Është shumë interesantë të theksohet se gjatë ditëve të fundit blogosfera Uzbekistane kryesisht ka diskutuar për Tashkentin, kryeqytetin e Uzbekistanit.

Sot, Tashkent është në pozicion të bukurisë së tij, meqë është herët për verë të nxehtë me gjelbërim dhe gjithashtu e pastër. Për një kohë të gjatë Tashkent ka qenë zonë qendrore e Azisë Qendrore – ndryshe nga vendet tjera – i kufizuar me Kremlin dhe ekziston vetëm si kryeqendër e Azisë qendrore që kufizohet me të katër shtetet tjera të rajonit dhe me Afganistanin.

Sot, Tashkenti akoma luan një rol të rëndësishëm në jetën politike dhe ekonomike në rajon. Sidoqoftë, blogosfera ka neglizhuar pozitën e Tashkentit në rajon dhe kryesisht ka diskutuar anët historike antike dhe infrastrukturën e bukur të qytetit e cila ka qenë nën konstaton e rindërtimit pas rënies së Bashkimit Sovjetik.

Lilianitta në blogun e saj shkruan se ajo ka qenë të shikoj për një shans që të shkoj jashtë dhe të shikoj historinë e Tashkentit për një kohë të gjatë, dhe ajo përfundimisht ka fituar këtë shans. Ajo shpalos fakte historike të qytetit dhje poston fotografi shumë interesante për xhamitë antike, medresetë dhe varrezat e klerikëve mysliman.

Në vitin 2009,ne do të festojmë përvjetorin e 2200 të Tashkentit. Qendra e qytetit tani është plotë me ndërtesa të gjata moderne – hotele, banka, qendra biznesi. Një mik i imi thotë qyteti ka humbur individualitetin e tij. Ai mbase ka të drejtë, vëmendje personale si çdo gjë në Tashkent. Por në qytetin e vjetër çdo gjë është shumë e veçantë – tregje lindore, bashki dhe rrugica të vjetra. Çdo gjë çuditërisht është origjinale.[ru]

Një përmbledhje tjetër e fotografive të freskëta të Tashkentit mund të gjinden në blogun e Aleksandrit. Aleksandri shkruan post për udhëtimin e tij në Tashkent nga Novosibirsk, Rusia.

Tashkenti është shumë i nxehtë, gjelbërim, is very ëarm, green, dhe qytet i klëndshëm në të gjitha pikëpamjet. Uzbekët janë shumë mikëpritës dhe njerëz pozitiv. Në Novosibirsk ka rënë borë, ndërsa në Uzbekistan është +32 Co …Pasi në zbritëm dhe kaluam të gjitha kontrollet kufitare, e gjetëm veten në një taksi të vjetër sovjetik, dhe shkuam në shtëpinë e personit për të cilin ne morëm njohuri në aeroport….Kuzhina Uzbekistane, patjetër të them, nuk është vetëm specifike, por gjithashtu shumë e shijshme.[ru]

Aleksandri vazhdon të shkruaj duke numëruar avantazhet e qytetit dhe duke shtuar në lidhëse foto si dëshmi.

Tashkenti është shumë i pastër. Nuk mund të shikoni mbeturina, veçanërisht në qendër. Ajri është shumë i freskët dhe atje nuk ka pluhur… Femrat Uzbekistane janë shumë të bukura…Mbase kjo mund të jetë shumë e çuditshme, por atje nuk ka bllokime komunikacioni në qytet…Shumë anë historike, veçanërisht xhamit e vjetra…Çmimet janë çuditërisht të ulëta.[ru]

Një post tjetër interesant për Tashkent mund të gjendet në blogun e Narishka, ku ajo shkruan për kujtimet e saj në Tashkent. Bazuar në të, Tashkent është një vend i mrekullueshëm, dhe për ta besuar këtë patjetër të udhëtoni njëherë atje. Narishka ka bërë listë të kujtimeve të saja duke shkruar çdo detal të jetës në Tashkent:

1. Në Tashkent, asnjëherë nuk paguani më shumë se 2 cent për një pako anason.
6. Megjithëse të paktën zgjoheni herët në mëngjes nga zëra të çmendur të instrumenteve muzikore nacionale nga ceremonitë e dasmave nga fqinjët tuaj.
15. Ju e dini që gjerësia ekziston jo vetëm në shtete.
32. Çaji shërbehet në filxhanë rreth, dhe ju e dini se ajo nuk është e sjellshme të shërbehet i gjithë filxhani, vetëm nga një fund.[ru]

Këtu gjithashtu është një blog tematik i dedikuar për Tashkentin, duke prezantuar fotografi të freskëta, fakte interesante dhe të reja për Tashkentin. Një nga veçoritë e këtij logu është që jep shumë linqe të burimeve të tjera, ku ju mund të gjeni shumë informata të dobishme për qytetin.

