Egjipt. Fillimisht, kandidatët presidencial amerikan e kritikuan vizitën. Tani, blogerët nga rajoni u bashkëngjitën pë ta refuzuar.

Vil nga blogu palestinez Kabobfest në mënyrë sarkastike shkruan:

Vizita e tij i rrënon politikën amerikano/izraelite për bisedime për zgjedhjet palestineze, pasi që disa vite i kërkojnë. Ajo shkakton valëzime në vizionin e ndritshëm të tyre për paqe për injorimin e gjysmës së palestinezëve, e njëjta gjysmë që udhëheq në Gaza.

Vil vazhdon:

Përse ky ish-nobelist interesant do të vazhdoj më tej? Ti përfshijmë Sirinë dhe Iranin në bisedat rajonale për paqe? Ha!

Mendimtari Sudanez, nga Sudani, për udhëtimin e Karter në Lindjen e Mesme thotë:

… bazuar në qëllime të mira, por realisht është falënderim me të meta për “super religjiozët, pa kompromise” mendje të njerëzve me të cilët dëshiron të flas. Pjesën e quaj me “qëllimet e mira” për shkak se karakterizimi i Xhimit s ii keq dhe anti-semit është diçka me të cilën unë nuk pajtohem. E kuptoj që titulli i librit të tij të famshëm është provokues, por ajo nuk do të thotë se për shkak të saj është i akuzuar. Pas së gjithash, Karter ishte a i cili negocionte në bisedat për paqe në Egjiptit dhe Izraelit.

Pas kësaj ai shton:

Mendoj që Karteri nuk e kupton që Hamasi – si Al Kaeda – nuk është armik tipik racional. Radikalët religjioz të tyre (e djathta) luftojnë për ta kthyer atë që ata e quajnë “Toka e Islamit”. Kjo është arsyeja për shkak të së cilës dyshoj se Hamas ndonjëherë do të pajtohet paqe afatgjate të vërtetë. Por, megjithatë i jap mirëbesim Xhimit që tentoi. Plus, asnjëherë nuk i dihet. Ai ndoshta do të arrijë ta bind Hamasin ta liroj Gilad Shalit.

Nga Izraeli, Ausi Dave shkruan:

Ai ndoshta është i paditur dhe i plakur, por Xhimi Karter në të vërtetë është ish president i Shteteve të Bashkuara. Prandaj, kur vendosi që të takohet me grupet terroriste, e cila ka për qëllim ta shkatërroj Izraelin, tregoi që grupet terroriste i llogarit si legjitime.

Ai gjithashtu konkludon:

Unë pajtohem me Shimon Pires për këtë pyetje. Karteri shumë e dëmtoi Izraelin në procesin për paqe dhe vazhdon që ta bëj atë.

Rabi Johana hollësisht e heton qëndrimin e Karter për Tibet dhe Darfur. Duke kthyer vëmendjen e tij në Lindjen e Mesme, blogeri sqaron:

Sot Karter endet nëpër Izrael, duke vizituar Sderot, është i refuzuar nga udhëheqësit e Izraelit dhe i injoruar nga Shin Bet. Çdo vullnet i mirë që u dha kur ata e bënë marrëveshjen për paqe me Egjiptin gati para 30 vitesh u humb. Kam vetëm një sugjerim për Izraelitët – paguani. Për 5 milionët e parëndësishëm ose ngjashëm diçka, Karter mundet ti “shikoj nga fillimi” këndvështrimet e tij për temën. Ai mundet të “ketë mirëkuptim të ri” dhe të qëndroj më shumë si ndërmjetësues. Në gjithashtu, mund të gjejmë shkrimtar fantazi prej qendrës Shale mi cili do të nxjerr libër të ri.

Siç thekson në Pirkei Avot, “K’ne l’cha chaver “, “gjej shokë për vete”. Shumë më mirë për Izraelin është ta përkrah Xhimi Karterin me bakshish, se sa ta refuzoj.

