Kirus Farivar është bloger, gazetarë dhe shkrimtarë i cili jeton në SHBA. Ai aktualisht punon në librin për ndikimin e internetit ndaj shoqërisë. Kirus shkruan për ndikimin e internetit në Iran, Senegal, Korenë Jugore dhe Estonin. Së fundmi ai ishte në Iran i bëri disa fotografi nga qilimat Iranian, ushqimi, ndërtesat dhe natyrat.

Pyetje (P): Së fundmi e vizituat Iranin pas shumë vitesh. A ishte tronditje kulturore për ju? A ekzistonte dallim midis asaj që ju e mendonit dhe asaj që e njihe për Iranin në realitet?

Përgjigje (A): Irani aspak nuk ishte tronditje kulturore. Ishte shumë afër asaj që e prisja në aspektin kulturor. Megjithatë unë jam rritur në familje gjysmë iraniane në Kaliforni. Iranianët janë njerëz shumë mikpritës dhe c135doherë duan ti ndihmojnë dhe ta presin anëtarin e familjes si unë, të cilat asnjëherë nuk e kanë vizituar Iranin.

P: Ju shkruani libër për internetin ndaj shoqërisë. Një e katërta e librit është për Iranin. A do të mund të na e sqaroni këtë projekt?

A: Unë shkruaj libër për historinë dhe efektet e internetit në katër shtete të botës, në mes ë cilave Estonia, Irani, Senegali dhe Korenë Jugore. Libri studion lidhjen në mes historisë politike dhe ekonomike të këtyre vendeve me ardhjen e internetit. Ajo do të publikohet nga Rutgers University Press (SHBA) në vjeshtë/dimër të viti 2009.

P: Përse i zgjodhët këta katër vende për librin tuaj?

A: I zgjodha këta vende për shkak se çdonjëra nga këta paraqet përvojë shumë të ndryshme kur është fjala për internetin.

Senegalin, për shkak se është vend nga Sub-Saharan Afrika, dhe sidoqoftë në krahasim me vende të tjera të rajonit është i qëndrueshëm politikisht dhe ekonomikisht. Do të duhet të arrij për depërtimin e madh të internetit, por megjithatë ky nuk është rasti.

Estonin, për shkak të ndryshimeve të shpejta që i bëri prej kur u nda nga Bashkimi Sovjetik në vitin 1991. Ajo u ndërtua në vend në të cilin mezi kishte komunikim me botën e jashtme në vitin 1991 në vend të i cili ka më shumë celularë se sa banorë.

Korenë Jugore, për shkak se ka numër më të madh të shfrytëzuesve të internetit në botë dhe e ka gjerësinë proporcionale më të madhe dhe më të gjerë (bandwidth) në botë. Si ndodhi kjo?

Iranin, për arsye personale, por edhe për shkak se është interesant të ndjekej se si interneti, teknologjia përçarëse, përputhet me teokracinë dhe mendimtarët demokrat herët në shekullin e 21.

P: A ke gjetur diçka të përbashkët në këta vende?

A: Kam gjetur elemente të përbashkëta në atë se interneti deri më tani ka efekte dinamike ndaj historisë bashkëkohore në çdo vend. Bile edhe në vendin si Senegali, interneti është mjaftë i lirë deri në pikën ku bile edhe fëmijët më të varfër nga Dakar me mbledhje të parave nga tre, katër fëmijë mund të lejojnë të ndajnë qasje në makinë në internet kafetë, rregullisht nga një orë në ditë. Çdonjëra nga këta vende mund të duket e ndryshme pa zmadhimin e numrit të shfrytëzuesve të internetit.

P: A mendon se bloget kanë ndikim të vërtetë ndaj mediave iraniane dhe shoqërisë?