Gjithashtu e postuar në neweurasia.

Të gjithë janë të interesuar të marrën informatë për këtë tregim. Tojvar thotë se Hasani është njeriu më i popullarizuar në Taxhikistan [tj]:

Çdo ditë me mijëra njerëz këkrojnë risi për atë dhe e diskutojnë vrasjen e tij të mundshme. Disa media kanë shkrime të gatshme me mendime të kundërta dhe skenare të ndryshme, duke i numëruar ditët kur thashethemet do të jenë të vërteta apo gënjeshtra.

Ian te Përtej Lumit e lidh tregimin e Hasanit me biznesin e tij, me pjesën më fitimprurëse nga ai Talko, nxehtësia për aluminiumi:

RFE/RL citon disa të punësuar lojal të cilët thonë se e kanë parë “para gjysëm ore” dhe se “faleminderit Zotit, ai është në gjendje të mirë”. Megjithatë, nuk ekziston shenjë publike e tij dhe ai nuk e shoqëronte Rahmonin në Kazakistan, dhe nuk ishte pjesëmarrës as në paradën në Ditën e Fitimit për herë të parë këtë vit.

Në postimin tjetër Ian vazhdon ta ndjek këtë tregim me përthime të fragmenteve nga postimi në gjuhën taxhikistanase nga Andesha dhe tenton të tregoj ndonjë bisedë që mund të ndodhë në tavolinat e kuzhinave nëpër Taxhikistan:

Nuk besoj në këta tregime, po kam disa pyetje. Pse Rahmon për herë të parë në historinë e shtetit tonë të pavarur nuk morri pjesë në manifestimin e 9 majit. Pse Hasan Sadolloev nuk udhëtoi në Kazakistan me Rahmonin? Pse shteti nuk tenton ti përgënjeshtroj thashethemet me tregimin e trupit të shëndoshë të Sadulloevit te njerëzit?”

Srasov, gazetarë nga Kazakistani në blogun e tij lajmëron [ru] se lajmet për vrasjen e mundshme të Hasanit mund të jenë të “mashtrim” për ta diskredituar vizitën e Rahmonit në Kazakistan.

U binda në ambasadën e Taxhikistanit [në Kazakistan] se informata është mashtrim, e shpërndarë në internet nga ana e “armiqëve të presidentit” me qëllim që ta rrëzojnë reputacionin e tij. Më thanë se nuk ka asnjë lidhje me realitetin.

Gjithashtu, njueurasia thotë se me siguri është “gënjeshtër” me qëllim që të destabilizohet gjendja politike në vend. Autori nuk ka dëshmi të vërteta, por bazohet në biseda të cilat a ii ka pasur me shokët dhe kolegët e tij.

Shpresoj që Hasani është gjallë, për shkak se vdekja e një njeriu të atillë nuk do mbetet pa pasoja. Mendoj që kjo informatë ishte shpërndarë kundra informatës për Talko dhe pagesat legale për gjykim, me qëllim që të destabilizohet gjendja politike në vend. Për arsye se Hasani është njëri ndër aktorët kryesor të këtij procesi, tregimi për vdekjen e tij do të jetë një akselator i shkëlqyer në destabilizmin politik.

Nëse thashethemet mbeten gënjeshtra, atëherë ajo do të jetë “gënjeshtra më e mirë e vitit”, e dalë nga të gjitha mediat në Taxhikistan.

Apelimi i prefektit ishte përgjigje e fjalimit të fundit të presidentit Ramon në parlament. Ai e paraqiti rëndësinë e hidrocentralit Rogun si vlerë për pavarësinë e shtetit në furnizim të energjisë elektrike. Kurshed citon [rus] presidentin:

“Këtu unë e shfrytëzojë mundësinë ti drejtohem çdo qytetari të vendit i cili e donë vendlindjen e tij – dhe veçanërisht të punëtorët profesionist të ndërtimit dhe inxhinierët – të marrin pjesë aktivisht në ndërtim dhe të kontribuojnë në sistemin elektrik të pavarur në vend”.

Njerëzit shpresojnë se kjo nuk do të shndërrohet në kampanjën “vullnetarë – të detyrueshëm”. Megjithatë, pa befasi, të gjithë anëtarët e parlamentit dhe ata që punojnë në zyrat e prefektit tani më janë tërhequr nga rrogat e tyre për të kontribuar për Rogun.

