Një shkencëtar islam nga Arabia Saudite bën thirrje që gratë të cilat deri tani kanë mbajtur ferexhe e cila u lejon t’i kenë zbuluar të dy sytë, tani të mbajnë ferexhe e cila do të zbulojë vetëm njërin sy. Bllogerët e vendeve arabe reagojnë.

Bahraini Esra që shkruan në  Mideast Youth, shënon:

Me qëllim që t’i shërojë sprovat e tij shqetësuese, prifti saudit propozon një zgjidhje shumë të qëlluar: ferexhe me një sy.

Ajo vazhdon:

Shkëlqyeshëm! Unë do të filloj të bëj vrima në çarçafët e mi menjëherë.

Por me gjithë seriozitetin, propozime të tilla shqetësuese vetëm më tepër do t’i trajtojnë gratë si objekte, duke ftuar njerëz religjioz që t’i malltretojnë dhe të mos tregojnë respekt ndaj tyre, mënyrë që më nuk është e pranueshme.Unë kam një propozim më të përshtatshëm për priftërinjtë i cili është më i mire për to: nxirrni sytë tuaj me çekiç për gozhda nëse doni të përmbaheni që mos t’u joshin. Gratë nuk duhet më të paguajnë çmimin e mentalitetit tuaj të çrregulluar dhe të sëmurë.

Nga Maroko, Myrtus po tymon nga zemërimi, duke e përshkruar këtë rregull si “fetva të gabuar islame” .,  Ajo gjithashtu pyet:

Pyetem sa gra do të dëshironin t’ia nxirrnin syrin tjetër sheikut Muhamed për shkak të fetvasë së tij të pakuptimtë.

Palestinezi Haitham Sabbah e përshkruan ferexhenë me një sy si “qesharake dhe absurde”

Ai thotë:

Kjo ka dalë nga kontrolli. Absurde…

Më tej vazhdon:

Përse ata nuk i detyrojnë gratë që tërësisht ta mbulojnë fytyrën dhe me këtë ta mbyllin këtë çështje? Si thoni për këtë? Religjion ose islam? Assesi!

Oh….meqë ra fjala…a e di dikush cili sy duhet të jetë i mbuluar? I majti apo i djathti? (Supozoj se i majti sepse neve gjithë kohës na thuan se duhet gjërat t’i bëjmë me të DJATHTËN….Aha …tani e kuptoj rregullën. “Bëji gjërat e mira me të DJATHTËN” Ja deri ku arritën “të drejtat” e njeriut dhe ku i shohim në veprim.

“Rroftë ferexheja me një sy”

Sabah  gjithashtu vendosi edhe fotografi se si do te dukeshin gratë duke veshur ferexhenë me një sy, të njëjtat mund t’i shihni këtu. .

Dhjetorin e kaluar, një numër i bahreinasve u arrestua gjatë përleshjeve ndërmjet protestuesve dhe forcave të sigurimit, dhe shumica prej tyre janë akoma të burgosur. Ka thënie se disa prej tyre torturohen. Në shkurt, tetë bahreinas u arrestua në Arabinë saudite, siç duket vetëm pse qëndruan në zone të ndaluar.

U shpreh brengosje për shëndetin e njërit prej të burgosurve në dhjetor, Abdulla Moseni, i cili ishte një bloger, dhe Babbling Bahrania adresoi një letër të hapur për të:

I dashuri Abdullah,
”Kafazi shkoi të kërkojë zogun” - Kafka.
Ishte vetëm çështje kohe – por megjithatë, nuk e prisja se do të ishe në kafaz për kaq gjatë. Çdo fjalë është del nga zemra e cila është e rënduar me turp, faj dhe dhimbje për atë që ti duhet ta durosh. Lapsi nuk di se çka do të thotë zemra, por ti i ke pare këto fjalë para se të shfaqeshin në këtë fletë, sepse ti je më afër në zemrën time se sa vena e qafës. Lapsi mezi që po e ekzekuton këtë letër – shkruan ushtrimin si një transkripto të skaduar të mendimeve të mia të mundimshme të drenazhuar nga gjakosja e brendshme. ..në letrën tënde ti thua “mund të shtinë plumba në ne dhe në ëndrrat tona, por s’mund të na ndalojnë të mos ëndërrojmë”….Qëndro i fortë, i pasionuar dhe i përkushtuar…një hero nuk ka nevojë për shpëtim, por ne pa dyshim kemi nevojë për ty!