A: Mendoj se bloget kanë ndikim ndaj Iranit, por pyes se sa mund të ndikojnë tani kur shumë bloge janë të filtruar dhe gjerësia është e ngadalshme. Sigurisht, shumë Iranian dinë se sit ë shfrytëzojnë proksi dhe vegla të tjera për t’ju shmangur bllokimeve, por prapë se prapë qëndron fakti se shumë mendimtar të rinj Iranian dhe shkrimtar patjetër të largoheshin nga viti 2001, me çka pyes kush janë fituesit dhe humbësit në këtë rast. Përgjigja nuk është e qartë.

P: A njoftuat ndonjë bloger në Iran? Cilat ishin sfidat për siber aktivizmin?

A: Nuk kam njohur bloger në Iran, por e njoftova Shahram Sharif nga ITIran.com dhe Sian Tabesh nga Vikipedia persiane. Më parë kam biseduar me shumë bloger nëpërmjet telefonit dhe mesenxherit, por për fat të keq nuk jam takuar me asnjërin nga ata. Është shumë rëndë për siber aktivistët, bile ehe për ata të cilët jetojnë jashtë Iranit, të flasin kundra qeverisë dhe të ndjehen të sigurt.

P: Si ishte përvoja juaj personale në surfin dhe shfrytëzim të internetit në Iran? E ngadalshme, e filtruar…?

A: U vendosa te gjyshja ime, e cila edhe pse jeton në Teheranin verior nuk kishte qasje në internet në apartamentin e saj. Në kohën që unë qëndrova dy javë vetëm njëherë e shfrytëzova internetin nga internet kafeja në hotelin Aeman në Esfahan. Munda të bëj skajp thirrje në SHBA pa asnjë problem. ME këtë që thash, unë kisha qasje shumë të kufizuar të internetit në iPhone – çudi, e vetmja faqe të cilën mundesha ta hap pa asnjë kufizim ishte faqja e Njujork Tajms.

Autorët e blogut të mediave maqedonase Komunikacii.net, e analizuan shfrytëzimin i internetit dhe mediat e reja për herë të parë nga ana e partive politike për fushatat e tyre për zgjedhjet e parakohshme parlamentare, që do të mbahen me 1 qershor, 2008.

Ekspertët për media Sead Xhigal dhe Darko Buldioski bënë analizë të përbashkët për pjesëmarrjen e internetit për të dy partitë udhëheqëse, VMRO-DPMNE dhe partia opozitare, SDSM:

Mirë: Bloget, YouТube kanalet, MySpace, Facebook, Hi5, etj.
[…]
Mirë: Video, audio, dokumente, komente, etj.

Shumë, nëse jo edhe gjithë materiali të cilin e japin për fushatën mund të gjendet edhe onlajn. Rregullisht të përmbushura (supozojmë, ashtu na duket, jo sepse e kontrollojmë për çdo ditë  dhe evidentues, shumë kursime të parave.) Gati të gjitha materialet janë të vendosura në ndonjë servis onlajn pa pagesë, që sigurisht deri në një masë të caktuar është hap i mençur.

Keq: Aspak, por vërtet aspak nuk ka “social” në këta nevojat e tyre të mediave sociale. Përmbajtja e blogeve origjinal është e drejtuar për në foltore, për dokumentare të cilat lëshohen në TV me logo PPP, për mediat tradicionale, për analist, gazetarë dhe për një grumbull vendesh tjera, vetëm që nuk janë për në blog. Postime të gjata, drejtim te publike të ndryshme në çdo postim, postime pa asnjë përvojë ose komentim personal, të paktën për atë se si kanë kaluar në tubim, pa atë që blogun e bën blog: individualiteti, personaliteti. Video klipe të cilat janë të bëra për të TV dhe jo për vloge, fushata të cilat origjinal janë për shtyp viral e jo për dërgim nëpër internet dhe fotografi si dekorim, dhe jo si ndonjë informatë transparente e cila do të hedh dritë në kandidatët e vetë. […]

Sigurisht, si pasojë e saj bloget nuk janë shumë të vizituara, nuk ka shumë komente, dhe thjesht (akoma) nuk janë pjesë e diskutimeve.