Kjo nxit një pyetje të sinqertë: Si do të jetojnë këta njerëz dhe si do ti ushqejnë familjet e tyre në muajin e ardhshëm? Korrupsion, me siguri kjo është përgjigja. Rroga mesatare mujore nuk kalon mbi 50 dollarë amerikan – dhe ashtu nuk është punë e madhe të humbet një rrogë port ë mbahet vend ii punës, e cila mund të ju sjell disa herë më shumë para. Ndoshta, niveli i korrupsionit do të rritet në muajt vijues.

Korshid Bakshajesh mendon se të gjitha organizatat tjera qeveritare do ta ndjekin këtë shembull:

Mbikëqyrësit llogaritin se Dushanbe bëri këtë drejtim duke pasur parasysh krizat [energjetike] të viti të kaluar të cilat akoma janë të freskëta në kujtesën e njerëzve dhe mund të provokojnë pjesëmarrje aktive të tyre. Përpos kësaj, me 60% të kombësisë që jeton në varfëri, optimizmi i qeverisë mund të ballafaqohet me mosarritje të entuziazmi tek masat.

Korshid, gjithashtu jep një fakt interesant:

Ky nuk është drejtim i parë i qeverisë tek kombësitë për kërkesë të mjeteve për qëllime bamirësie. Në vitet e 90-ta shumë qytetarë në Taxhikistan morën pjesë në Sangtuda – 1 ndërtimi i branës, por figurat e betonit nuk u gjetën asnjëherë. 75% e ndërtimit tani financohet nga monopoli Rus RAO-UES.

Vetëm të kujtoj – ndërtimi i Sangtudës-1 akoma nuk ka mbaruar. Vetëm një turbinë ishte në përdorim këtë dimër, përderisa të tjerat pritet të lëshohen kah fundi i këtij viti.

Darvish është ironik përreth iniciativës së prefektit dhe thotë se do të ishte më mirë qeveria të flijon para nga llogaritë e tyre bankare se sat u lutet për 10 milionë dollarë amerikan njerëzve të varfër. Megjithatë, ai frikësohet se njerëzit nuk do të thonë “jo”:

Njerëzit e Taxhikistanit janë shumë të disponuar shoqërisht; ata asnjëherë nuk thonë “jo” nëse dikush u kërkon diçka. Taxhikistani është parajsë për ata që kërkojnë mëshirë. Sit a mbyllin derën kësaj here?

Në javën e fundit të prillit filloi rënie e temperaturave. Shumica e blogerëve paraqitën fotografi nga gjelbërimet e ngrira dhe drunnjëve nën borë. Janagi, në blogun e tij paraqiti fotografi të mrekullueshme të gjetheve me borë. red_ptero e quajti [ru] këtë rënie të temperaturave “grimasë e ngrohjes globale.”

Rënie e temperature nuk ndodhi vetëm te gjelbërimet, por edhe në mes të raporteve të Rusisë me Kirgistanin. Një ushtarë rus ishte rëndë i plagosur në incidentin në mes ushtrisë ruse, nga baza ajrore ruse në qytetin Kant, dhe policisë kirgistanase. Shumica këtë incident e llogaritin si kërcënim në mes Rusisë dhe Kirgistanit.

Svetofor_kg thotë [ru]::

Oficerët nga baza ajrore ruse janë shumë të pacipë dhe nuk ju pengon tu orvaten grave dhe nuseve të huaja. Ata e llogarisnin Kirgistanin si pozitë e re, ku ata mund të bëjnë çka të duan pa mos ju kushtuar vëmendje ligjeve kirgistane.

Xhefri Broman pajtohet [eng]:

“Që kur policia kirgistane në Bishek ishte e interesuar ti ndërroj ligjet e trafikut? Nuhas maskim.”

Zmadhimi i tarifës për transport, energjia elektrike dhe ngrohtësia mbetëm temë tjetër e “nxehtë” e diskutimit. FinalFantazi thotë [ru]:

Shumë shpejtë ata do të shkatërrojnë shpirtin e qytetarit të thjeshtë. Nga rrogat dhe pensionet do të kenë të holla vetëm për të blerë sapun dhe litarë për tu varur.