Në Izrael Batja akoma dyshon në objektivitetin e Karterit dhe thotë:

President i mëhershëm i SHBA Xhim Karter e shikon botën nëpërmjet thjerrëzave të shtrembëruara. Po, ajo është mënyra më e mirë me të cilën mundem ta përshkruaj.
Ai e fajëson Izraelin për gjithçka.

Por, Karteri përsëri arriti të fitoj përkrahje nga një fans i ri nga Lindja e Mesme. Blogeri egjiptian Zeinobia na tregon se sa shumë e adhuron presidentin e mëhershëm të SHBA, duke thënë:

Në të vërtetë, shumë e më shumë e dua këtë njeri. Ky njeri është ndër disa të cilët e dinë domethënien e vërtetë të negociatave për paqe, domethënia e vërtetë e bisedave për paqe sipas mendimit tim të thjeshtë është të ulet me të gjitha palët e përfshira në konflikt, bile edhe me ata të përgjakshmet, dhe të dëgjohen me qëllim që të arrihet marrëveshje.

Vërtet e vlerësoj për vendimin e tij të guximshëm që të jep lidhje të drejtë me Hamas dhe Sirinë si pjesëtarë të parë të konfliktit në Lindjen e Mesme pa marr parasysh atë çka flitet, pa marr parasysh deklaratat e mediave amerikane, izraelite dhe egjiptiane, kjo është ajo çka duhet të bëhet për të mirën e të gjithëve nga Lindja e Mesme nëse në të vërtet dëshirojmë paqe.

Kryeparlamentari ka deklaruar se qeveria nuk është kushtetuese dhe nuk mund të jetë prezent në asnjë mbledhje parlamentare. Qeveria, që u zgjodh nga kryetari, ashtu siç është përcaktuar me kushtetutë, përbëhet prej 30 ministrave të cilët përfaqësojnë shumicën e grupeve politike.

Pesë ministra të opozitës dhanë dorëheqje muaj më pare dhe akoma nuk janë pranuar dorëheqjet e tyre zyrtarisht. Kjo, si pasojë e vrasjes së Ministrit Pjer Gemajel, e la qeverinë të cunguar nga përfaqësimi origjinal politik i saj.Kryeministri refuzoi të bëjë me dije për thirrjet nga ana e opozitës që të japë dorëheqje dhe ka deklaruar se do veprojë ashtu vetëm kur të zgjidhet kryetari i ri. Të dyjave, qeverisë dhe opozitës të përkrahura nga fuqitë kundërshtare regjionale dhe ndërkombëtare, asnjë zgjidhje nuk u duket e mundshme derisa këto fuqi nuk gjejnë ndonjë zgjidhje të përbashkët apo kompromis.

Grindja politike në mes partive të ndryshme ka arritur në nivel të rrezikshëm sa që këtu tek njerëzit ekziston frika për luftë qytetare – veçanërisht kur trazirat rrugëve po pëlcasin shpesh në mes përkrahësve të grupeve të ndryshme.

Dy blogerë kanë shkruar për intervenimin e jashtëm dhe ndikimin në zgjedhjet presidenciale:

In the Middle of the East (NëMes tëLlindjes) shkruan për vizitën e Samir Gagesë, kryetari i Partisë së Forcave Libaneze në Shtetet e Bashkuara dhe kupton se Shtëpia e Bardhë mund ta zgjedhë për president të Libanit:

Samir Gagea, prijës i forcave krishtere djathtiste të Libanit, i dënuar për 4 vrasje të ndryshme duke përfshirë edhe atë të kryeministrit të Libanit dhe prijësi krishterë rival të tij Deni Shamun, e gjithë familja e të cilit u eliminua bashkë me të, është njeriu me më tepër vrasje dhe krime lufte në ndërgjegjen e tij se kushdo tjetër në këtë shtet ku kriminelët e luftës nuk mungojnë. Prapë kur vizitoi ekipin ‘ose je me ne ose me terroristët’ në Shtëpinë e Bardhë, ngrohtësisht u pranua nga secili në departamentin e Lindjes së Mesme, e lart gjer te Rajsi. Për dike mund të jetë terrorist e për tjetrin mund të jetë njeri i cili lufton për liri.

