Sasa nga Sisria njus vajr, hartoi seri shkrimesh për situatën në qytetin e vjetër të Damaskut, dhe përpjekjet për mbrojtje dhe rruajtje të qytetit.

Pjesa e parë e serisë së shkrimeve merret me planin e vitit të kaluar për shembjen e lagjes antike Al-Amara me qëllim që të zgjerohen rrugët jashtë mureve në qytetin e vjetër. Plan i shqetësoi Sirianët dhe gjithkund organizuan protesta përderisa ngadalë nuk u qetësuan, tani për tani.

Tregtarët ishin të shqetësuar për shkak të këtyre planeve, kurse ishin të lansuar edhe Fejsbuk dhe Bloger kampanjat, që solli deri te peticioni. Gazetarët përfundimisht morën veshtë për projektet të cilat më tej u bën lajme ndërkombëtare. U bë një bombë e papritur disa muaj përpara se Damasku ta fillonte vitin si qyteti kryesor i kulturës arabe; UNESKO u kërcënua se do ta tërheq statusin e Damaskut si trashëgimtare botërore përderisa nuk bëhet diçka më tepër për qytetin e vjetër.

Bab al-Faradis, al-Аmara,Damask

Pjesa e dytë është dedikuar ruajtjes së rrugës Medat Pasha (rrugë e quajtur rruga e drejtë) një ndër rrugët më të gjata dhe më të vjetra në Damaskun e vjetër. Sasa e pranon rëndësinë e këtij projekti për shkak së rruga ishte e mbyllur një kohë të gjatë, por i vjen keq për planifikimin e keq dhe të rrëmujshëm të pjesëve kulturore nga tregu antik, si për shembull tavani antik nga koha otomane i cili ka domethënie të veçantë të cilën ai e sqaron:

Tavanet me kënaçe në Medat Pasha dhe Souk Al-Hamidije datojnë nga riparimi Otoman i tregjeve arabe. Në kohën e revolucionit kundra okupimit Francez, ata ishin të dëmtuar nga armë zjarret. Ashtu mbetën gati njëqind vjet. Shenjat e ndriçimit të diellit të cilat përshkojnë tregjet e errëta janë shumë të bukura, dhe çdo ditë të kujtojnë në luftën e Sirisë për pavarësi.
Por, me shekuj tavani i vjetër i Medat Pashës, i cili ishte i stolisur nga historia, u ndërrua me një të ri të bardhë.

Rruga Medat Pasha (rruga e quajtur e drejtë), me tavanin e saj antik nga kënaçja

Pjesa e tretë ka të bëjë me lagjen antike Saruxha, mëhallë e cila në të kaluarën ishte e shkatërruar me qëllim që të ndërtohet hapësirë për pallate banuese. U ndërprenë planet që të shembet edhe pjesa tjetër e mëhallës, ndërsa vendimi që të vazhdohet më tej ose jo do të sillet në fund të vitit, thotë Sasa:

Deri vonë, organizata e cila kujdeset për qytetin vjetër – dhe punon mirë me Unionin Evropian, ndërmori përgjegjësi për Saruxha. A do të ndryshoj fati i Saruxha?
Në disa muaj të kaluar, ata përsëri ri shtruan pjesë të zonës (me më shumë më pak paqartësi se sa në Medat Pasha).
A do të thotë kjo që më nuk do të ketë shkatërrime?
Dokumentet e paraqitura nga qeveria e modernizimit në qytetin e vjetër tregojnë se do të sillet vendim për të ardhmen e Saruxha deri në fund të vitit.

Saruxha, Damask

Si mbajtja e kulturës së përbashkët përreth qytetit të vjetër, duket që zgjidhja e vetme për tu ruajt ai janë përpjekjet e bashkësisë qytetare, e cila kori sukses në kthimin e planeve katastrofë në al-Amara, dhe akoma mund të ketë shpresë në fund të tunelit.

Ајman (Ar) shpjegon:

تقوم الدنيا ولا تقعد عندما يتحدث أحمدي نجاد عن إفناء إسرائيل. يعلّق على الموضوع رؤساء الدول والصحف والمجلات بل حتى الأمين العام للأمم المتحدة، ويستدعى سفراء إيران في عواصم العالم لتبليغهم الاحتجاجات. أما عندما يهدد مسؤول في الحكومة الإسرائيلية بإقامة هولوكوست جديدة في غزة، يتم تجاهل الموضوع كأن شيئاً لم يكن.
حكومة تدعي أنها تمثل الشعب الذي عانى ويلات الهولوكوست تهدد شعباً آخر بـ”هولوكوست أكبر”، كما جاء في تصريح الوزير الإسرائيلي، والأمر -مع ذلك- لا يستحق الشجب أو الإدانة أو التعليق، حتى عندما تشرع إسرائيل بتنفيذ التهديد.
ما تعرض له الفلسطينيون من تطهير عرقي وجرائم حرب (بدءاً بالمذابح والترحيل الجماعي في 1948) وما يتعرضون له اليوم من حصار وعقوبات جماعية وقتل للمدنيين، يشبه -بلا شك- ما تعرض له اليهود خلال الحرب العالمية الثانية. وقد جرت العادة على أن يتعرض كل من يرسم هذه المقارنة للاتهام بمعاداة السامية.

Bota qëndron dhe nuk pushon kur Аhmadinexhad flet për fshierjen e Izraelit nga harta. Të gjithë udhëheqësit e shteteve, gazetave, revistave por edhe kryesori i Kombeshe të Bashkuara e komentuan këtë ngjarje, ndërsa ambasadorët Iranian nga të gjitha shtetet u ftuan në protesta. Megjithatë, kur përfaqëues official i parlametin izraelit u kërcënua me Holokaust të ri në Gaza, tema u injorua sikur të mos ishte e rëndësishme.
Qeveria e cila deklaron se i përfaqëson njerëzit të cilët mbijetuan agoninë e Holokaustit, tan ii kërcënohet një kombi tjetër për “Holokaust më të madh” – siç ishte e lajmëruar nga ministri izraelit. Sidoqoftë, kjo është temë e cila nuk paraqet gjykime, ose reagime të ndryshme, biles edhe kur Izraeli përgaditeshe për implementimin e kërcënimeve të tij.
Palestinezët janë të ekspozuar me pastrim etnik dhe krime luftarake, filluar me masakrat dhe dëbimet në vitin 1948. Punët në të cilat ata janë të ekspozuar sot në marrëdhënie me mbylljen e kufijve, sanksione dhe vrasje të civilëve, janë padyshim të ngjashëm me marrëdhëniet me çifutët në Luftën e dyte botërore. Mbeti e zakonshme që secili që ndihmon këtë krahasim të jetë i njohshëm si anti-semit (anti-çifut).