Përfundim: […] Shkëlqyeshëm është që shpejtë u pranuan numër i madh i serviseve dhe kanaleve nëpërmjet të cilave mund të komunikohet fushata parazgjedhore, por megjithatë efekti i tyre natyrisht do të jetë shumë i vogël, dhe si një ndër arsyet e mundshme është përdorimi i tyre i thjeshtë si veb magazine dhe materialet e blera të cilat edhe ashtu (si edhe te të gjithë fushatat tjera deri më tani) i bënë pa lodhje.

Si komentim i postimit të njëjtë, blogeri i spikatur lokal Ribaro, shkruan (MKD):

Gjëja më interesante për grumbullin e blogeve të krijuar nga partitë politike për këta zgjedhje ëshët ajo se ata kanë disa idiotë të paaftë që qëndrojnë si administrator dhe u përgjigjen komenetve. E kam vërejtur një komentim të tillë (i cili dukeshe të ishte plotësisht i saktë dhe pyeti diçka) por nga ana tjetër “nikoqiri” i kundërpërgjigjet me komentimin: Kush pyet? Fundar! Deri më tani zvogëlohet fuqia e blogut dhe blogosfera, bloget e tyre do të mbeten pak të vizituara dhe vetëm nga anëtarët e tyre partiak për lëvdata. E njëjta ishte edhe në zgjedhjet e kaluara parlamentare dhe e njëjta edhe tani.

Dhjetorin e kaluar, gazetares Natalia Morar i është ndaluar hyrja në Rusi dhe ishte dëbuar në vendin e saj në Moldavi, që kurr revista javore ruse shpalli seri të shkrimeve të saja për vërshim ilegal të shumave të mëdha të parave jashtë Rusisë nga ana e zyrtarëve të lartë të vendit.

Në fillim të këtij muaji, Morar (emri përdorues natmorar në LajvZhurnal) kishte përvojë fantastike në aeroportin internacional të Istanbullit Ataturk, të cilën e përshkruajti (RUS) në blogun e saj:

“Juve u është ndaluar hyrja në vend, tani do të dëbohesh në Moldavi”, në një anglishte të keqe më sqaroi nëpunësi i kontrollit kufitar në aeroportin Ataturk në Istanbull, duke i’a dhënë dokumentet e mia policit të thirrur. Fillova të besoj se ky është fati im: aeroport, dëbim.

Më dërguan në stacionin policor dhe atje më mbajtën 40 minuta. Doli se ata kanë pasur 24 vjeçaren Natalia Morar në bazën e tyre të të dhënave, prostitute e cila më parë është dëbuar në Moldavi. Mu desh shumë kohë të ju sqaroj se unë nuk jam ajo. Identifikimi im i gazetarisë dhe të gjitha dolumentet tjera i bënë edhe më tepër dyshues. Ata patjetër të kenë menduar: Sa prostitute e mënçur, është mbrojtur me dokumente.”

Përfundoi mirë kur policët vendosën të na i krahasojnë numrat e letër njoftimit. Më lëshuan […], duke më pyetur në vend të lamtumirës: “Mik nga Turqia, po?” […]

Në ditën ndërkombëtare kundra homofobisë, e mbajtur me 17 maj, organizata serbe për të drejtat e lezbikeve Labris kishte paraqitjen e vetë.

Jasmina Tesanovic, politikane aktiviste serbe dhe shkrimtare, përsëri paraqiti tekstin me deklaratën në blogun e saj B92. Vijon përkthim nga serbishtja:

[Shoqata mjekësore serbe]: Homoseksualiteti nuk është sëmundje.

Homoseksualiteti nuk është sëmundje, qëndron në shkrimin e repartit psikiatrik të shoqatës mjekësore serbe, e cila ka fituar Labris si përgjijge për kërkesën kjo organizatë shtëpiake ta vërteton qëndrimin zyrtarë të shoqatës shëndetësore botërore [World Health Organization, (WHO)] tani më 18 vite.