Në ndërkohë, Ahmed Al Bader shkruan për tetë personat që mbahen të burgosur në Arabinë Saudite:

Coolred38 është një myslimane amerikane që jeton në Bahrain, dhe ajo shpesh e gjen veten e vet të frustruar në shembujt e këqij dhe dëmtues që ajo shikon në mënyrë të justifikuar nga feja. Ajo së fundi ka postuar për “skandalin” e familjes së shoqes së saj

Një tregim i gjatë shkurtimisht…një vajzë e besimit Suni dhe një djalë Shit kanë dashuruar njëri tjetrin për 5 vite…fshehtas. Të dy janë frikësuar të ju tregojnë anëtarëve të familjes duke i ditur saktësisht reagimet e tyre…Druajtje e përcaktimit nga secili për tu martuar me bekimin e çdonjërit…ose të martohen dhe të arratisen…çka parimisht edhe e bëjnë. Familja e saj kanë refuzuar të flasin me djalin…shumica e familjes së saj e kanë lëshuar atë. E gjithë kjo urrejtje dhe zemërim për çka…për shkak se ai është Shit dhe ajo Suni…a nuk janë që të dy ata mysliman?… Vazhdimisht jam e habitur me këtë armiqësi të përjetshme të krijuar në mes këtyre dy sekteve islame…më shumë e zemëruar dhe e fyer dhe me pretendim se tjetri nuk jeton si Islamist në rrugë të duhur…më larg që unë mund të shikoj…moment ii cili vjen si “sekt” të cilët nuk jetojnë si islamist të duhur. Islami ka për qëllim të bashkoj myslimanët….të bashkoj komunitetet të një kuptimi dhe një besimi. Ti bësh myslimanët të ndjehen të mbrojtur ndërmjet njëri tjetrit nuk janë mysliman. Zoti na dhuroi neve Kuranin si burim udhëheqës të na mbledhë së bashku dhe të jetojmë në paqe me njëri tjetrin…gjykoni çdoherë në mendimet dhe aktet tona…dhe atëherë shumica e myslimanëve do të shpenzojnë të gjithë jetët e tyre marramendëse myslimane…por ata e bëjnë këtë me kulturë. Në mënyrë kulturore nuk është e pranueshme për Suni dhe Shit dhe e anasjelltas…Zoti nuk ka ndaluar martesat e myslimanëve në mes veti…kiamet nëse ne mund ta martojmë Ahal al Kitab (njerëzit nga libri) dhe atëherë sigurisht ne mund të mallkojmë martesën e myslimanëve… dhe akoma myslimanët kanë bërë “ligje” për vete që ndalojnë myslimanët të martohen me mysliman…egoja e burrave nuk njeh kufi…Një burrë që familja e vajzës supozojnë se do të shkojë balistik dhe me sa duket bëjnë diçka të dhunshme ndaj saj (ose ndoshta ndaj djalit) e largojnë që të jetë me kokë lartë dhe mysliman i çiltër nga i gjithë fati … të përfshira të dy familjet. Kur nëna e saj i është afruar atij (a është burrë i vdekur, pra daja është mbrojtës) me këtë lajm “shkatërrues” …duke u dridh me siguri se ky lajm tragjik do të shkaktoj luftë e cila do të plas nga sytë e tij dhe nga disa lloje të mini Xhihad të vdekjes që automatikisht ta marrën përsipër shkathtësinë e tij… çdonjërit që e dëgjon atë ai u thotë diçka mahnitëse. Ai në mënyrë mahnitëse komenton që nëse mbesa e tij e dashuron këtë djalë…kush është ai të refuzoj shansin e saj për bashkëshort?… Atëherë unë do t’ja fus frikën këtij burri mysliman, ndonëse deklarata e identitetit të tij është një mysliman me të folurit e tij…gjithashtu deklaroi atë me veprën e tij. Disa mysliman janë përgatitur ose janë të gatshëm ta bëjnë… unë dëshiroj që këta dy të rinj të martohen me sukses në jetë dhe ndoshta ata do të kenë fat dhe dashuri të gjatë që të plotësojnë martesat që shumica e Suni/Suni ose Shit/Shit martesave nuk i kanë bërë… Zoti e bekoftë martesën e tyre.