Deklarata e presidentit të Kirgistanit Kurmanbek Bakiev se “tani më mund të shikojmë reduktim të madhe të korrupsionit në disa vende”, shkaktoi dëshpërim në blogsferën kirgistane.

grgreg shkruan [ru]:

Po, kuptohet. Ne nuk mund të shikojmë reduktim të atillë të korrupsionit në asnjë vend. Shumica e mitos është ritur dy tre herë në tre vitet e fundit në Kirgistan. Procesi i tillë nuk është i quajtur “reduktim” në asnjë shtet tjetër…

Kohët e fundit, disa politikanë sugjeruan befasi në internet me mediat. Blogerët kirgistanas mbetën të shqetësuar.

salva08 mendon: [ru]

Ajo është krejtësisht absurde! Ata nuk dinë asgjë për IT. Interneti mund të ndiqet, por nuk mund të kontrollohet. Ky është konkludim i Pentagonit në vitin 2005.

Tarantino shton [ru]:

Ngjashëm Kirgistani mund ta shpallë veten si udhëheqës botëror. Teorikisht, interneti mund të barazohet me mediat në nivelin legjislativ. Por, ku është realizimi? Si mundet jurisprudence jonë të ndërrohet në serverët e huaj? Emrat e domeneve në zonën e Kirgistanit ligjërisht nuk i përkasin shtetit. Politikanët tonë patjetër të ndërpresin të mendojnë në mënyrë komuniste. Interneti nuk mund të jetë i kufizuar”.

Me 10 Maj 2008 në orën 18:00 GMT, do të emitohen 24 filma në kohën e ngjarjes 4 orësh. Ajo çka e bën më të veçantë këtë ngjarje është që dita Panxhea do të emitoj nga 6 lokacione të ndryshme të botës, në 7 gjuhë të ndryshme dhe do të shikohet edhe përmes internetit, televizionit, telefonave celularë me një qëllim të vetëm: që të njoftohemi me jetën e të tjerëve dhe të fokusohemi në punët e ngjashme, në vend se në punët e ndryshme, të cilat do të na mundësojnë të punojmë së bashku për të arritur paqe. Iniciativa erdhi nga dëshira e krijuesit egjiptian të filmave Xhehan Nojaim. Si fitus i TED iu shpërnda çmimi për dëshirë më vlerë prej 100 000$. Dita Panxhea është dëshira e tij, për ndryshim të botës dhe të krijoj një ditë ku të gjithë njerëzit e botës do të shoqërohen përmes filmit. Këtu mund ta shikoni fjalimin e tij nga viti 2006 kur e mori shpërblimin.

Për shkak se Dita Pnxhea është për ti bashkuar njerëzit, u bë thirrje deri te publiku për ti vendosur videot e tyre në video kanalin e ditës Panxhea, ku mund të shikohen 1037 video të cilat janë vendosur si përgjigje e kësaj thirrje.

Si shembull, njëra nga videot e vendosura është për një student të arriti nga Tanzania, i cili e tregon tregimin e tij për jetën e tij të përditshme dhe se si ai dëshiron ti mësoj fëmijët pa strehë për artin. Vijon tregimi për Çado nga xhejmsstefenbroun:

Logjistika e ditës Panxhea frymëzon frikë: nga Kairo, Londra, Los Anxheles, Mumbai dhe Rio de Zheneiro, filma, muzikë gjallë dhe folës do të bashkohen për ta frymëzuar të gjithë botën. Filmat u zgjodhën nga më shumë se 25 000 filma nga 100 vende. Të gjithë këta filma shpërndajnë disa karakteristika, si mundësia e tyre e inspirimit, transferojnë dhe mundësojnë ta jetojmë jetën nëpërmjet syve të tjerëve. Mbretëresha Nor nga Jordania do të jetë njëra nga folësit së bashku me muzikantin dhe aktivistin Bob Geldorf, Kristian Amanpor nga CNN dhe rok grupin Iranian Hipernova. Përderisa në këta vende njerëzit do të afrohen, gjithkund në botë mund të lajmërohen grupe njerëzish dhe të tregojnë se edhe ata do të përfshihen: mund të marrin pjesë në ngjarje të hapur në qytetin tonë ose edhe vetë të organizoni tuajin.