Me 17 maj, dita ndërkombëtare kundra homofobisë – dhe si pjesë e iniciativës “A je homofobik?” – Labris iu drejtua SMA, dhomës shëndetësore serbe dhe ministrit të ardhshëm të shëndetësisë. Labris pret që ministri i ardhshëm menjëherë pas shpalljes të deklaron se homoseksualiteti nuk është sëmundje. Gjithashtu, pret adoptim të kodit etik për orientimin seksual nga dhoma shëndetësore serbe, që të ndihmon në ndalimin e diskriminimit kundra njerëzve të cilët kanë nevojë për ndihmë mjekësore.

Kujtohemi që Labris – organizata për të drejtat e lesbikeve – këtë vit vazhdimisht tenton të ndikon në shumë organizata, duke përfshirë edhe ministrinë e shëndetësisë, të bëjnë marrëveshje me organizatën shëndetësore botërore. Njëra nga organizatat shtëpiake relevante – SMA – tregoi pajtueshmëri me WHO. Në këtë mënyrë, Labris dëshiron ti mbështes organizatat tjera të përfshihen në luftën për zhdukjen e paragjykimeve. 17 maj është ditë për promovimin e të drejtave të lezbikeve dhe homoseksualëve, për shkak se në këtë ditë në vitin 1990 WHO zyrtarisht e hoqi homoseksualitetin nga lista e saj e të sëmurëve.

Dragana Vuckovic

Labris - organizata për të drejtat e lezbikeve
Beograd, Republika e Serbisë
E-mail: lobi@labris.org.yu
Tel: + 381 11 334 1855, + 381 11 334 7401
E-mail: labris@labris.org.yu
Tel/fax: +381 11 3225 065
Mob: +381 63 8 513 170
Web: www.labris.org.yu

Daungriter komenton:

Më vinë mirë për hapin e ri, por jam i sigurt që do të sulmohen nga të gjitha anët. Mendoj që është shumë e guximshme të shpallet kjo deklaratë, veçanërisht kur nuk është e njohur se kush do të përgjigjet [pas zgjedhjeve të 11 majit, qeveria e re akoma duket të formohet].

Drago Kovaçeviç i përgjigjet kometimit të Daungriter:

Sulmi nuk do të jetë shumë i fuqishëm. Të gjithë kanë frikë nga mjekët, për shkak se çdonjëri patjetër të përballet me ta një ditë.

Opozita ruse duheshe të mban mbledhje protestuese më 6 maj në Moskë, në mbrëmjen e inaugurimit të Dimitri Medvedev i cili do të zëvendësoj Vlladimir Putinin në vendin e presidentit, por zyrtarët qytetarë nuk e lejuan atë – dhe udhëheqësit e koalicionit opozitarë, Rusia Tjetër, në fund e anuluan marshin e disidentëve në momentin e fundit. Policia edhe ashtu mbajti numër të madh të protestuesve.

Shfrytëzuesi i LJ, drugoi – i cili është bloger i madh rus, paraqiti fotografi dhe përshkrim të këtij “lloj marshi” (në rusisht):

[foto]

Sonte, te përmendorja e Griboedov të Kristi Prudi, 4.625 gazetarë dhe 8.416 policë i pritën pjesëmarrësit e marshit të disidentëve, të cilët prapë se prapë u paraqitën nga ana e kundërt.

[foto]

Grup e vogël prej 15-20 personave u mblodhën te Pokrovka dhe lëvizën nga Çisty Prudi kah stacioni hekurudhor nëntokësor, të shoqëruar nga disa fotograf dhe kameraman.

[foto]

Policia e vërejti grupin prej së largu dhe e ndaloi në afërsi të përmendores së një këngëtari të folkut kazakistanas. Vetëm sa dëgjova “grrrr….vetëkontroll dhe qetësi…grhm-hm-gr…”zëra të cilët vinin nga radio stacioni i një polici, protestuesit opozitar të cilët shkonin poshtë rrugës ishin sulmuar nga të gjitha anët.

