Këtë javë, bloget në gjuhën bangla ishin të vërshuar nga eset dhe analizat e 1majit, të cilën bota e kujton si ditë ndërkombëtare e punëotrëve ose ditë e lodhjes.

Ekzistonte dëshpërim në mes të disa blogerëve, të cilët ndjenin se kjo ditë me kalimin e kohës e ka humbur domethënien e saj dhe tani shikohet vetëm si një ditë festë. Sipas Zukrufa, shumë punëdhënës për nderë të 1 majit paguajnë për shërbime, organizime të seminareve, krijime sportive dhe mbishkrime revistash për këtë temë dhe u tregojnë punëtorëve se si mund të jetë jeta e tyre. Megjithatë, ata punëdhënës në të vërtetë nuk bëjnë asnjë ndryshim në drejtimin në të cilin punëtorët janë shfrytëzuar nga sistemi dhe në atë mënyrë i demantojnë të drejtat e tyre të merituara.

Syed Amiruzaman këtë e shikon si një mënyrë që klasa punëtore mbahet në mashtrim, që të mund të shfrytëzohen, jo vetëm nga punëdhënësit, por edhe nga partitë politike dhe udhëheqësit e sindikatave të punëtorëve. Në Amader Kota ( Tregimet tona), blogu bangla që është pjesë e projektit Narixhibon në Bangladesh (bursistë në Rajzing Vojsis), Ajsha Katun shkruan se si edhe tani punëtorët në Bangladesh në industrinë e tekstilit janë shumë të zhgënjyer dhe janë të caktuar në minimum 12 orë punë për pagesë për 8 orë. Gjithashtu, këta punëtorë, detyrohen të punojnë edhe për festa dhe sigurisht kanë punuar edhe për 1 maj.

Koushik Ahmed i shquan telashet e punëtorëve nga sfera të ndryshme dhe parqet pyetjen për të drejtat e tyre dhe “sigurinë në punë”. Megjithatë, blogeri Suman Çoudury shpreson dhe thotë se si që ka përdorim nga njëra anë, në anën tjetër është shpirt i pathyeshëm i klasës punëtore dhe vullneti i tyre për protestë dhe luftë për të drejtat e tyre. Ai bën thirrje për unitet në mes punëtorëve dhe gjithë botës.

Abul Bahari sjell në jetë atë natë fatale të 25 marsit 1971 me këto fjalë:

Papritmas Daka mbeti në heshtje. Përreth ishte qetësi e plotë. Vendi dridhej nga shkelja e rëndë e forcave të këqija. Toka u ngjye në të kuqe dhe era e këndshme e lules hasnahana u mposht nga kutërbimi i gjakut.

Blogerët sot janë të zhurmshëm për 3 milionë njerëz që u farosën gjatë vitit 1971. Arkivi i Bangladeshit për gjenocid u përpilua me shumë kujdes nga disa blogerë prijës Bangla , që ta vetëdijësojnë qytetarët për madhësinë e ligësisë të bërë ndaj popullit Bengal nga Armata Pakistaneze e ndihmuar prej Razakarve. Një veb faqe e re që u lansua nga blogerët është Bangladesh 1971, e cila synon të lidhë gjeneratën e re të Bangladeshit me jetën dhe kohën e njerëzve që luftuan për pavarësinë e shtetit, derisa në të njëjtën kohë mban lart tensionin e ndërgjegjes Kombëtare.

Pse sot është e nevjshme të rijetohet lufta për liri? Ndoshta për t'iu shmangur “holivudizimit për luftën çlirimtare” siç thotç Raseli. Gjithashtu, Shamim e qartëson pse pas shumë vitesh, akoma është e domosdoshme të gjykohen kriminelët e luftës. Ai thotë se nuk vjen nga ndjenja e ndëshkimit, por më tepër si mbajtës i ardhshëm që e bën “vendosjen në libër” të nevojshme. Gjithashtu është një hap i nevojshëm drejt sigurimit të drejtësisë dhe përfundim për viktimat dhe familjet e tyre që mbijetuan.

Rabab shkruan se në këtë ditë të Pavarësisë, ai nuk ka inspirim por vetëm ndjenjë të dhimbjes dhe hidhërmimit kur sheh rreth vetes korupsionin dhe fitoren e fuqive separatiste, ëndërrat për një Bangladesh të bashkuar dhe ekonomikisht të fortë zbehen në dëshpërim. Blogeri Shobjanta si duket ndanë këtë dhimbje. Mirëpo, ndjenja zhduket kur dëgjon Himnin Kombëtar “Amar Shonar Bangla, ami tomay bhalobashi” (Bengali im i dashur, të dua).

U dorëzuan dhjetë poema nga Kolumbia, Bangladeshi dhe Madagaskari. Prej këtyre dhjetë, dr. Ward dhe miku poet i saj zgjodhën tre poema të cilat do të shfrytëzohen në festimin e grave në mbarë botën.

“Paceñita / Cristina Quisbert
Prioriteti

Nga Sufia-734 e Nari Jibon

(Origjinali i shkruar në bangla, e përkthyer nga Kazi Rafiqul Islam)

Tani erdhi koha
Të luftojmë për atë që na nevojitet
Jo për barazi, por për prioritet
Në këmbë, me krenari
Ne duam t’i hapim zemrat tona
Ta shprehim mendimin tonë
Për këtë na nevojitet
Jo barazi, por prioritet
Baballarët mund të jenë të pamëshirshëm
Nënat nuk munden
Ato janë gratë
Ne nuk mund të bëjmë gjithçka
Duke luftuar me pikëllimin
Duke arritur lumturi
Nuk do të durojmë më padrejtësi
Nuk do të mbetemi brenda katër mureve
Erdhi koha t’i hapim sytë dhe veshët
Të protestojmë kundër veprave të padrejta
Për këtë na nevojitet
Jo barazi, por prioritet.