Megjithatë, dita Panxhea nuk është vetëm për të qenë së bashku për ata 4 orë. Idea e kësaj ngjarje është që të inspirohen njerëzit të bisedojnë dhe të bëjnë ndryshime. Gjithashtu u mundëson tjerëve të marrin pjesë jo vetëm si shikues. Përmes Nokia, partneri i organizimit, disa krijuesve ambicioz të filmave nga lokacione të ndryshme nëpër botë u janë dhënë telefona celularë të cilat mbajnë incizim të videove, me qëllim që ti incizojnë tregimet e tyre. Gjithashtu, njerëzit mund të vendosin video të veten për ta marr telefonin celularë Nokia N95 8GB. Ky bashkëpunim na paraqiti refugjat nga Mianmar në India i cili incizon të qeshura të fëmijësh, familje iraniane e cila jeton në kamp të refugjatëve në Afganistan të cilët e kanë të incizuar videon e tyre për shpresë dhe Indian në Bangalor i cili incizoi prerjen e druve në Banjan…dhe fëmijë të cilët mbjellin dru të ri. Këta dhe video të tjera mund të shikoni në këtë veb faqe.

Ka shumë aspekte më të cilët mund të merrni pjesë. Mos e lëshoni shansin që të bëheni pjesë e kësaj ngjarje dhe informoni edhe të tjerët për ngjarjen.

Nëse je njeri i pasur që jeton në Taxhikistan, ajo do të thotë se ose jeni (1) zyrtarë qeveritar, (2) zyrtarë qeveritar i mëhershëm, (3) biznesmen i cili u shmanget tatimeve, (4) yllë i estradës, ose (5) kontrabandist – droge. Nëse nuk je zyrtarë qeveritar, por je i pasur do me thënë se ke “krisha” (“shpinë”, gjegjësisht mbrojtje nga ndonjë zyrtarë qeveritarë).

Raporti tregon – kurse ajo është relativisht e saktë – se edhe për tub ë yll i popullarizuar i estradës duhet të kesh përkrahje jo zyrtare nga ndonjë anëtarë i qeverisë. Në një shkresë tjetër Euroazia e re diskuton për biznesin në Taxhikistan:

“Krisha” jote mund të jetë kriminel, zyrtarë i lartë i qeverisë, veçanërisht në agjensionin e zbatimit të ligjit ose udhëheqës ushtarak. Më mirë është të kesh “krisha” nga agjensioni i zbatimit të ligjit ose nga qeveria sepse kriminelët dhe komandantët e mëparshëm ushtarak tani më nuk janë me ndikim aq të madh në Taxhikistan [tani].

Tojvar jep mendim [taj] për “listën e taxhikistanëve më të pasur”:

Përfaqësuesit qeveritar në Taxhikistan asnjëherë nuk e zbulojnë pasurinë e tyre dhe deklarojnë se jetojnë nga rroga e tyre zyrtare mujore – 200 dollarë – edhe pse kjo nuk është e mjaftueshme në kryeqytet. Pyetja ime: Pse ata të kenë aq pasuri, ndërsa unë të jem emigrant me punë më Rusi?

Të jemi të sinqertë, duhet të pranohet se ata që tani për tani kënaqen me fitimet, i ndjek rrezik i vazhdueshëm për ta humbur biznesin me çdo ndryshim të mundshëm të ndarjes së pronave midis elitave; pa marr parasysh se sa ndikim ka mbrojtësi yt në strukturat qeveritare, mund ta humbasësh edhe imunitetin edhe pronën. Javën e kaluar, njëri nga biznesmenët më të zhvilluar në Taxhikistan – Maruf Orifov ishte i dënuar nga gjykata e lartë me 8,5 vjet burgim dhe iu konfiskua prona për shkak të mitos dhe shmangies së tatimit. Ai ishte pronar më i madh i zinxhirit të shitjes me pakicë “Orima” në Dushanbe.

Xhon Musara në Taxhikistan zhurnal përshkruan eksperiencën e tij të tregtisë në Orima, derisa Ravshan mendon [rus] se vendimi i gjykatës së lartë ishte shumë i ashpër dhe do të ndikon në mënyrë negative në klimën e investimit në vend. Në çdo rast, shumica në Taxhikistan dyshojnë se ky gjykim nuk është asgjë tjetër përveç një sulmi me qëllim që të merret ndonjë biznes i huaj i fitimshëm. Taxhekonomi e ndanë [rus] këtë opinion dhe elaboron:

Intriga kryesore këtu është – kush do ta privatizon Orimën? Sa me të vërtetë procesi ishte i montuar me qëllim që të merret zinxhiri “Orima”, pronari i ardhshëm (ose mbrojtësi i tij) mund të llogaritet si truri i këtij procesi të montuar. Përderisa procesi me të vërtet është i montuar, kush do të kishte aq shumë fuqi dhe mjete për manipulim të organeve për zbatim të ligjit?

Dymbëdhjetë gazetarë, mësues dhe shkrimtarë mësuan se si të krijojnë tekst blog, videoblog, fotoblog dhe morën këshilla të dobishme, si për shembull si të përdorin RSS.