[…] Franklin Lamb e bën të madhe vizitën e tij (këtu në Kaunterpanç), dhe le të kuptohet se Gagea mund të jetë favorite i ri i Shtëpisë së bardhë për postin presidencial.

Jeha’s Nail brengoset për çështjen e politikanëve Libanez që dalin jashtë shtetit të marrin përkrahje prej forcave rajonale dhe ndërkombëtare për aktivitetet e tyre politike. Përkrahje që do t’i bëjë ata pionë në lojën rajonale të shahut:

Është spektakël që të brengos të shohësh politikanët tanë lokal që udhëtojnë mbarë botës, vrapojnë përreth të takojnë të mirën (jo aq) e botës, dhe fitojnë përkrahjen e tyre. Brenga ka të bëjë me dinamikën aktuale të vendit tonë…
Në shtetet normale, gjithë ky udhëtim dhe vizitë bëhet brenda “në shtëpi”. Në kërkimin e tyre për të arritur statusin përfundimtar “Alpha Male”, politikanët llafosen me komisionarët lokal, shtrëngojnë ca duar, bindin turmën e pangopur në furi të përkrahjes, ose shfaqin disa bebe.
Në Liban, udhëtimi dhe vizita e tyre zbatohet “extra muro”. Në kërkimin e tyre për statusin përfundimtar “Alpha Male”, politikanët Libanez llafosen me komisionarët regjional, puthin ca duar (ose më keq), u japin mito (“blejnë”) turmave të pangopura që të përkrahin furishëm, ose shfaqin disa bebe të vdekura.
[…] Në mungesë të efektit stabilizues të shtetit, dikush duhet të paguajë që të mbahet ekuilibri i fuqisë së brendshme të shtetit. Dhe, që prej Zombive të “Partive të brendshme” kanë vlerë të vogël ekonomike, “Prolat” nuk mund t’i lejojnë vetes të financojnë një parazitizëm të tillë shoqëror.
Pra, mbështetja mund të jetë vetëm nga jashtë, dhe secili lider duhet të gjejë klient që do të përkrahë varësinë e tyre politike. Deri në një nivel, të gjithë politikanët tone janë bërë pionë në lojën e shahut. Mund të përpiqen të jenë oportunistë.

Abul Bahari sjell në jetë atë natë fatale të 25 marsit 1971 me këto fjalë:

Papritmas Daka mbeti në heshtje. Përreth ishte qetësi e plotë. Vendi dridhej nga shkelja e rëndë e forcave të këqija. Toka u ngjye në të kuqe dhe era e këndshme e lules hasnahana u mposht nga kutërbimi i gjakut.

Blogerët sot janë të zhurmshëm për 3 milionë njerëz që u farosën gjatë vitit 1971. Arkivi i Bangladeshit për gjenocid u përpilua me shumë kujdes nga disa blogerë prijës Bangla , që ta vetëdijësojnë qytetarët për madhësinë e ligësisë të bërë ndaj popullit Bengal nga Armata Pakistaneze e ndihmuar prej Razakarve. Një veb faqe e re që u lansua nga blogerët është Bangladesh 1971, e cila synon të lidhë gjeneratën e re të Bangladeshit me jetën dhe kohën e njerëzve që luftuan për pavarësinë e shtetit, derisa në të njëjtën kohë mban lart tensionin e ndërgjegjes Kombëtare.

Pse sot është e nevjshme të rijetohet lufta për liri? Ndoshta për t'iu shmangur “holivudizimit për luftën çlirimtare” siç thotç Raseli. Gjithashtu, Shamim e qartëson pse pas shumë vitesh, akoma është e domosdoshme të gjykohen kriminelët e luftës. Ai thotë se nuk vjen nga ndjenja e ndëshkimit, por më tepër si mbajtës i ardhshëm që e bën “vendosjen në libër” të nevojshme. Gjithashtu është një hap i nevojshëm drejt sigurimit të drejtësisë dhe përfundim për viktimat dhe familjet e tyre që mbijetuan.

