Dhjetorin e kaluar, gazetares Natalia Morar i është ndaluar hyrja në Rusi dhe ishte dëbuar në vendin e saj në Moldavi, që kurr revista javore ruse shpalli seri të shkrimeve të saja për vërshim ilegal të shumave të mëdha të parave jashtë Rusisë nga ana e zyrtarëve të lartë të vendit.

Në fillim të këtij muaji, Morar (emri përdorues natmorar në LajvZhurnal) kishte përvojë fantastike në aeroportin internacional të Istanbullit Ataturk, të cilën e përshkruajti (RUS) në blogun e saj:

“Juve u është ndaluar hyrja në vend, tani do të dëbohesh në Moldavi”, në një anglishte të keqe më sqaroi nëpunësi i kontrollit kufitar në aeroportin Ataturk në Istanbull, duke i’a dhënë dokumentet e mia policit të thirrur. Fillova të besoj se ky është fati im: aeroport, dëbim.

Më dërguan në stacionin policor dhe atje më mbajtën 40 minuta. Doli se ata kanë pasur 24 vjeçaren Natalia Morar në bazën e tyre të të dhënave, prostitute e cila më parë është dëbuar në Moldavi. Mu desh shumë kohë të ju sqaroj se unë nuk jam ajo. Identifikimi im i gazetarisë dhe të gjitha dolumentet tjera i bënë edhe më tepër dyshues. Ata patjetër të kenë menduar: Sa prostitute e mënçur, është mbrojtur me dokumente.”

Përfundoi mirë kur policët vendosën të na i krahasojnë numrat e letër njoftimit. Më lëshuan […], duke më pyetur në vend të lamtumirës: “Mik nga Turqia, po?” […]

[…] Një qytetare nga Moldavia, Morar u ndalua të hyjë në Rusi në dhjetor sipas urdhërit të Shërbimit të Sigurimit Federal dhe u deportua në Kishnjev. Një muaj më vonë, zyrtarë të Ambasadës Ruse në Kishnjev ia sqaruan arsyen e deportimit të saj me një deklaratë një-paragrafëshe duke cituar një ligj të vitit 1996 në të cilin thuhet se autoritetet kanë të drejtë të refuzojnë hyrjen e ndonjë të huaji “me arsye të sugurojnë mbrojtjen ose sigurinë e shtetit apo të rendit publik, ose të mbrojnë shëndetin e popullatës së përgjithshme”.

Javën e kaluar, Morar u martua me kolegun e saj Ilija Barabanov, një qytetar rus dhe dje tentoi të hynte në Rusi si bashkëshorte e tij. Asaj përsëri nuk iu lejua hyrja dhe e vendosën në zonën tranzite të aeroportit. Autoritetet i thanë Morar se nuk i lejohet hyrja në Rusi por nuk i dhanë asnjë dokument legjitim që do të justifikonte ndalimin, ata vetëm thonin “urdhër prej lart”. Barabanovi, të cilit i lejohej hyrja, qëndroi me gruan e tij. […]

Për shkak të problemeve shëndetësore të Morarit, ajo dhe Barabanov vendosën të kthehen në Moldavi me datë 1 mars.

Më poshtë është përkthimi i postimit të parë të Morarit që kur u deportua nga Rusia(RUS), i publikuar në 4 mars:

Tani gjithë kjo ngjarje më duket shumë e largët, sikur s'ka të bëjë me ne.
Nuk do të përsëris gjithçka, me të vërtetë nuk kam aspak dëshirë…

Jam shumë e lodhur. Për shumicën e atyre që u munduan të më shesin mend gjithë këto muaj, e vaçanërisht ndaj Ilijës dhe ndaj meje këto ditët e funfit, kjo s'është asgjë tjetër përveç se një çështje politike dhe pseudo-patriotike. “Mos dhje aty ku të kanë strehuar” dhe fjalë tjera të ngjashme.

Ju flitni për politikë, ju flitni për të drejtat sovrane të shtetit, ju jepni deklarata të zbrazëta - anonimisht, megjithatë, nuk mund të kuptoj një gjë të thjeshtë…

Akoma nuk kam përgjigje nga askush përse nuk mund të jetoj në një shtet i cili është bërë shtëpia ime që moti… Nuk e kuptoj aspak.

Do ta them vetëm këtë - martesa ime me Ilijën nuk është false, jemi bashkë për një kohë të gjatë. Ndodhia në Domodedovo nuk është skenuar paraprakisht për gazetën New Times, ne vepruam sipas vullnetit tonë, jemi dy të rritur. Shumë veta po më pyesin pse u desh të bënim një shfaqe të tillë. Nuk do të tentoj t'ua ndërroj bindjen. Për mua, nuk ishte shfaqe. Për mua, ky është shteti në të cilin nuk më lejohet të jetoj. Për mua, ky është personi me të cilin nuk më lejohet të jem. Për mua, kjo është gazeta për të cilën nuk më lejohet të punoj.

Po të isha më e fortë, do të qëndroja në Domodedovo një muaj.

Ndjehem më mirë tani. Nëna ime është më keq. Kishim dy telefonata anonime në numrin e shtëpisë, me kërcënime kundër meje. Të dy telefonatat ishin natën. Të dyjave u është përgjegjur nëna ime. Dje thirrëm ndihmën e shpejtë që të ringjallnin atë. Këtë nuk do ta fal kurrë. Do të falja gjithçka, por, këtë - kurrë.

Një falemenderim për të gjithë ju që ishit pranë meje dhe që jeni me mua tani. Më shumë jeni ju se gjithë ata së bashku.

Ky postim ka pasur 243 komente nga lexuesit deri më tani.