Nasim Fekrat ndihmon n; mbajtjen e punëtorisë.

Kjo eksperiencë ishte shumë e dobishme. Mësova shumë. Shumica e njerëzve të cilët morën pjesë në këtë punëtori ishin gazetarë, akademik, shkrimtarë dhe të tjerë të cilët mund të ndihmojnë të rigjallërojë kultura jonë dhe intelekti i shoqërisë së lodhur afgane. Organizimi i një punëtorie të këtillë ishte njëri nga qëllimet e mia prej shumë kohësh. Përfundimisht, kjo u bë realitet në falënderim të Geomap dhe Masume Ebrahimi.

Më shumë fotografi dhe raporte mund të gjinden në Lëvizjen qytetare të Afganistanit.

Kisha frikë të futem në botën e internetit dhe blogimit…Ndoshta ajo ishte pengesë teknike. Por, kjo punëtori për një ditë e gjysmë e ndërroi perceptimin tim…Nuk do të ishte e vërtetë nëse them se të gjitha problemet e mia me internetin u zgjodhën këta dy ditë, por megjithatë unë vendosa të filloj blogun tim, i cili tregon se sa efektive ishte kjo punëtori.

Safeh thotë [Fa] se blogimi është punë e re në Afganistan dhe se akademikët dhe mësuesit vetëm sa e zbulojnë.

Zartosht shkruan [Fa] se punëtoritë e tilla mund të jenë hapi më i rëndësishëm i gazetarisë në Afganistan.

Njëri nga siber – aktivistët është Gerçik, i cili në blogun e vetë diskuton për problemet socio-politike në vend. Në postimin e tij të fundit, Gerçik shkruan për arsyet që njerëzit mund ta lëshojnë Uzbekistanin dhe jep listë të problemeve shoqërore jetësore nga të cilat vuan bashkësia e tyre [ru]:

1. Ndërprerje të energjisë elektrike nëpër qytete nga dy e më tepër javë, bile edhe gjatë festive. Arsyeja: Çorganizim i punës së personelit të Departamentit të energjisë elektrike, e cila bën pagesën e rrymës, ata marrën mitë për “kthim” të njehsorit elektrik mbrapsht.
2. Furnizimi me energji elektrike është i kufizuar nga 4 orë në ditë në zonat fshatare;
3. Ka shume mangësi të gazit natyror për përdorim të gjerë, edhe përtej faktit se shteti është i pasur me gaz natyror;
4. Një qytetarë mesatar në Uzbekistan nuk mund ta ushqen familjen duke punuar ne Uzbekistan, kështu që njerëzit janë të detyruar të migrojnë;
5. Një familje mesatare e Uzbekistanit nuk është në gjendje ti paguaj shërbimet komunale;
6. Zyrtarët e shtetit janë mjaftë të pacipë të paraqesin gënjeshtra se një qytetar mesatar i Uzbekistanit fiton 200 USD në muaj;
7. Dhe këta zyrtar të shtetit përsëri janë të rizgjedhur për mandate të tretë!

Postimi, që reflekton realitetin e më shumë pjesëve në Uzbekistan, ka nxjerrë shumë komente nga njerëz tjerë, të cilët vuajnë nga problemet e njëjta. Një koment i atillë thotë [ru]:

Unë jetoj në periferi të Tashkent [kryeqytet]. Ndërprerja e ujit të ngrohët dhe gazit ishin rregullisht në kohën e dimrit. Energjia elektrike ndërpriteshe disa herë brenda një dite… Prindërit e mi jetojnë në Sirdarja. Ata nuk patën gaz gjatë gjithë dimrit. Bile edhe tani furnizimi është shumë i dobët. Njerëzit nuk kanë qasje te uji i pijshëm në shtëpitë e tyre dhe patjetër të shkojnë më larg për ujë.

Në një postim tjetër, Gerçik jep mendim për politikën në Uzbekistan dhe u parashtron pyetje lexuesve, e cila ishte e vendosur nga një shokë i tij, i cili shiheshe qartë që mundoheshe që ti arsyetoj aksionet e regjimit të tanishëm [ru]:

Paramendoni një situatë: e keni ndërtuar rrugën e karrierës shumë kohë të gjatë. Përfundimisht, bëheni kryetar. Çka do të bëni? Do të tentoni ta përmirësoni jetën me përfitim pasurie të pamasë dhe bollëk nacional – shtëpi të mëdha luksoze, automjete të firmave më të njohura në botë, jahte, shtëpia në breg të detit dhe biznese të mëdha – ose, do të mundoheni ta përmirësoni situatën në vend me harxhim të të gjitha parave, të themi, zhvillimit të arsimit në vend?