Rabab shkruan se në këtë ditë të Pavarësisë, ai nuk ka inspirim por vetëm ndjenjë të dhimbjes dhe hidhërmimit kur sheh rreth vetes korupsionin dhe fitoren e fuqive separatiste, ëndërrat për një Bangladesh të bashkuar dhe ekonomikisht të fortë zbehen në dëshpërim. Blogeri Shobjanta si duket ndanë këtë dhimbje. Mirëpo, ndjenja zhduket kur dëgjon Himnin Kombëtar “Amar Shonar Bangla, ami tomay bhalobashi” (Bengali im i dashur, të dua).

Flisja gjuhën egjiptase derisa isha atje, askush nuk mund të dinte se isha libaneze, vetçm po t'u tregonte dikush, theksi im egjiptas ishte (dhe akoma është) i përsosur!
Kështu që, nuk kisha askpak vështirësi apo probleme! Ishte shumë normale dhe ndjehesha si në shtëpi.. Në shkollë, bërashumë shokë, shoqe, ishim një familje, e dini, të sillesh rrotull me të njëjtët njerëz për disa vite me rradhë, lidhja bëhet më e fortë se gjaku sepse shokët mund t'i zgjedhësh! Më pëqente dita e parë e shkollës, sepse takoja njerëz të ri! Gjithmonë më ka pëlqyer shoqëria dhe aspak nuk e kisha problem të përshtatem në grupe të ndryshme.

Por një ditëm, një incident i vetëm në shkollë e goditi shumë atë: :

Sidoqoftë, viett kalonin dhe unë jam në klasën e 6 sipas sistemit arab. nuk më kujtohet se për çka fliste mësuesi por, më kujtohet duke thënë “Dhe natyrisht, të gjithë e dimë se Libani është i okupuar nga Izraeli…”. Nuk më tronditi ajo që tha, por, më tronditi reagimi i gjithë klasës! Nuk ishte asgjë tjetër pos një “BOOOOOOO” e madhe e shoqëruar me gishtat drejtuar nga unë! Nuk mund ta përshkruaj se si u ndjeva! Më e çuditshme ishte se unë nuk u shqetësova por qesha! Po të njëjtën ditë, gjatë pushimit shpërtheva në lot në krahun e mikes sime më të mirë!
Nuk qava për okupimin, nuk qava pse mësuesi tha se e gjithë toka Libaneze ishte e ekupuar, gjë që e kishte gabim, qava se ishte hera e parë që u ndjeva si e huaj, pakicë!

Vite më vonë:

Pra, ende jam në Egjipt, në po të njëjtën shkollë, me të njëjtën shoqëri, të njëjtat rrugë…etj. Është viti 2000, viti kur armata e Zionistit më në fund i lëshoi trojet Libaneze (përveç fermat e Shebaas) për shkak të rezistencës mahnitëse të libanezëve.

Vazhdon ajo:

Atë mbrëmje dolëm, nuk më kujtohet se ku. Por, më kujtohet se kur arritëm para derës së banesës, një djalosh na u afrua dhe na tha “Mabrouk, Rafa3to Rasna” (që do të thotë, Urime, na keni nderuar). S'mund të përshkruaj si u ndjeva. Ishte mahnitëse.
Ai i panjohuri dhe ca shokë të tij (1ose 2) shokë të ngushtë të tij ishin të vetmit që na uruan. Shokët e mi ishin të lumtur për mua kur u tregova për rastin. Nuk më pengoi atëherë që nuk më thirrën, dhe nuk më pengon as tani. Ne arabët jemi të çuditshëm! Ishte akoma Egjipti, dhe ishte akoma Libani. A nuk është më se e logjikshme që BOO të shndërrohet në YAAY?