Gardens nga Sand në postin e tij komenton se ajo din shumë raste të ngjashme:

Jam e trishtuar të them që kjo armiqësi akoma vazhdon. Përderisa unë veten time e konsideroj mysliman, babai im është Shi’i dhe nëna ime është Suni…Shoku im është goditur me këpucë nga nëna e tij kur ai i ka shpallur dashurinë e tij për Shi’i Një shokë tjetër i sektit Suni thotë që kushëriri ishte i vjetër & pra i dëshpëruar ta martojë atë me një burrë Shi’i. Unë mund të shkoj tej e më tej…Vërtet çka mund të ju thoni njerëzve të cilët përjetësojnë sektarizëm dhe pretendojnë të fajësojnë të tjerët??

Gazetarja dhe blogerja Libaneze Lelia Mezher ishte njëra ndër blogeret libaneze të veçuara e cila punoi përqark orës për të mbledh informata botërore për krizat të cilat preokupojnë shtetin e saj të koinçiduara nga faktor të ndryshëm në Bejrut. Global Voices Online e zuri Mezher, e cila është e përfshirë me Njuz Lab, në një intervistë të shkurtë.

* Kush është Lelia Mezher? Profesioni? Eksperienca? Avantazhet? Shqetësimet? Shpresat?

Unë jam gazetare Libaneze në L'Orient Le Jour, gazetë ditore libaneze, e shkruar në gjuhën frënge. Aktualisht është e vetmja gazetë ditore në gjuhën frënge në Liban. Kam studiuar Drejtësinë dhe kam specializuar në Drejtësinë e Internetit dhe pastaj kam kryer shkencat politike. Kam studiuar Drejtësinë në Liban pastaj kam mbaruar Drejtësinë e Internetit në Paris (Paris I - La Sorbonne ) dhe për shkencat politike kam diplomuar në (Paris 2 -Assas).

Pas përvojës së dendur në Paris midis viteve 2003 dhe 2006 (departamenti i drejtësisë pran Ministrisë së Ekonomisë, agjensioni i bashkuar eGuvernment pran byrosë së kryeministrisë dhe praktikës në Clifford Chance Laë Firm), unë nuk gjeta punë atje prandaj aplikova për një praktikë në L'Orient Le Jour. Nisa në korrik të vitit 2006, disa ditë përpara luftës Hezbollah-Israel. Dhe punën e mora në gusht të vitit 2006.

Ankthi im më i keq deri më tani është mungesa e lirisë. Me vetë Hezbollah-in madhështorë shumë e më shumë, unë jam e frikësuar se liria e shtypit në mënyrë dramatike do të pikoj, sikurse liria e femrave. Unë vërtet shpresoj se libanezët do të kuptojnë kur ata do të mësojnë nga gabimet e veta dhe të ndalojnë të përsërisin ata edhe një herë. Asnjë komunitet fetar nuk do të mund të fitoj mbi të tjerët – Libani është shtet i diversitetit. Në një shkallë më të lartë personale, shpresoj se unë do të mund të zhvilloj karrierën time dhe se një ditë do të krenohem me vendin tim, dhe të ndaloj ndjenjën se qeveria nuk është asnjëherë aty që të shikoj pas juve.

* Për çka është Njuslab?

Njuslab ishte një Canal France International – iniciativë e themeluar nga Anna Lindt. Redaktori im udhëheqës është Nagib Aoun i cili më foli për të. Në ribashkimin 10 ditësh në Aleksandri për të krijuar blog. Ku ne u takuam, 20 femra të ndryshme nga 10 vende të ndryshme, nuk ishte e lehtë të shkosh përpara. Por sot unë mund të them se ne ia dolëm me sukses dhe se ne e dimë se për çka është blogu. Kjo u lë juve të mendoni të lirë, veçanërisht në botën arabe. Në Liban, ne jemi të lirë të shkruajmë apo të flasim çfarëdo që ne dëshirojmë, ndryshe nga Egjipti ose Siria. Pra, për mua ky blog do të jetë i pari dhe kryesisht për femrën arabe. Por jo të gjitha nga ata shkruajnë. Disa tërësisht janë lëshuar në blog.

* Çfar kontributi kanë blogeret libanez në çështjen e zërimit dhe shqetësimet e qytetarëve në vend gjatë kësaj krize të zakonshme?