Ky postim ngacmoj diskutim të nxehtë midis lexuesve. Çdonjëri nga ata e dha shikimin e vet të situatës.

Është rëndë për përgjigje të kësaj pyetje. Përse? Fillimisht, unë asnjëherë nuk do të bëhem president. Dhe së dyti, problemi nuk është vetëm te presidenti. Por, nëse unë bëhem president, fillimisht do të isha kujdes për vete. Kush do ta kishte bërë të kundërtën? Ma merr mendja asnjë.

Korezm shkruan për takimin e paraprak kohës të qindra grave në qendrën e Urgenç. Ata u ankuan për zhvendosjen në tregun e qytetit, në lagjen e skajit të qytetit, edhe për shpërndarje të sendeve shitëse në vend të ri. Ashtu siç informon Korezm, protestuesit kërkonin dialog me guvernatorin. Sido që të jetë, kur ata u afruan deri në Hokimijat [ndërtesë administrative e qytetit] u ndaluan nga kolona e policëve [ru]:

Turma u ndalua nga kolona policore e njësiteve speciale…Edhe pse gratë nuk mbanin armë, policët mbanin helmeta dhe pancirë…Si rezultat, kolona e ndërpreu trafikun rrugor…Atmosfera ishte e acaruar. Një përgojim se polici ka rrahur njërën nga demonstratorët e bëri situatën edhe më të rëndë… Në afërsi kishte shtabe lëvizëse të organizuara të njësiteve speciale, të cilët, nëse gjendja do të tensionoheshe, do të jepnin urdhra për masa më të ashpra…Sidoqoftë, policia arriti ti shpërndajë protestuesit në grupe dhe deri në drekë arritën ta shpërndajë të gjithë turmën… Demonstruesit vendosën ta adresojnë problemin e tyre në TV stacionet lokale ose deri te korrespondentët e RFE/RL.

Aisha thotë është kohë e mire sepse “taxhikët kanë marrë fuqi pas këtij dimri të ashpër”:

Në gjuhën taxhike Nevruz do të thotë “ditë e re” dhe 21 marsi është gjithashtu si mbrëmja e Vitit të Ri. Këtë vit, presidenti erdhi në Khujand dhe gjithë njerëzit po ecnin rrugëve dhe nëpër parqe, lundronin me anije në lum, hanin akullore dhe shikon aktorët e rrugëve. Gratë kishin veshur fustanet e tyre prej mëndafshi, ndërsa shokët dhe familjet u mblodhën dh bënë sumanak (hashure) – ëmbëlsirë e bërë prej gruri.

Gjashtë ditët e fundit lajmet eTxhikit emitonin vetëm për festimin e Nevruzit nga ana e zyrtarëve të lartë në pjesë të ndryshme të shtetit. Tojvari komenton se është e neveritshme të shohësh një fytyrë të njëjtë në TV tërë kohën [tj]:

Nëse ndonjë i huaj shikon Nevruzin në televizioni Taxhik, do të mendonte ose se është ditëlindja e presidentit ose kampanja e tij parazgjedhore.

Sivjet gjithë manifestimet kryesore u mbajtën në Khujand, në sheshin kryesor afër ndërtesës së qeverisë, ku mbaheshin shfaqe teatrale nga më tepër se njëmijë njerëz – duke përfshirë edhe fëmijët – ku ishte i pranishëm kryetari. Ravshani në neweurasia pyetet pse kemi kaq manifestime të mëdha, nëse janë të ndaluara me ligj, që u prezantua nga kryetari në detyrë.[ru]:

Vitin e kaluar, u vendos rregullorja e re e cila kufizon manifestimet e tepërta në Taxhikistan. Tani, një vit më pas, u harxhuan shumë para për një manifestim të Nevruzit. Sa janë shpenzimet për gjithë ato kostume dhe zbukurime? Sa të holla u harxhuan për qeveritarët që të shkojnë prej Dushanbe deri në Khujand? Pse kemi mjaft të holla të organizojmë këso lloje ngjarjesh dhe nuk kemi të holla që të blejmë ushqim e t’ua japim te varfërve?