[më shumë fotografi dhe tekste]

Shfrytëzues i LJ kozenko paraqiti një epitaf (në rusisht) për Rusinë Tjetër:

Nuk kishte marsh të disidentëve. Udhëheqësit u zhdukën, ndërsa aktivistët bënë disa shqetësime të vogla në qytet.

Urojmë për mossuksesin tuaj, Rusia Tjetër. Viti i kaluar ishte argëtues, po edhe interesant me ju. Në fillim dukeshe sikur ka ardhmëri për ju, por në fund e gjithë ajo u vë në dukje-do të më falni-mërzitshëm dhe turpshëm.

Amin.

Ja një këmbim nga pjesa e komenteve në këtë shkrim:

marçenk:

Ky shkrim duket sikur ta ketë shkruar ndonjë njeri i ofenduar dhe i dëshpëruar i cili ka blerë biletë për shfaqjen, por aktorët kanë ikur me paratë e tyre.

kozenko:

Ky shkrim duket sikur ta ketë shkruar ndonjë njeri i ofenduar dhe i dëshpëruar. Shumë i dëshpëruar, për shkak se asnjë nga politikanët në vendin e tij nuk i përfaqësojnë interesat e tyre. […]

Disa ditë para Samitit, Filip Petrovski e përshkruajti atmosferëen në vend:

I pabesueshëm është tensioni që këto ditë e ndjejmë në vendin tonë. Samiti i NATOs që do të mbahet në Bukuresht në gjithë rajonin krijon një atmosfere të rëndë pritjeje. Kjo është një e panjohur absolute për atë se çka do të ndodh në fund. Përfundimi dhe pritja e tij janë pjesë e pashmangshme jetëve tona, diskutimeve më të thjeshta… Këto ditë morra pjesë në një diskutim mes dy shokëve që kishin mendime të ndryshme rreth qëndrimit tonë pas propozimit të fundit të ndërmjetësuesit Nimic. Përndryshe, këto dy asnjëherë më parë nuk i kisha parë të jenë nervoz, agresiv apo jotolerant për çështje nga lëmia e politikës dhe historisë në diskutimet ndërmjet tyre. Mirëpo, këtë herë nuk ishte ashtu. Njëri prej tyre, thjeshtë, u ngrit dhe shkoi, duke mos hequr dorë prej qëndrimeve të veta.

Kur më date 2 prill u kuptua se Greqia do ta ndalojë NATOn të arrijë konsensus për thirrjet për anëtarë të rinj, dhjetëra blogerë maqedonas reaguan me postime të hidhura.

Disa vendosnin foton e flamurit aktual të Maqedonisë në faqet e tyre, ndërsa të tjerët përdornin flamurin që përdorej prej 1992-1995, me diellin e Verginës, i cili nuk përdoret zyrtarisht për shkak të kundërshtimit nga ana e Greqisë. Shumica, si p.sh. blugu Toast Government dhanë mendim se qëllimi i fundit i Greqisë është negacioni komplet i identitetit maqedonas dhe zhdukja e kombit. Bashkë me urimet për Kroacinë dhe Shqipërinë, disa blogerë i rekomandojnë popullit maqedonas të jenë të bashkuar në kohë të fatkeqësive dhe i ofrojnë ide Qeverisë së Maqedonisë si të veprojë në të ardhmen.

Që ditën e nesërme filluan të paraqiten postime më optimiste, shpesh të shoqëruara me klipe te këngëve mqedone. P.sh. një bloger thotë se nuk është “fundi i botës”.

Njerëzit i ka kapur një çmendi dhe histeri që në mëngjes. Hyjnë dhe dalin nga zyra ime dhe vetëm dëgjoj ofkëllime, NATO (eh moj nato, kolege) , VETO, Meto…

Blogimi tani për tani mbahet, por shoh se po lëshon. Çka do kishim bërë, te rinia e mërzitur, te nuk e di çka. Aman o njerëz, po kështu nuk u frikuat kur filloi lufta në vitin 2001. Haj, ç’të bëjmë, të gjuajmë dhe të presim ditën e gjykimit. Siç shoh dielli lindi përsëri, shtëpia është po aty ku ishte edhe dje, fabrika gjithashtu, a edhe puna po më pret përsëri!!!