Në Liban, blogerët na lejojnë neve të kemi një pikë të pavarur të shikimit të situatës që kur çdo parti politike ka median e vetë këtu. Këtu nuk ka TV të pavarur ose gazetë me përjashtim ndoshta të L’Orient le Jour. Blogerët fillimisht kanë menduar shqetësimin te gazetat. Sot ata plotësojnë njëri tjetrin dhe bloget kanë erdh si pjesë e burimeve informative në të cilat ju mund të mbështeteni.

* Si e shpjegojnë mediat libaneze krizën aktuale dhe sa është i ndryshëm ky shpjegim me atë që kanë shkruar gazetarët civil në bloget e tyre?

Mjaft i habitshëm, këtë herë jo të gjitha mediat janë bazuar në shpjegimin e ngjarjeve. Gazetarët në të shumtën e rasteve kanë qenë të sigurt në zërin e popullit. Një mbresë e ngjashme zhgënjimi dhe hidhërimi ishte gjithkund. Një numër i madh i gazetarëve kanë drejtuar mesazhin e posaçëm të njerëzve, ndryshe nga më parë. Ndoshta ky është shqetësim i një lufte të re civile e cila krijoi reagime të tilla në mes të gazetarëve.

Arsham Parsi Arsham Parsi është themeluesi dhe drejtori i organizatës së homoseksualëve iranian i cili gjendet në Toronto, Kanada. Ai na foli për pjesëmarrjen e homoseksualëve iranian në sajber-sferën, propozime dhe projektet e tyre.

Si e vlerësoni pjesëmarrjen e blogeve homoseksuale në blogosferën iraniane? A ka shumë bloger të cilët flasin për homoseksualitetin e tyre?

Po, ne kemi shumë bloger Iranian LGBTIQ, dhe shumica e tyre jetojnë brenda në Iran. Ata kanë pseudonime dhe shkruajnë si anonim, gjë e cila është më e sigurt për ta, por ndonjëherë qeveria i gjen nëpërmjet të IP adresave të tyre. Por ata ekzistojnë dhe janë shumë aktiv.

Si e shfrytëzoni internetin, duke përfshirë bloget deh video filmat, të bisedoni për homoseksualitetin Iranian?

Interneti është njëri ndër veglat komunikuese më të rëndësishme. Pa internet organizata jonë nuk do të mundeshe të bënte shumë punë. Ne nuk kemi përfaqësues në Iran për shkak se frikësohemi për sigurinë e tyre, ne nuk duam të ju bëjmë probleme. I përcjellim bloget e tyre dhe ajo është një ndër burimet tona. Interneti është dhuratë për ne.

Si janë reagimet iraniane për veb faqet/bloget tuaja? A ka ndonjë dialog në mes njerëzve që janë homoseksual, dhe njerëzve të cilët homoseksualitetin e llogarisin si “mëkat” ose “sjellje amorale”?

Ka reagime të ndryshme. Ne pranojmë shumë porosi me urrejtje, dhe gjithashtu shumë porosi me përkrahje. Në bloget e homoseksualëve Iranian, ata kanë dialogë me njerëz të tjerë, dhe ndonjëherë blogerët u kushtojnë vëmendje këtyre problemeve. Por përfundimisht, njerëzit u ndruan shikimet e tyre në disa vite të fundit.

A ka ndonjë forum onlajn ku homoseksualët iranian i këmbejnë idetë e tyre ose lënë komente?

Ne kemi revistë, Sherag. Gjithashtu ekziston edhe forum për homoseksualët Iranian. Ai filloi me punë para disa muajve. Por bloget janë më të zakonshëm.

Si e shikoni ju situatën e homoseksualëve ne Iran? A janë ata të involvuar në sajber-sferën me qëllim që të shprehin veten?

Ashtu siç thashë, shumë punë kanë ndërruar. Kujtohem para disa vitesh, askush nuk bisedonte për të drejtat tona, por tani mund të gjenden me mijëra faqe onlajn. Sipas tyre, ata nuk mund të kenë lidhje fizike të lirë, por ata ekzistojnë dhe tentojnë të jenë aktiv. Unë tani mendoj, pyetjet për homoseksualët iranian bëhet pyetje për të drejtat e njeriut.

Kur i shikojmë bloget e homoseksualëve Iranian dhe lezbikeve, a ballafaqohen ata me lloje të ndryshme të vështirësive?