Gra nga ekipi për rregullimin e rrugëve, Kathryn Ward, Dhaka, 2004.

Nga Poupoine i FOKO prej Toamasina, Madagaskar

Gratë ndërtojnë murre
pa to ekziston vetëm zbrazëtira
Japin me zemër e me shpirt
dhe me to arrihen gjëra të mira
Ata janë fuqia e shtëpisë
Grave u ofrojmë famë dhe mirënjohje
Të arriturat e tyre do të ngelin përgjithmonë
Për dallim prej trëndafilave të vyshkur të cilat i tejkalojmë
Pasuri dhe të holla ne s’mund të shohim
Larg prej tyre pëshpëritja më gëlltit
Të ndaluara janë ato dhe janë hequr të drejtat prej tyre
Por, ato qahen përfund
Lulet lulëzojnë dhe ka dritë netëve
Të jemi ne dielli që ndriçon
Duke u sjellur lumturi dhe gëzim
Atyre që i duam dhe i nderojmë.

QENIA FEMËRORE
Poemë nga Camila Urrea Morales (Kolumbi)
Përkthyer nga: Carolina Vélez López prej HiperBarrio.

Në fillimin, ende të panjohur, u paraqit gruaja, qenie e krijuar fije për fije prej repës së sheqerit, e zbukuruar me shumë fije ari si ndjenja, qenie e cila shkrihet me çdo fjalë që ndez zjarr në të, ndërsa ngurohet, duke ngritur murrin më të fortë, me ata që vijnë si santa akulli drejt saj. Atëherë paraqitet ai mbështjellës, më tepër se lëkurë, ajo është përbërje ndjenjash, të rrahurash dhe vibrimesh. Dhe atëherë u paraqit gruaja dhe me të kënaqësia e punëve të kryera me ndjeshmëri, të cilën e ka vetëm kjo qenie.

Për fund, në një kategori të veçantë, koordinatori i projektit FOKO në Madagaskar, i cili preferon të paraqitet me pseudonimin SopakV, e dorëzoi këtë poemë.

„Cili burrë do të mbetej?“
-Jo, por është ai që iku
-A nuk do të ikë
Ti je grua e lënë
E cila na turpëron neve
E cila e turpëron familjen e saj
Shihi flokët tua
Shihe fytyrën tënde
Shihe gatimin tënd
Shihe shtëpinë tënde jo të mirëmbajtur
Cili burrë do të mbetej?
-E dhashë më të mirën prej meje
I preva flokët, i rregullova
Vura krem të parfumuar në fytyrë
Çdo ditë i përgatitja ushqimet më të mira të mia
E rregullova shtëpinë
Por Ikoto dhe Ikala
Donin dashuri dhe kujdes
Ai as që na vërejti
Vinte vonë çdo natë
I dehur prej femrave dhe alkoolit
Memec nga zemërimi
Sepse jeta jonë s’ishte e mirë
Fëmijët tanë sillen pahijshëm
Gruaja e tij është e shëmtuar
Dhe ai dëshiron ta rrahë humbjen e tij
Duke e fshirë prej fytyrës dhe trupit tim
Duke e fshirë çdo natë pa fat
Herën e kaluar erdhën nga këshilli i fqinjëve
Dhe më këshilluan
Ti je grua
Dorëzohu
Çoje deri në fund
Kur qielli të rrënohet mbi ty
Dhe kur të vijë prifti
E mban mend Viktorija Rosoamanarivo, më tha
Por unë s’dëshiroj lumturi në botën tjetër
Por, lumturi për Ikoto dhe Ikala është e tëra që dëshiroj
Ti nënë erdhe sot dhe the
Ai është lumturia ime
Dhuna është fati im
Burgu është dështimi im
Sepse ku do të shkoj unë
Grua pa punë
Pra, nënë më lejo …
-Shihi flokët tua
Shihe fytyrën tënde
Shihe shtëpinë tënde jo të mirëmbajtur
Cili burrë do te mbetej

Bangladeshi është shteti i 7-të në botë me numër të popullsisë, me popullsi që fiton nën 2$ amerikan në ditë. Në Projekitn Uncultured, Shoni shqyrton këto dhe çështje tjera në Bangladesh.

Në këtë video të Projektit Uncultured, Fatkeqësia Cikloni Sidër - Helping Kids with Save the Children ai tregon gjërësinë e hapësirës së fatkeqësisë dhe strehimoret ku u mblodhën qindra fëmijë, disa prej të cilëve u bënë jetima për së dyti. Shoni bleu batanije me të hollat e tij, dhe ua dha jetimave që ishin të përkujdesur në këto strehimore të përkohëshme të mirëmbajtura nga Save the Children.

Disa nga videot tjera për pasojat e Ciklonit Sidër janë raportet e Al Xhazirës Anglisht se si jetojnë peshkatarët pas stuhisë: nuk mund të peshkojnë se ka mungesë barkash dhe rrjetash, dhe nuk kanë të holla që t'i riparojnë apo t'i blejnë sepse nuk mund të fitojnë të holla. Një video tjetër është kjo e ArKoDiP që është një lutje për njerëzit që të dërgojnë ndihma në Bangladesh që të mund njerëzit të qëndrojnë në këmbët e tyre përsëri.