Zoriv, në mënyrë ironike tregon në tentimet greke që ta monopolizojnë trashëgiminë historike botërore, sepse pasardhësi i vërtetë i Aleksandër Makedonskit nuk do të tregonte frikë se “vendi i tij do të sulmohej dhe pushtohej nga një vend pesë herë më i vogël se ai”.

Blogerët të promovojnë pacifizëm principiel, si Anti dhe Bi, përsëri e treguan qëndrimin e tyre për mospjesëmarrje në aleanca të luftës, të cilin e kanë të publikuar edhe më parë me kërkesë që Maqedonia të mos merr pjesë në luftërat në Irak dhe Afganistan.

Kalina reagoi në formën e re të skepticizmit për integrimin në NATO dhe BE, duke cekur se në mediumet maqedonase pas dështimit në Samitin janë shfaqur shumë analistë jokonsistent, të cilët asnjëherë më parë nuk e kanë kundërshtuar këtë përcaktim shumëvjeçar strategjik, e tani flasin për të hequr dorë nga përpjekjet për anëtarësim.

Ekspertët për të drejtat e njerëzve Mirjana Najçevska dhe Zharko Trajanoski, mbajnë përgjegjëse Qverinë për dështimin e plotësimit të obligimit që kanë marrë përsipër, hyrja e RM në NATO – veçanërisht me paralajmërime të mos përdoret fuqia e madhe obstruktive e Greqisë si burim për të gjitha dështimet e Maqedonisë.

Bazhdarxhiu dha kritika për gazetarët maqedonas të cilët në shenjë proteste e kanë lëshuar konferencën për mediume të Ministres greke në Bukuresht:

E dëgjoj këtë dhe nuk mund të fryhem së çudituri për marrëzinë krenare të gazetarëve. Në vend që të mbeten në shtyp dhe të bombardojnë me pyetje me të cilat do ta zënin politikën fashiste greke lakuriqe, ata vendosën të shkojnë. Madje nuk u tha se shkuan me potere, kanë bërë diçka me çka do ta kthejnë vëmendjen, por vetëm se ua kanë kthyer shpinën. Në ikjen e tillë Dora me siguri u është falënderuar në mend.

Ditët e ardhshme, të vetëdijshëm për nevojën e komunikimit me botën, sa më shumë blogerë maqedonas filluan të publikojnë edhe në gjuhën angleze.

VBB me shembuj historik tregon në joqëndrueshmërinë e argumenteve greke:

Ekziston një ishull i quajtur Irlanda. Për arsye historike të ngjashme me ato të përshkruara më pare, kjo hapësirë gjeografike ka qenë e ndarë në mes Republikës së Irlandës (shtet i pavarur si Republika e Maqedonisë) dhe Irlanda Veriore, pjesë përbërëse e një shteti tjetër – Britania e Madhe (ngjashëm me provincën greke Maqedonia). Mbretëria Britanike në të kaluarën ka zbatuar masa të ashpra në territoret e saja irlandeze, ndër të cilat edhe kolonizim të elementeve besnike të saja nga Britania e Madhe. Në parim ngjarja është e njëjtë si me Greqinë. Por, ka një dallim, se sot Britania e Madhe nuk kërkon që Republika Irlandeze ta ndërrojë emrin e saj kushtetues.

Duke marrur parasysh ndikimin e politikës në jetën e përditshme në Maqedoni, me siguri integrimi në NATO do të mbetet një ndër temat politike më të diskutueshme për blogerët e Maqedonisë edhe në të ardhmen e afërt.

Në vijim të dëgjimit u kuptua se ministri i punëve të brendshme Rumen Petkov gjithashtu ka pasur “takime të kundërligjshme” me pjesëtarë të grupeve kriminele. Ministri Petkov i hodhi poshtë akuzat e Tanev quajtur ata si “grumbull gënjeshtrash”. Sidoqoftë, më vonë, u bë e qartë se takimet e tilla vërtet kishin ndodhur.