Kuptohet që po, krejtësisht është e ndryshme. Ata kanë situatë të ndryshme. Lezbiket janë më të padukshme, ndërsa ajo është për shkak të mungesës gjenerale të të drejtave të grave në Iran. Ne nuk kemi shumë bloge lezbikesh, edhe ata për të cilat di, janë aktiv në tentim që të tregojnë se lezbiket gjithashtu ekzistojnë. Ne kemi gazetë onlajn për lezbiket, Hamjens-e men. Kjo është gazetë e parë për lezbiket iraniane.

A keni ndonjë projekt, koment ose ide që ta ndani me ne?

Ne ekzistojmë, por nuk mund të flasim haptas. Ne duhet të përkrahemi njëri me tjetrin. Ajo është tatimi i lirisë sonë.

Kirus Farivar është bloger, gazetarë dhe shkrimtarë i cili jeton në SHBA. Ai aktualisht punon në librin për ndikimin e internetit ndaj shoqërisë. Kirus shkruan për ndikimin e internetit në Iran, Senegal, Korenë Jugore dhe Estonin. Së fundmi ai ishte në Iran i bëri disa fotografi nga qilimat Iranian, ushqimi, ndërtesat dhe natyrat.

Pyetje (P): Së fundmi e vizituat Iranin pas shumë vitesh. A ishte tronditje kulturore për ju? A ekzistonte dallim midis asaj që ju e mendonit dhe asaj që e njihe për Iranin në realitet?

Përgjigje (A): Irani aspak nuk ishte tronditje kulturore. Ishte shumë afër asaj që e prisja në aspektin kulturor. Megjithatë unë jam rritur në familje gjysmë iraniane në Kaliforni. Iranianët janë njerëz shumë mikpritës dhe c135doherë duan ti ndihmojnë dhe ta presin anëtarin e familjes si unë, të cilat asnjëherë nuk e kanë vizituar Iranin.

P: Ju shkruani libër për internetin ndaj shoqërisë. Një e katërta e librit është për Iranin. A do të mund të na e sqaroni këtë projekt?

A: Unë shkruaj libër për historinë dhe efektet e internetit në katër shtete të botës, në mes ë cilave Estonia, Irani, Senegali dhe Korenë Jugore. Libri studion lidhjen në mes historisë politike dhe ekonomike të këtyre vendeve me ardhjen e internetit. Ajo do të publikohet nga Rutgers University Press (SHBA) në vjeshtë/dimër të viti 2009.

P: Përse i zgjodhët këta katër vende për librin tuaj?

A: I zgjodha këta vende për shkak se çdonjëra nga këta paraqet përvojë shumë të ndryshme kur është fjala për internetin.

Senegalin, për shkak se është vend nga Sub-Saharan Afrika, dhe sidoqoftë në krahasim me vende të tjera të rajonit është i qëndrueshëm politikisht dhe ekonomikisht. Do të duhet të arrij për depërtimin e madh të internetit, por megjithatë ky nuk është rasti.

Estonin, për shkak të ndryshimeve të shpejta që i bëri prej kur u nda nga Bashkimi Sovjetik në vitin 1991. Ajo u ndërtua në vend në të cilin mezi kishte komunikim me botën e jashtme në vitin 1991 në vend të i cili ka më shumë celularë se sa banorë.

Korenë Jugore, për shkak se ka numër më të madh të shfrytëzuesve të internetit në botë dhe e ka gjerësinë proporcionale më të madhe dhe më të gjerë (bandwidth) në botë. Si ndodhi kjo?

Iranin, për arsye personale, por edhe për shkak se është interesant të ndjekej se si interneti, teknologjia përçarëse, përputhet me teokracinë dhe mendimtarët demokrat herët në shekullin e 21.

P: A ke gjetur diçka të përbashkët në këta vende?

A: Kam gjetur elemente të përbashkëta në atë se interneti deri më tani ka efekte dinamike ndaj historisë bashkëkohore në çdo vend. Bile edhe në vendin si Senegali, interneti është mjaftë i lirë deri në pikën ku bile edhe fëmijët më të varfër nga Dakar me mbledhje të parave nga tre, katër fëmijë mund të lejojnë të ndajnë qasje në makinë në internet kafetë, rregullisht nga një orë në ditë. Çdonjëra nga këta vende mund të duket e ndryshme pa zmadhimin e numrit të shfrytëzuesve të internetit.