Taxhikstanveb thekson deklaratën kontradiktore që dha presidenti Rahmon. Në fjalimin e tij për Tajik intelligentsia për festën e Nevruzit, Rahmoni kritikoi mediat Taxhike për reagimin me vonesë për ngjarjet që ndodhin në shtet:

Sa herë që ndodh diçka në shtetin tonë, njerëzit informohen për atë nga agjencionet Ruse dhe vetëm atëherë mediat tona japin lajmet,”thotë presidenti”. Si rezultat, situata shpesh keqkuptohet, dhe kështu që dalin në shesh lajme të ekzagjeruar, false, shpifëse….

Për ta zgjidhur këtë problem, ai urdhëroi të themelohet një kanal lajmesh që në mënyrë operative të informojë popullin për ngjarjet në vend dhe jashtë.

Në të njëjtën kohë Rahmoni shfaqi mbështetjen e tij implicite për censurën shtetërore, duke nënvizuar nevojën për të vonuar botimin e ndonjë material i cili do të fyente dinjitetin, në veçanti, të zyrtarëve, ose nxitë konflikte, regjionalizëm dhe ekstremizëm. Ai gjithashtu kërkoi nga gazetarët të përmbahen ndaj përhapjes së “mosbesimit dhe pesimizmit. Dëshira presidenciale mund të interpretohet në censurë të rreptë dhe presionit të mëtejmë të mediave nga autoritetet. Çdo mund për të kundërshtuar pikëpamjen zyrtare mund të etiketohet si “destabilizuese” nga të nënshtruarit e Rahmonit..

Është dëm që një festë e shenjtë si Nevruzi të përdoret për t’ua larë sytë qytetarëve dhe më pas kufizon lirinë e mediave.

Si për shembull, bretelka pyetet (ru):

A janë çmendur të gjithë? Nuk mund të besoj se është e mundshme të rruhen dhurata për dy miliardë fëmijë në Kirgistan. Të gjitha do t’i vjedhin!

Fançeri seriozisht mendon për idenë (ru):

Djema, a nuk e shihni potencialin e kësaj ideje? Së pari, të gjithë e dinë se Baba Dimri nuk ekziston, Baba Dimri është brend i njohur botëror. Nëse kjo ide popullarizohet shumë, atëherë ky do të jetë një hap i rëndësishëm për zhvillimin e turizmit në Kirgistan (duke tërhequr sa më tepër turistë). Unë mendoj se kjo ide është e mirë dhe reale.

Edhe një koment qesharak është ai i Ataman Rakinit (eng):

Iiiiiiiiiik!!! Mjekër gjatë.
Duhet të jenë Vahabë.

Nga një fillim i këtillë me shaka, tani mund të dalim në tema më serioze dhe më reale të ua cilat tërhoqën vëmendjen e bllogerëve. Ana Jallovkiva ka shkruar në kloop.kg se prefekti Bishekut, Danijar Usenov ka shpallur fillimin e “subotnikut” dymujor në mes nxënësve dhe studentëve. Fjala “subotnik” rrjedh nga fjala ruse “subbota” (e shtunë) dhe shënon punë shoqërore ku njerëzit pastrojnë rrugët, parqet rrethinën e shkollave dhe institucioneve tjera publike.

Lejdimisteri vërejti (ru):

Aspak nuk është ide e keqe. Ne gjithmonë e kemi pastruar rrethinën e shkollës. Unë dua ta shoh qytetin tim të jetë i pastër, por për fat të keq më shumë e ndotim se sa që e pastrojmë.

Nga ana tjetër, mbrojtësi i të drejtave të njeriut, Maksim Kuleshov nuk pajtohet me vendimin me vendimin e Usnovit dhe thekson se kjo është thyerje e të drejtave të fëmijëve. Ai thotë se Bashkimi Sovejtik nuk ekziston më dhe fëmijët nuk janë pronë e prefektit. Ai gjithashtu shtoi se bashkë me ekipin e tij do të protestojnë kundër zyrës së prefektit të Bishekut.

Meni pajtohet me Kulleshovin (ru):

Prefekti le ta pastrojë qytetin, e jo fëmijët e shkollave. Si duket prefekti dëshiron të ndërtojë komunizëm në Bishek.

Duke folur për protesta, të gjithë kujtohen për “revolucionin e laleve” në mars 2005, kur kryetari i atëhershëm Akaev duheshe të largohet nga vendi. Kryetari i tanishëm i Kirgistanit Bakiev dhe parlamenti i sapo zgjedhur duan të bëjnë përmirësime në rregullat e punës në Kirgistan, duke bërë 24 marsin festë kombëtare.

Psiho ankohet për vendimin e tillë (ru):

A do të fillojë parlamenti ndonjëherë të punojë, të bëjë diçka të dobishme? Kaluan dy muaj dhe akoma s’po punojnë asgjë.