Sjellja e ashpër dhe e papërshtatshme e ministrit të punëve të brendshme me 19 Mars në konferencën për shtyp shkaktoi indinjatë të plotë. Televizionet e vendit nuk e emituan në eter të gjithë paraqitjen fyese, por ajo ishte e vendosur në JuTjub.com nga ana e një gazetari i cili morri pjesë në ngjarje.

Gjithashtu ishte e vendosur edhe në blogun e Ivan Bedrov. Gazetari dhe blogeri i famshëm Pedrov pyetet (BUL) a ishte ministri “high” në konferencë.

Opinioni ishte i tronditur nga këta zbulime. Në internet u paraqitjen thirrje për dorëheqje të ministrit, por tani për tani ai refuzon të jap dorëheqje.

Në lidhje me këtë, Jovko Lambrev pyet (BUL) çka duhet tjetër ti ndodh ministrit përpara se të fillojmë ti “zmbrapsim vezët e këqija, policët e këqij dhe qeverisësit e këqij, atje ku përkasin….pas prangave”

Julian Popov shkruan (BUL):

Në këtë vend njeriu mund të fillon biznes qesharak. Çdokush mund të hap zyrë dhe të fillon të pranon baste se a do të qëndroj apo do të shkoj Rumen Petkov. A do të merr denoncim apo jo. A do të fiton pozitë të re ose jo. Ose njeriu mund të vë bast për atë se çka do të ndodh në vijim. Për një javë, muaj, gjashtë muaj ose një vit? Të gjithë e kanë të qartë se Rumen Petkov mban përgjegjësi të madhe për ekuilibrin në kabinetin e tij dhe partinë e tij (Partia Sunduese Socialiste Bullgare). Si do që të jetë, është ngacmuese të vendosen baste në atë që kur diçka është në mënyrë të dukshme për çdonjërin do të jetë një dokument real. Kur ai me të vërtetë do të jap dorëheqje, puna e definicionit për “koeficienti i Petkovit” do të mund të filloj. Ky koeficient do ta masë kohën që publikisht të pranohet ajo që është e dukshme për të gjithë.

Pejo Popov shkruan (BUL):

Në kohë të fundit ndjej sikur ditët i kam të zbrazëta nëse nuk ka konferencë të incizuar me Rumen Petkov. Kur kam fat shikoj dhe qeshi me ironi për deklaratat si “Etja juaj për gjak nuk më inspiron”. Por ajo çka më habit nuk është vulgarizim i ministrit.

Blogeri pranon se ka një pyetje të cilës nuk mund ti përgjigjet:

Çka duhet të ndodh që të shohim ministrin të jep dorëheqje?

Kjo pyetje e rëndë, akoma e pa përgjigjur, e inspiron Pejon të fillon (BUL) garë letrare me shpresë se “Në Bullgari duhet të ekzistoj mendje e aftë që me gjenialitetin e vetë të ndjekë serialin e ndodhive…(të cilat do të dërgojnë në dorëheqjen e tillë) ose nuk është e nevojshme.

Nga nxënësit e garës kërkohet të shkruajnë tregim të shkurtër, shpjeguar ndodhitë të cilat dërgojnë deri te dorëheqja e ndonjë ministri dhe të dërgojnë dokument tekstual ose link të atij tregimi. Blogeri mbledh para përmes fondacioneve që ti shpërndahet fituesit.

Ndoshta duket e pabesueshme, por një numër i madh i blogerëve tani më japin kontribut në fondin e shpërblimit, ndërsa blogeri i popullarizuar bullgar Bogomil Shopov premtoi se do të incizoj film bazuar në tregimin që do të fitoj. Nëntëmbëdhjetë (19) tregime të shkurtra tani më janë dhuruar, dhe është shumë e mundshme që të ketë edhe më tepër para afatit të fundit 8 prillit, përderisa spektatori bisedon se kush do të jetë fituesi dhe a do të bëhet i vërtet ndonjëri nga skenarët.