P: A mendon se bloget kanë ndikim të vërtetë ndaj mediave iraniane dhe shoqërisë?

A: Mendoj se bloget kanë ndikim ndaj Iranit, por pyes se sa mund të ndikojnë tani kur shumë bloge janë të filtruar dhe gjerësia është e ngadalshme. Sigurisht, shumë Iranian dinë se sit ë shfrytëzojnë proksi dhe vegla të tjera për t’ju shmangur bllokimeve, por prapë se prapë qëndron fakti se shumë mendimtar të rinj Iranian dhe shkrimtar patjetër të largoheshin nga viti 2001, me çka pyes kush janë fituesit dhe humbësit në këtë rast. Përgjigja nuk është e qartë.

P: A njoftuat ndonjë bloger në Iran? Cilat ishin sfidat për siber aktivizmin?

A: Nuk kam njohur bloger në Iran, por e njoftova Shahram Sharif nga ITIran.com dhe Sian Tabesh nga Vikipedia persiane. Më parë kam biseduar me shumë bloger nëpërmjet telefonit dhe mesenxherit, por për fat të keq nuk jam takuar me asnjërin nga ata. Është shumë rëndë për siber aktivistët, bile ehe për ata të cilët jetojnë jashtë Iranit, të flasin kundra qeverisë dhe të ndjehen të sigurt.

P: Si ishte përvoja juaj personale në surfin dhe shfrytëzim të internetit në Iran? E ngadalshme, e filtruar…?

A: U vendosa te gjyshja ime, e cila edhe pse jeton në Teheranin verior nuk kishte qasje në internet në apartamentin e saj. Në kohën që unë qëndrova dy javë vetëm njëherë e shfrytëzova internetin nga internet kafeja në hotelin Aeman në Esfahan. Munda të bëj skajp thirrje në SHBA pa asnjë problem. ME këtë që thash, unë kisha qasje shumë të kufizuar të internetit në iPhone – çudi, e vetmja faqe të cilën mundesha ta hap pa asnjë kufizim ishte faqja e Njujork Tajms.

Ligji i ri i komunikacionit i cili i dëbon nga vendi të huajt të cilët do të bëjnë kundërvajtje në trafik krijon rryma në Kuvajt. Përderisa një bloger pyetën pse është e gjithë kjo bujë kur vendet tjera veç kanë plotësuar ligje të njëjta, një tjetër deklaron se rregullat e reja janë shumë të ashpra.

Forzaq8 u thotë atyre të cilët kanë ankesa për ligjin e ri të trafikut se e kanë fituar atë çka kanë dashur – me vite duke dëshiruar Kuvajti të bëhet si Emiratet e Bashkuara Arabe (UAE).

Forzaq8 sqaron:

Kush nuk e ka dëgjuar këtë ose disa variante të saj ?
” Duan të jemi si UAE ”
Mjaft e kam më këtë, e dëgjoj vazhdimisht, përse jo SHBA? Ose Japoni?
Por tani bëjmë diçka si UAE dhe njerëzit ankohen

Fonzy mendon që ligji nuk është i realët – se tejkalimi është dënim shumë i ashpër. Ai shënon:

Unë kam respekt të plotë dhe plotësisht e përkrahi ministrinë, e cila tenton të vendos rregulla në trafik në Kuvajt. Por në disa raste, mendoj që ata e tejkalojnë me dënimet. Vetëm lexoni shkrimin në Arab Tajms për të huajt të cilët nuk i respektojnë rregullat e trafikut. Pas së gjithash duket se tani ata mund të dëbohen përderisa kalojnë në të dritë të kuqe dhe kanë shkelje të tjera të trafikut…me fjalë të tjera, 2 shkelje dhe shkon jashtë! (…)

Personalisht mendoj se dëbimi është shumë ekstrem. Bile dënimi ose burgimi ishin të tepërta. Çka mendoni për marrje të lejes së vozitjes si fillim.

koma në temën për trafikun e komunikacionit, Buzberi paraqet tabelë me shkelje të trafikut dhe dënimet e tyre me para, përderisa Marzouk nga Z Distrikt është i nervozuar nga qeveria, për shkak se kryesisht kanë mbyllur shtrirje të plotë të autostradës për të marr përfaqësues të jashtëm të cilët marrën pjesë në konferencën në vend.