Ајman (Ar) shpjegon:

تقوم الدنيا ولا تقعد عندما يتحدث أحمدي نجاد عن إفناء إسرائيل. يعلّق على الموضوع رؤساء الدول والصحف والمجلات بل حتى الأمين العام للأمم المتحدة، ويستدعى سفراء إيران في عواصم العالم لتبليغهم الاحتجاجات. أما عندما يهدد مسؤول في الحكومة الإسرائيلية بإقامة هولوكوست جديدة في غزة، يتم تجاهل الموضوع كأن شيئاً لم يكن.
حكومة تدعي أنها تمثل الشعب الذي عانى ويلات الهولوكوست تهدد شعباً آخر بـ”هولوكوست أكبر”، كما جاء في تصريح الوزير الإسرائيلي، والأمر -مع ذلك- لا يستحق الشجب أو الإدانة أو التعليق، حتى عندما تشرع إسرائيل بتنفيذ التهديد.
ما تعرض له الفلسطينيون من تطهير عرقي وجرائم حرب (بدءاً بالمذابح والترحيل الجماعي في 1948) وما يتعرضون له اليوم من حصار وعقوبات جماعية وقتل للمدنيين، يشبه -بلا شك- ما تعرض له اليهود خلال الحرب العالمية الثانية. وقد جرت العادة على أن يتعرض كل من يرسم هذه المقارنة للاتهام بمعاداة السامية.

Bota qëndron dhe nuk pushon kur Аhmadinexhad flet për fshierjen e Izraelit nga harta. Të gjithë udhëheqësit e shteteve, gazetave, revistave por edhe kryesori i Kombeshe të Bashkuara e komentuan këtë ngjarje, ndërsa ambasadorët Iranian nga të gjitha shtetet u ftuan në protesta. Megjithatë, kur përfaqëues official i parlametin izraelit u kërcënua me Holokaust të ri në Gaza, tema u injorua sikur të mos ishte e rëndësishme.
Qeveria e cila deklaron se i përfaqëson njerëzit të cilët mbijetuan agoninë e Holokaustit, tan ii kërcënohet një kombi tjetër për “Holokaust më të madh” – siç ishte e lajmëruar nga ministri izraelit. Sidoqoftë, kjo është temë e cila nuk paraqet gjykime, ose reagime të ndryshme, biles edhe kur Izraeli përgaditeshe për implementimin e kërcënimeve të tij.
Palestinezët janë të ekspozuar me pastrim etnik dhe krime luftarake, filluar me masakrat dhe dëbimet në vitin 1948. Punët në të cilat ata janë të ekspozuar sot në marrëdhënie me mbylljen e kufijve, sanksione dhe vrasje të civilëve, janë padyshim të ngjashëm me marrëdhëniet me çifutët në Luftën e dyte botërore. Mbeti e zakonshme që secili që ndihmon këtë krahasim të jetë i njohshëm si anti-semit (anti-çifut).

Një bloger Palestinez Shaltaf (Ar) transkripton fjalët e saj nga arabishtja.

اجت القذيفة من فوق دخلت عالشباك بعدين كسرت كل الشبابيك والدار انحرقت
تكسّروا اغراضي اتكسّروا لعبي لسا في الي كثير اغراض ساحوا
كله رمينا عالزبالة والاواعي رميناها عالزبالة
لو تشموهم اواعينا خلي اليهود يجوا ويشموا اواعينا ويشوفوا دارنا
حتى نضارتي الي ابوي جابللي اياها ما فرحتش عليها حتى الاسوارة اللي امي جابتها الحلق حتى الخواتم ما فرحتش عليهم
كيف بدي افرح عليهم والعقد وهداك كيف بدي افرح على اغراضي
انا بخاف من الطخ حتى… بصير ارجف رجف لما اشوف

Bomba hyri nga dritarja, pastaj i theu gjitha dritaret tjera para se të digjej shtëpia.
Gjithë sendet e mia u shkatërruan. Lodrat e mia u shkatërruan. Dhe shumë sende të tjera u shkrinë.
Hodhëm gjithçka në kontenjer. Edhe rrobat e mia i hodhëm në kontenjer.
Vetëm tu merrje erë rrobave. Le të vijnë çifutët dhe le t'u marrin erë rrobave dhe le ta shohin shtëpinë tonë.
Nuk munda të gëzohem as me syzat që mi bleu babi. As me byzylykun, vathët e unazën që mi bleu nëna.
Si të gëzohem unë me ato… dhe me qaforen time… e me gjithë këtë. Si mund t'u gëzohem sendeve të mia?
Kam frikë prej “Taaaakh” (zhurma e të krisurave) madje.. dridhem kur shoh se po ndodh.