[…] Një qytetare nga Moldavia, Morar u ndalua të hyjë në Rusi në dhjetor sipas urdhërit të Shërbimit të Sigurimit Federal dhe u deportua në Kishnjev. Një muaj më vonë, zyrtarë të Ambasadës Ruse në Kishnjev ia sqaruan arsyen e deportimit të saj me një deklaratë një-paragrafëshe duke cituar një ligj të vitit 1996 në të cilin thuhet se autoritetet kanë të drejtë të refuzojnë hyrjen e ndonjë të huaji “me arsye të sugurojnë mbrojtjen ose sigurinë e shtetit apo të rendit publik, ose të mbrojnë shëndetin e popullatës së përgjithshme”.

Javën e kaluar, Morar u martua me kolegun e saj Ilija Barabanov, një qytetar rus dhe dje tentoi të hynte në Rusi si bashkëshorte e tij. Asaj përsëri nuk iu lejua hyrja dhe e vendosën në zonën tranzite të aeroportit. Autoritetet i thanë Morar se nuk i lejohet hyrja në Rusi por nuk i dhanë asnjë dokument legjitim që do të justifikonte ndalimin, ata vetëm thonin “urdhër prej lart”. Barabanovi, të cilit i lejohej hyrja, qëndroi me gruan e tij. […]

Për shkak të problemeve shëndetësore të Morarit, ajo dhe Barabanov vendosën të kthehen në Moldavi me datë 1 mars.

Më poshtë është përkthimi i postimit të parë të Morarit që kur u deportua nga Rusia(RUS), i publikuar në 4 mars:

Tani gjithë kjo ngjarje më duket shumë e largët, sikur s'ka të bëjë me ne.
Nuk do të përsëris gjithçka, me të vërtetë nuk kam aspak dëshirë…

Jam shumë e lodhur. Për shumicën e atyre që u munduan të më shesin mend gjithë këto muaj, e vaçanërisht ndaj Ilijës dhe ndaj meje këto ditët e funfit, kjo s'është asgjë tjetër përveç se një çështje politike dhe pseudo-patriotike. “Mos dhje aty ku të kanë strehuar” dhe fjalë tjera të ngjashme.

Ju flitni për politikë, ju flitni për të drejtat sovrane të shtetit, ju jepni deklarata të zbrazëta - anonimisht, megjithatë, nuk mund të kuptoj një gjë të thjeshtë…

Akoma nuk kam përgjigje nga askush përse nuk mund të jetoj në një shtet i cili është bërë shtëpia ime që moti… Nuk e kuptoj aspak.

Do ta them vetëm këtë - martesa ime me Ilijën nuk është false, jemi bashkë për një kohë të gjatë. Ndodhia në Domodedovo nuk është skenuar paraprakisht për gazetën New Times, ne vepruam sipas vullnetit tonë, jemi dy të rritur. Shumë veta po më pyesin pse u desh të bënim një shfaqe të tillë. Nuk do të tentoj t'ua ndërroj bindjen. Për mua, nuk ishte shfaqe. Për mua, ky është shteti në të cilin nuk më lejohet të jetoj. Për mua, ky është personi me të cilin nuk më lejohet të jem. Për mua, kjo është gazeta për të cilën nuk më lejohet të punoj.

Po të isha më e fortë, do të qëndroja në Domodedovo një muaj.

Ndjehem më mirë tani. Nëna ime është më keq. Kishim dy telefonata anonime në numrin e shtëpisë, me kërcënime kundër meje. Të dy telefonatat ishin natën. Të dyjave u është përgjegjur nëna ime. Dje thirrëm ndihmën e shpejtë që të ringjallnin atë. Këtë nuk do ta fal kurrë. Do të falja gjithçka, por, këtë - kurrë.

Një falemenderim për të gjithë ju që ishit pranë meje dhe që jeni me mua tani. Më shumë jeni ju se gjithë ata së bashku.

Ky postim ka pasur 243 komente nga lexuesit deri më tani.