I irrituar Marzouk sqaron:

Nuk kishte asnjë lajmërim për komunikacionin ose se policia do ti bllokoj rrugët. I lexova gazetat dhe në ta nuk ishte përmendur diçka e këtillë, takim në pallatin Bajan me njerëz të cilët vijnë nga shtete të ndryshme. Kjo shkakton kaos disa orësh në rrugët e Kuvajtit, e urrej që jam jashtë në kohën e këtij komunikacioni djallëzor. Zakonisht udhëtimi 20 minutash zgjat 1 orë e 10 minuta, ndërsa udhëtimi 15 minutash do të thotë 1 orë në makinë. U çmenda duke qëndruar ulur në makinë dhe duke vozit me 10 km/h, duke e ditur që trafiku është i krijuar nga idiot të cilët nuk e kanë planifikuar këtë. Duhet të kenë flotë të helikopterëve për transport të këtyre përfaqësuesve të lartë, në vend se të shkaktojnë kaos 7 orësh në komunikacion pa asnjë paralajmërim.

Arabia Saudite ishte nikoqir në samitin e këshillit për bashkëpunim në provincën lindore, duke sjellë udhëheqësit e Bahreinit, Katarit, Kuvajtit, Omanit dhe Emirateve të bashkuara nën një kulm – dhe duke mbajtur banorët e Dehranit dhe Damamit si pengje për gjithë kohëzgjatjen e takimit të tyre, për arsye se të gjitha rrugët kryesore të cilat dërgojnë deri dhe jashtë qytetit ishin të mbyllura.

Blogeri saudit Ibrahim [Ar] e paraqiti ngjarjen dje herët duke thënë:

الظهران في هذه اللحظات تحت الحصار
غلقت أبوابها في وجه أهاليها وزوارها
الأبناء في المدارس عالقين
الأباء خلف الجدران متلهفين لإحتضان أبنائهم
أنوار الشرطه في كل الأنحاء
يا الله ماذا ألم بنا؟؟
اللهم الطف بنا

Dehrani tani është tërësisht i prerë dhe asnjë nuk mund të vi deri te ai. Portat e tij janë të mbyllura për banorët dhe vizitorët. Fëmijët tonë janë të ngecur në shkolla. Prindërit qëndrojnë pas mureve, me dëshirë që ti përqafojnë fëmijët e tyre. Dritat e automjeteve policore janë gjithkund. O Zot! Çka na ndodh neve? Zoti na qoftë në ndihmë.

Disa orë më vonë, shumë më i relaksuar Ibarim sqaron çka ka ndodhur:

طلع الموضوع ومافيه مسكرين الطرقات علشان الملك ورؤساء مجلس التعاون الخليجي جايين
طيب ما تقولون كذا من أول؟ خرعتونا يا جماعة الخير
شوفو اللي صار ..
الحفل يبداء الساعه 4
تم اغلاق الطرقات من الساعه 12 ظهراً
طبعاً أي كبري او منفذ في منطقة الظهران تم اغلاقه … حتى اللي مايؤدي الى أرامكو
تم اغلاق الطرقات حتى الساعه السابعه يمكن
والعالم تدور في مكانها وكل الطرقات مسكره
يعني باختصار .. حسيت باللي يحسون فيه اهل غزه ..كان الله في عونهم
المشكله مو في اللي زارونا
المشكله في المسؤليين في ادارة المرور
واللي انا بديت اشك انهم من اهل الشرقيه … لأنهم مايعرفون يدبرون عمرهم
وش بيصير يعني لو انك قفلت طريق الظهران من أوله من جهة طريق الجبيل
قفلته قبل لا يمر الموكب بربع ساعه … يالله خلنا نقول ساعه
وبعد مايمر الموكب بربع ساعه تفتح كل الطرقات
وبعدها قفل الطريق قبل لا يطلعون من حفلهم بربع ساعه وخلاص
هذا في حال انه كان قصدهم تفادي الازدحام المروري
لكن اللي شفته امس ماكان علشان هالسبب ..
لأنهم مقفلين كل المنطقه بقطر 15 كيلو تقريباً
من طريق ابو حدريه الى كبري القاعده الجويه
يعني أهالي المنطقه الشرقيه اللي يرحبون في الضيوف ( زي ما تقول اللوح الإعلانيه )
حتى سيارات الضيوف ماشافوها

Ajo çka ka ndodhur është se ata i mbyllën rrugët për GCC, mbretërit dhe udhëheqësit të cilët vinin. Në rregull, pse nuk na treguat çka ndodhi në fillim? Ju vërtet u frikësuat. Shikoni çka ndodhi. Mbledhja fillon në ora 4. Ata i mbyllën të gjitha rrugët prej në drekë. Të gjitha daljet dhe mbikalesat në Dehran kuptohet ishin të mbyllura, bile edhe ata të cilat të prijnë deri te (kompania e naftës saudite) Aramko dhe qëndruan të mbyllura deri në ora 7 të mbrëmjes. Njerëzit vozisnin rreth e përqark dhe të gjitha rrugët ishin të mbyllura. Shkurtë unë ndjeva të njëjtën si edhe njerëzit tjerë në Gaza, kërkonim Zoti të na ndihmon. Problemi nuk ishte për shkak të vizitorëve tonë. Probelmi ishte me shërbyesit tonë në drejtimin e trafikut, të cilët unë mendoj se nuk i përkasin këtij territory, për shkak se duket që ata nuk janë në gjendje të mendojnë. Çka do të ndodhte nëse ata e mbyllnin rrugën për në Dehran në drejtim të Xhubeilit për 15 minuta – të themi bile edhe për 1 orë – përpara se karvanët të kalonin dhe pastaj përsëri ta mbyllnin 15 minuta para se të përfundonte mbledhja? Ata do ta bënin këtë nëse qëllimi i tyre ishte që të tejkalohet trafiku i komunikacionit, por ajo që unë pashë mbrëmë nuk ishte për shkak të trafikut…për shkak se ata e bllokuan të gjithë rajonin i cili mbulon diametër prej 15 km – nga rruga Abu Hadria deri te mbikalimi në afërsi të bazës së forcave ajrore. Kjo donë të thotë se njerëzit nga provinca lindore, të cilët pritet tu dëshirojnë mirëseardhje mysafirëve, nuk arritën që të ju shohin bile as veturat e mysafirëve.

Blogeri shton:

أنا عن نفسي بديت أمل و أكره هالمناسبات .. لأنه مامنها فايده إلا للحراميه لأنهم بينبسطون .. كل الدوريات والشرطه مع الاحتفال ومخلين الديره تحترق
لا الشعب بيشوفون الملك عبدالله … وبتتسكر عليهم كل الطرقات

Unë personalisht jam ngopur dhe i urrej këta punë…për shkak se ata janë të pashfrytëzueshëm për të gjithë përpos për hajnat – të cilët mbetën të lumtur duke ditur se të gjithë policët janë të zënë me ceremonialin – duke e lënë të gjithë shtetin në rrezik. Njerëzit gjithashtu nuk do të fitojnë shans që ta takojnë mbretin e tyre, dhe të gjitha rrugët do të jenë të mbyllura për ata.

Ibrahim gjithashtu e shpërndanë sugjerimin vijues për gjigantin e naftës Saudi Aramko, i cili e feston 100 vjetorin këtë vit:

وأنا أقترح على أرامكو في المناسبه الجايه وبمناسبة مرور 100 سنه .. انها تسوي الاحتفالات في شيبه (الربع الخالي(
فيها مطار وفيها كل شئ .. ولا راح يحتاجون انهم يقفلون طرق ولا شئ
وماراح يتغير شئ … راح يكون الحفل موجود والضيوف موجودين وماراح يكون فيه شعب
يعني جميع الأمور موجوده…. يعني ماتحسون بالحفل الا تسوون زحمه للعالم؟

Unë i propozoj Aramkos të mbajë manifestim në hapësirën e zbrazët të shkretëtirës për ta mbajtur 100 vjetorin. Ka aeroport atje dhe është i pajisur mirë me të gjitha. Nuk do të ketë nevojë ti mbyllin rrugët ose të bëjnë çfarëdo qoftë, dhe asgjë nuk do të ndryshoj – ahengu do të jetë atje, mysafirët do të jetën atje dhe publiku nuk do të jetë aty. Kjo donë të thotë se gjithçka që do të kenë nevojë do ta kenë atje. Ne nuk do të kemi ndjenjën se ka manifestim dhe ju nuk do ti shkatërroni jetët e njerëzve.